FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Fragmentimi që i shkon për shtat politikës së vjetër...
Zgjedhjet e 11 majit zhvillohen në një klimë të veçantë: për herë të parë pas shumë vitesh, skena politike shqiptare është pasuruar me disa formacione të reja, që synojnë të sfidojnë dominimin e Partisë Socialiste dhe Partisë Demokratike. Megjithatë, në vend që të paraqiten si një alternativë e bashkuar, ato do të garojnë të ndarë.
Kjo ndarje ka ngjallur debat: a është ky një shans i humbur për të goditur realisht sistemin politik ekzistues?
Çfarë tregojnë sondazhet?
Sipas sondazheve të fundit të publikuara nga Barometri dhe News24, nëse këto parti të reja do të bashkoheshin në një front të përbashkët, do të grumbullonin nga 14% deri në 18% të votave kombëtare. Me një përllogaritje të thjeshtë, kjo do të përkthehej në 20 deri në 26 mandate në Kuvend – një numër i mjaftueshëm për të ndikuar ekuilibrat politikë dhe për të krijuar një bllok real parlamentar.
Kush janë partitë e reja?
Në këtë grupim hyjnë:
Partia Mundësia e Agron Shehajt
Lëvizja Bashkë e Arlind Qorit
Shqipëria Bëhet & Nisma e Adriatik Lapajt dhe Endri Shabanit
Koalicioni Euroatlantik i Lulzim Bashës
Koalicioni Djathtas për Zhvillim i Dashamir Shehit dhe Enkelejd Alibeajt
Të gjitha këto forca politike kanë një element të përbashkët: synimin për t’u paraqitur si alternative ndaj elitës së vjetër politike. Por qëllimi i përbashkët nuk është shoqëruar me bashkëveprim politik.
Mungesa e bashkimit – dështim strategjik?
Zgjedhja për të garuar të ndarë i ka lënë këto parti të ekspozuara ndaj pragut zgjedhor rajonal, që në shumë qarqe është realisht i lartë. Kjo i vë ato në rrezik të mos arrijnë as përfaqësim minimal në Kuvend, edhe pse mbledhin mijëra vota në nivel kombëtar.
Më shumë sesa përballje me partitë tradicionale, duket se shumë nga këto forca konkurrojnë me njëra-tjetrën për të njëjtin elektorat, shpesh duke u përjashtuar reciprokisht nga bashkëpunimi.
Ambicie, ideologji apo mungesë vizioni të përbashkët?
Ndërsa Shehaj mban një pozicion të djathtë konservator dhe të prerë kundër të dyja partive të mëdha, Qori përfaqëson një majtizëm radikal. Lapaj dhe Shabani janë më shumë përfaqësues të qendrës qytetare, ndërsa Basha dhe Shehi-Alibeaj vijnë si klone të fragmentuara të së djathtës tradicionale.
Ky diversitet ideologjik, i kombinuar me ambicie personale dhe mungesë të qartë bashkëpunimi, ka sjellë një panoramë ku ndryshimi është më shumë i zhurmshëm se sa efektiv.
Mundësia që nuk vjen shpesh…
Në politikë, momentum-i është gjithçka. Dhe momenti ishte ky: një opinion publik i lodhur nga rotacioni mes të njëjtëve emra, një kërkesë për fytyra të reja dhe alternativa reale, dhe një potencial elektoral jo i vogël përtej dualizmit PS–PD.
Zgjedhjet e 11 majit ishin një mundësi unike për partitë e reja që të bashkoheshin rreth një platforme të përbashkët, të dilnin me një ofertë të qartë dhe të synonin një prani të fortë në Kuvend. Jo vetëm si simbol, por si faktor i vërtetë politik.
Tani, me ndarjen aktuale, ekziston rreziku që ato të përçahen, të marrin pak mandate, ose madje të mos përfaqësohen fare në disa qarqe – dhe kështu të çimentojnë status quo-në që vetë e kanë denoncuar.
Në fund, historia politike është e mbushur me raste ku mosbashkimi ka sjellë humbjen. Nëse kjo do të jetë edhe rasti i partive të reja në Shqipëri, mbetet për t’u parë më 11 maj – por sinjalet nuk janë premtuese. /Pamfleti
Lini një Përgjigje