FLASH
Shkruar nga Emanuela Scribano
Who is God?
In the Critique of Pure Reason, Kant examines the claims of reason, which has always tried to achieve results independent of experience. One of the ways in which reason exercises this transcendence of experience is by attempting to demonstrate that God exists. Now, according to Kant, all attempts to demonstrate the existence of God fail because they all, from whatever starting point, end up arguing that God exists because his nature implies existence; that is, they end up relying on the force of the argument that Kant will call "ontological," meaning by ontological an argument that starts from the way God is, from his nature, from his essence, according to the Greek etymology of the verb "to be."
Was Kant right?
First, let us see what this argument is that Kant calls the ontological argument. This argument has remote roots, dating back to the eleventh century, when it was proposed by Anselm of Aosta, who, in a work entitled Proslogion, or Dialogue, conducts a dialogue with an atheist. Anselm wants to convince the atheist that this is not just a mistake, but a complete contradiction. By denying that God exists, the atheist is doing what one would do if one said that a triangle has four sides.
Anselm of Aosta wants to convince the atheist that his is not simply an error, but even a contradiction.
Simply understanding what a triangle is is enough to understand that the statement "a triangle has four sides" is contradictory and therefore completely unthinkable. Thus, if we start from the correct definition of God, that is, if we define God as the being than which no greater can be thought, it is impossible to say that God does not exist because otherwise God would lack perfection, existence, and therefore a greater being could be conceived, contrary to the definition. Therefore, the statement "the being than which no greater can be thought does not exist" is contradictory and unthinkable.
From the outset, this argument seemed unconvincing. Anselm was immediately objected to the fact that his argument could be multiplied infinitely. I can think of many imaginary entities and say of each that it is the most perfect of all. I can think of a magnificent island and say that this is the most perfect island imaginable, but that does not mean that this island exists. Kant, for his part, would observe that the definition of a non-existent entity (in this case, 100 imaginary thalers) is identical to the definition of an existing entity (100 thalers in the pocket), so existence is not part of the characteristics of any entity: from the definition of anything, it is always impossible to deduce existence. In the centuries since Anselm's proposal, theologians have tried to find alternative approaches that avoid the difficulties of Anselm's proof.
It seems stronger to demonstrate the existence of God by starting from his effects, from the observation of nature. And so it has been done since the greatest theologian of the Middle Ages, Thomas Aquinas, who countered Anselm's argument with a series of arguments that began with his effects, with nature, and with the observation of how the world was created. However, the temptation to demonstrate that God exists by using only his definition has not only re-emerged, but has in fact dominated modern philosophy. Descartes and Leibniz, to name two, embraced the ontological argument. Why insist on such a fragile argument and, with Thomas, not always and only follow the path that begins with his effects?
Who is God?
Because starting from the definition of God has great advantages over proofs based on effects. Let us assume that Thomas Aquinas is right and that I can infer from the world the existence of its cause. What characteristics can I attribute to this cause?
- Can I say it is infinite? It is difficult because the world is finite and from a finite effect it does not seem possible to derive an infinite cause. The world is compatible with a finite cause.
- Can I say it's unique? Even the statue of Laocoön seems to be the work of a single great artist, and it turns out that it was made by a team of artisans, and thus the world is compatible with polytheism.
Can I say that it is good? The difficulty is, if possible, even greater, because the world is full of pain, suffering, and evil. Manichaeism, which asserts that there is a principle of good and an evil, seems a much more reasonable conclusion.
- Can I say that it is separate from the world? But the world is compatible with an internal principle that produces it.
- Can I say it is spiritual? But what I see in the world is matter, and how can I say that the world was created by an entity that is not material?
- A mund të them se është inteligjent? Ajo që shoh nga bota më jep njëfarë arsyeje, kjo është e vërtetë, por Zoti mund të ketë modeluar materien paraekzistuese dhe për këtë arsye të mos jetë krijues.
Duke supozuar se vëzhgimi i botës na lejon të nxjerrim përfundimin për ekzistencën e një shkaku të botës, ky përfundim është i pajtueshëm me teologji të shumëfishta. Prandaj edhe përpjekja e përsëritur nga autorët, të cilët kanë kërkuar të demonstrojnë ekzistencën e një Zoti të pajisur me karakteristikat që i atribuohen Zotit nga kultura e krishterë, për të lidhur provën që rrjedh nga efektet me një provë që në vend të kësaj rrjedh nga përkufizimi i Zotit.
