FLASH
Shkruar nga Pamfleti
From the 80-million-dollar bribery scandal in Colombia to new projects in Tirana. Why is there doubt about the former Italian prime minister's role as the "unofficial broker" of the military shipbuilding giant in the strategic Pashaliman shipyard...
A trilateral Memorandum of Understanding was signed a few days ago at the Pashalimani shipyard between the Italian giant Fincantieri, the Albanian company KAYO (under the Ministry of Defense) and the "Pavarësia" Institute of Vlora, to launch training modules and internships in shipbuilding.
This agreement is said to lay the foundations for the development of professional skills in Mechanical, Electrical Engineering and ICT, preparing local staff with the technological knowledge of the Italian Group.
It is also claimed that this industrial project aims to radically modernize Pashaliman, transforming it into a specialized center for the construction and maintenance of Offshore Patrol Vessels (OPVs) for the Albanian Navy and regional markets.
But behind this official facade of industrial success lies a heavy shadow that leads directly to the close ties of Italian politics with the defense industry. The key figure who connects these threads is former Italian Prime Minister Massimo D'Alema.
Known for years as a player with extraordinary influence in the corridors of the public military industry in Italy, D'Alema has always had preferential relations and influence
strong influence over the leaders of the largest defense companies, including the aeronautics giant Leonardo and the shipbuilding company Fincantieri.
D'Alema's name as a high-caliber middleman or "broker" in the arms trade exploded publicly during the sensational scandal of arms sales in Colombia. The Naples prosecutor's office and the DIGOS division launched an international investigation for aggravated corruption, under suspicion that an organized criminal group in several countries (Italy, USA, Colombia) had attempted to sell Leonardo's M 346 military aircraft and Fincantieri's corvettes and submarines to the Colombian government.
Vlera totale e kësaj marrëveshjeje marramendëse kapte shifrën e mbi 4 miliardë eurove. Hetimet zbuluan se D’Alema kishte vepruar si “ndërmjetës informal”, duke përdorur peshën e tij politike për të lidhur konsulentët me ish-drejtorin e Leonardo-s, Alessandro Profumo, dhe ish-shefin e divizionit të Anijeve Detare të Fincantieri-t, Giuseppe Giordo.
Skema e zbuluar nga magjistratët italianë parashikonte një “tarifë suksesi” prej 2 për qind mbi vlerën totale të kontratës, çka do të thoshte një komision fshehës prej 80 milionë eurosh.
Ky ryshfet i madh ishte planifikuar të ndahej në mënyrë të barabartë: 40 milionë euro për “palën kolumbiane” (zyrtarë publikë dhe ushtarakë) dhe 40 milionë euro për “palën italiane”, ku bënte pjesë rrethi i ndërmjetësimit të D’Alemës.
Paratë do të kaloheshin përmes kontratave të simuluara të një firme ligjore në Miami, Robert Allen Law e prezantuar nga vetë D’Alema. Ndonëse marrëveshja e Kolumbisë dështoi për shkak të mosmarrëveshjeve të fundit mbi ndarjen e parave mes sekserëve përpara se paratë të kalonin materialisht, hetimet gjyqësore zgjatën për më shumë se një vit.
Në fund, Gjykata e Napolit vendosi arkivimin e çështjes për D'Alemën dhe të dyshuarit e tjerë. Megjithatë, ky pushim i hetimit erdhi kryesisht për arsye procedurale dhe për faktin teknik se krimi i korrupsionit nuk u konsumua plotësisht meqenëse pakti u ndërpre rrugës, dhe jo sepse u vërtetua pafajësia apo pastërtia morale e rolit të tij si sekser ndërkombëtar.
Por ky menaxhim me hije skandalesh nuk është një rast i izoluar për Fincantieri-n vetëm
në marrëdhëniet me Kolumbinë apo Shqipërinë. Vetëm pak kohë më parë, drejtori i përgjithshëm i ”Fincantieri Bay Shipbuilding” në SHBA, Craig Perciavalle, u pezullua urgjentisht nga detyra pasi u padit nga prokurorët federalë amerikanë dhe Komisioni i Letrave me Vlerë (SEC).
Perciavalle akuzohet për një skemë të rëndë mashtrimi elektronik dhe manipulimi të raporteve financiare, ku ka fshehur qëllimisht kostot e vërteta të ndërtimit të anijeve luftarake për ushtrinë amerikane.
Ky precedent në SHBA tregon qartë se gjiganti i anijeve ushtarake ka një historik të vazhdueshëm problemesh ligjore me zyrtarët e tij, çka ngre pikëpyetje të mëdha se me
çfarë standardesh dhe me çfarë garancie po i besohet Ficantieri Pashalimani i Shqipërisë.
Këtu nis dhe ngrihet dyshimi i madh legjitim që lidh aferat e vjetra të ish-kryeministrit italian me realitetin e ri shqiptar. Është një fakt botërisht i njohur që Massimo D’Alema është një nga miqtë më të ngushtë, këshilltarët dhe mbështetësit më të flaktë të Edi Ramës në skenën politike italiane.
Sa herë që Rama ka pasur nevojë për lobim apo mbrojtje politike në Romë, D’Alema ka qenë aty. A është vallë thjesht një “rastësi e çuditshme” që pikërisht Fincantieri - kompania ku D’Alema lëvizte fijet e ndërmjetësimit prej miliona eurosh - vjen sot në Shqipëri dhe merr nën dorë ekskluzivitetin e kantierit strategjik ushtarak të Pashalimanit përmes një kompanie të re si “Fincantieri Albania”?
In the military industry and strategic infrastructure market, nothing happens without mediation. If in the case of Colombia, D'Alema's scheme operated with a fixed percentage of 2 percent as a success fee to pocket tens of millions of euros, the question that naturally arose in Albania is: what is the percentage of mediation in Pashalimani's bazaar?
And if Massimo D'Alema, as a close friend of the Albanian Prime Minister, secures his big share as a broker of this strategic contract, what does his friend Edi Rama gain? Is Albania's national wealth and maritime security being used as a bargaining chip to reward old friends of Italian politics, raising strong suspicions that behind the facade of "student training", another big secret commission bargain is hidden at the expense of Albanian taxpayers? / Prepared by Pamfleti
Lini një Përgjigje