FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Ndërsa madhësia e arritjeve të tij është e pamohueshme, trashëgimia e tij lidhet gjithashtu me politikën, propagandën dhe fuqinë e ndikimit
Mirë, atëherë kjo mori fund. Nxirrni më shumë flamuj. Vendoseni kardiganin ikonik prej leshi, në stilin e Jedi-ve, në muzeun e klubit. Këtë herë duket vërtet se gjithçka ka përfunduar.
Në mungesë të mohimeve zyrtare, tani duket shumë e mundshme që sezoni i fundit i planifikuar i Pep Guardiolës te Manchester City të jetë vërtet fundi i rrugëtimit të tij në klub. Ka pasur momente të tjera kur është dukur sikur Guardiola po largohej. Por këtë herë atmosfera është ndryshe.
Ka një ndjesi lodhjeje dhe mbylljeje. Nëse kjo është vërtet fundi, atëherë ai largohet si trajneri më me ndikim i brezit të tij dhe si figura që ndryshoi rrënjësisht mënyrën se si luhet futbolli modern.
Guardiola e ktheu kontrollin e topit në një ideologji. Ai e bëri presingun një formë arti. Ai e shndërroi pozicionimin në një sistem pothuajse matematikor. Në kulmin e tij, skuadrat e tij luanin me një saktësi që dukej si një formë e re e sportit.
Barcelona e tij ishte ndoshta skuadra më e mirë që është parë ndonjëherë. Bayern Munich u bë një laborator taktik. Manchester City dominoi futbollin anglez në një mënyrë që pak klube e kanë arritur ndonjëherë.
Ai fitoi trofe pothuajse kudo ku shkoi. Kampionate, kupa, Liga të Kampionëve. Rekorde pikësh. Rekorde golash. Rekorde fitoresh.
Por historia e Guardiolës nuk është vetëm histori suksesi sportiv, shkruan The Guardian.
Ajo lidhet gjithashtu me transformimin e futbollit në një instrument të fuqisë shtetërore dhe të ndikimit global.
Manchester City nuk u bë superfuqi vetëm falë një trajneri brilant. Klubi u shndërrua nga investimet e Abu Dhabit, nga një projekt që kishte objektiva shumë më të mëdha se futbolli.
Në këtë kuptim, Guardiola u bë fytyra e një epoke të re të futbollit: epoka kur klubet përdoren si mjete reputacioni, si instrumente të diplomacisë moderne dhe si pjesë e projekteve të “soft power”.
Ai vetë nuk e krijoi këtë sistem. Por ai përfitoi prej tij dhe u bë simboli më elegant i tij.
Pikërisht kjo është kontradikta në qendër të trashëgimisë së Guardiolës.
Nga njëra anë, ai është një idealist i futbollit. Një njeri i përkushtuar ndaj estetikës së lojës, ndaj perfeksionit teknik dhe ndaj ideve.
Nga ana tjetër, ai kaloi pjesën më të madhe të karrierës së tij duke punuar brenda strukturave të jashtëzakonshme financiare dhe politike.
Barcelona e tij u mbështet në gjeneratën më të mirë të akademisë që klubi kishte prodhuar ndonjëherë. Bayern Munich ishte klubi më dominant në Gjermani. Manchester City kishte burime pothuajse të pakufizuara.
Kjo nuk i ul arritjet e tij. Futbolli është plot me klube të pasura që nuk arrijnë sukses. Guardiola fitoi sepse ishte brilant.
Megjithatë, ai gjithashtu përfaqëson një realitet më të errët të futbollit modern: përqendrimin e pasurisë, pabarazinë konkurruese dhe lidhjen gjithnjë e më të fortë mes sportit dhe interesave shtetërore.
Në shumë mënyra, Guardiola e kupton këtë më mirë se kushdo.
Ai gjithmonë ka qenë një figurë politike. Që nga mbështetja e tij për pavarësinë e Katalonjës, ai kurrë nuk është paraqitur si një trajner neutral apo apolitik.
Ai ka folur shpesh për padrejtësinë, për lirinë dhe për identitetin. Por karriera e tij gjithashtu tregon kufijtë e idealizmit në futbollin modern.
Në fund, edhe trajneri më filozofik i epokës sonë përfundoi duke drejtuar një nga projektet më të fuqishme dhe më të diskutueshme financiarisht në sport.
Dhe ndoshta kjo është arsyeja pse largimi i tij duket kaq domethënës.
Nuk është vetëm fundi i një periudhe të suksesshme sportive. Është gjithashtu fundi simbolik i një epoke në futbollin evropian.
Guardiola do të mbahet mend si një revolucionar taktik. Por ai do të mbahet mend edhe si trajneri që mishëroi më qartë tensionin mes bukurisë së lojës dhe realiteteve të pushtetit që e formësojnë atë.
Kjo është trashëgimia e tij e plotë.
Dhe ndoshta pikërisht kjo e bën atë kaq të rëndësishëm. /Pamfleti/
Lini një Përgjigje