Unë jam ai që jam
Prandaj, problemi është veçanërisht serioz për filozofinë e frymëzuar nga krishterimi, e cila pohon se Zoti është një qenie e pajisur me të gjitha përsosmëritë. Dhe filozofia e frymëzuar nga krishterimi ka gjetur një rrugë përpara, duke filluar nga një nga idetë më revolucionare që Krishterimi solli në filozofi: ajo e krijimit nga asgjëja, e panjohur për mendimin klasik.
Krijimi nga hiçi është një nga idetë më revolucionare që Krishterimi i solli filozofisë.
Supozimi fillestar është se bota nuk përmban brenda vetes arsyen e ekzistencës së saj. Ekzistenca e botës është efekti që kërkon shpjegim, jo rendi, bukuria, ndryshimet e saj. Kjo na lejon të mendojmë se bota ia detyrohet ekzistencës së saj një entiteti që, duke zotëruar ekzistencën, ishte në gjendje t'ia atribuonte atë diçkaje jashtë vetes. Për më tepër, kështu e paraqiti veten vetë Zoti Moisiut në Eksodin: "Unë jam ai që jam ". Kjo frazë, të cilën filologjia e interpreton në mënyra të ndryshme, për një teolog si Thoma Akuini do të thoshte se natyra e Zotit përmban ekzistencën brenda vetes dhe ua jep atë gjërave, duke i krijuar ato nga asgjëja.
Epo, nëse nisemi nga ideja se shkaku i botës duhet të ketë ekzistencë brenda vetes për ta krijuar botën nga hiçi, kemi bërë hapin e parë. Por kjo nuk mjafton. Edhe një herë, përballemi me problemin e bërjes që qenia që ka ekzistencë brenda vetes të përkojë me Zotin supremisht të përsosur të traditës së krishterë.
Meqenëse, siç e dimë, vëzhgimi i botës nuk na lejon të nxjerrim përfundime përsosmëritë që synojmë t'i atribuojmë Zotit, ekziston vetëm një mënyrë e sigurt për ta përfunduar demonstrimin: domethënë, të argumentojmë se vetëm një qenie pafundësisht e përsosur mund të ketë edhe përsosmërinë e ekzistencës. Prandaj, shkaku i ekzistencës së botës duhet të jetë gjithashtu supremisht i përsosur.
Kështu, nëse argumenti që niset nga pasojat synon të arrijë në një qenie më të përsosur, ai duhet të argumentojë se shkaku i botës ka ekzistencë brenda vetes sepse është pafundësisht i përsosur; prandaj duhet të argumentojë se ekzistenca është një përsosmëri që qenia pafundësisht e përsosur nuk mund t'i mungojë, ose më saktë, duhet të argumentojë se argumenti ontologjik është i vlefshëm.
"Pse ka diçka dhe jo asgjë?" pyet Leibniz.
Kant was therefore right to emphasize the privilege of the ontological argument in the philosophical theology that preceded it. But perhaps Kant had not emphasized enough the deep root of the success of that argument, namely, its assumption as a self-evident principle of an idea that was also established late in Christianity, to be precise in the second century: the principle according to which the world was created out of nothing, and its existence is the effect, the cause of which must be sought.
"Why is there something and not nothing? " Leibniz would ask. This question, unknown to the pre-Christian world, is the root of the argument whose fragility Kant demonstrated./ Adapted from "Pamphlet" by "Corriere della Sera"
O Shoku ke fol shumë fjalë por nuk me thënë asnjë gjë.
Kanti nuk kishte te drejtë.Spinoza,Shopenhaureri dhe Niçe kishin të drejtë.
"Feja i ka bindur njerëzit se është virtyt të mos kuptosh." (George Carlin).____ "Zoti nuk është përgjigje, Zoti është dorëzimi i mendimit. Feja helmon gjithçka." (Christopher Hitchens).___ Të gjitha fetë, sic janë të dëmshme, janë edhe të rreme. Bota ka nevojë për zemra e mendje te hapura, jo për sisteme te ngurta. (Bertrand Russell)._____ Shkenca nuk synon dhe aq t'i hapë dyert dijes sẽ pafundme, sa c'synon ti vendosë kufij injorancës së pafundme. (Bertolt Brecht).______ Ai që lexon "libra të shenjtë" dhe nuk i kupton, behet fetar. Ndërsa ai që i kupton, defetarizohet. (Nikolla Tesla).______ Injoranca dhe frika janë dy pikat ku mbështeten tẽ gjitha besimet fetare. (Paul Thiry d'Holbact)._________ Besimi fillon pikërisht aty ku arsyetimi mbaron. (Soren Kierkegaard)._______ Kerkimi i lumturisë është feja e vertetë e individit modern. Por edhe ajo, si te giitha fetë e tjera, është një iluzion. (Edgar Morin)._________ Kush mendon se feja nuk ka te bëjë me politikën nuk ka kuptuar asgjë as nga feja e as nga politika. (Gandi)._______ Unë mendoj se djalli nuk ekziston, por njeriu e ka krijuar atë, ai e ka krijuar atë sipas shëmbëlltyrës dhe ngjashmërisë së tij. (Fyodor Dostoevsky)._______ "Nëse një person beson diçka të palogjikshme, ai quhet budalla - por nëse dhjetë milionë njerëz besojnë të njëjtën gjë të palogjikshme, kjo quhet fe." (Volteri) ______________________ Karl Marx në veprën e tij A Contribution to the Critique of Hegel’s Philosophy of Right (1844). “Feja është psherëtima e krijesës së shtypur, zemra e një bote pa zemër dhe shpirti i kushteve pa shpirt. Ajo është opiumi i popullit.” Feja mund të përdoret si qetësues që i bën njerëzit të durojnë padrejtësi. Mund të krijojë një ndjenjë iluzore të lumturisë. Feja nuk është shkaku i problemit, ajo është simptomë e një shoqërie të padrejtë, por edhe një mjet që mund ta mbajë atë shoqëri të pandryshuar. Problemi kryesor për Marx-in: Nuk ishte thjesht feja si besim personal, por fakti që mund të maskojë problemet reale sociale dhe ekonomike, mund të pengojë njerëzit të kërkojnë ndryshim real. Pra, sipas tij, feja lind nga vuajtja dhe padrejtësia. Jep ngushëllim, por edhe e mpin reagimin. Problemi është që mund të mbajë status quo-në. _______________________ Nietzsche: feja si dobësi dhe kontroll. Ai kritikon fort sidomos krishterimin: e sheh si moral i të dobëtve që promovon nënshtrim, faj dhe sakrificë. Ide e famshme: “Zoti ka vdekur” (domethënë: besimi tradicional po humbet fuqinë). Nietzsche mendonte se krishterimi lindi si një reagim i të dobëtve ndaj të fortëve. Ai e quante këtë “moral i skllevërve” (slave morality). Vlerat si përulësia, sakrifica, bindja , sipas tij, nuk janë virtyte natyrore, por mënyra që të dobëtit përdorin për të justifikuar paaftësinë e tyre për pushtet. Në vend që të festohet forca, krijimtaria dhe individualiteti, krishterimi i shtyp ato. Nietzsche kritikonte fort idenë e mëkatit: Ai mendonte se feja krijon ndjenjë faji për gjëra natyrore (dëshirat, instinktet). Kjo e bën njeriun të kontrollueshëm dhe të varur nga autoriteti fetar. “Zoti ka vdekur”, Kjo frazë e famshme nga The Gay Science (dhe më pas tek Thus Spoke Zarathustra) nuk është thjesht provokim: Do të thotë që besimi tradicional në Zot po humbet fuqinë në shoqërinë moderne (për shkak të shkencës, racionalizmit, etj.). Në vend të fesë, ai propozonte: Njeriu duhet të krijojë vetë vlerat e tij. Ideali i tij ishte Übermensch (mbinjeriu): një individ që kapërcen moralin tradicional dhe krijon kuptim vetë. Nietzsche nuk ishte thjesht “kundër fesë”—ai ishte kundër mënyrës se si feja, sipas tij, e dobëson njeriun dhe e pengon të jetojë plotësisht.
Falimimderit i nderuar nje sqarim shum i bukur ne gjith permbajtjen. Rrespekt.
Keni hy ne pyll pa spate ...