FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Ngjarja e sotme nuk është thjesht një lajm kronike. Është një alarm që na kujton se sa larg jemi ende nga një shoqëri ku ligji zëvendëson pushkën dhe ku jeta njerëzore ka vlerë më të madhe se çdo “nder” i deformuar...
Një çift u ekzekutua brutalisht pasditen e sotme në Balldren të Lezhës. Kreshnik Mujeci dhe bashkëshortja e tij Gentjana Mujeci humbën jetën pasi makina e tyre “Audi” u qëllua me dhjetëra plumba nga persona të paidentifikuar. Ngjarja dyshohet se lidhet drejtpërdrejt me motive gjakmarrjeje.
Kjo ngjarje rikthen në vëmendje një nga fenomenet më të errëta dhe më të qëndrueshme të shoqërisë shqiptare: gjakmarrjen. Edhe në vitin 2026, në një Shqipëri që pretendon të jetë pjesë e Evropës, cikli i hakmarrjes vazhdon të prodhojë viktima dhe të mbajë gjallë një kulturë vdekjeje që duhej të ishte zhdukur prej kohësh.
Gjakmarrja nuk është thjesht një “traditë e keqe” e mbetur nga Kanuni i Lekë Dukagjinit. Ajo është pasojë e dështimit të thellë të sistemit të drejtësisë shqiptare. Kur proceset gjyqësore zvarriten me vite, kur dënimet për krime të rënda duken të buta ose të papërfunduara, kur familjet ndihen të pambrojtura dhe të pa dëgjuara nga shteti, atëherë ato marrin drejtësinë në duart e veta.
Ky fenomen mbahet gjallë edhe nga faktorë të tjerë socialë dhe ekonomikë. Në disa zona të Veriut, izolimi gjeografik, niveli i ulët i arsimit dhe varfëria krijojnë terren pjellor për ruajtjen e normave të vjetra. Presioni i fortë i “nderit familjar” dhe frika nga paragjykimi i komunitetit shndërrojnë çdo konflikt në çështje jete a vdekjeje. Gratë dhe fëmijët, që Kanuni i vërtetë i mbronte, sot shpesh bëhen viktima kolaterale të një logjike primitive.
Shteti ka përgjegjësi të madhe për këtë gjendje. Pavarësisht disa programeve të ndërmjetësimit dhe pajtimit, nuk ka ende një strategji kombëtare të qartë, të financuar dhe të qëndrueshme kundër gjakmarrjes. Koordinimi mes policisë, prokurorisë, gjykatave dhe aktorëve socialë mbetet i dobët. Mbrojtja reale për familjet e kërcënuara është pothuajse simbolike. Gjakmarrja nuk është vetëm problem i familjeve të përfshira. Është një dështim kolektiv që prek sigurinë, zhvillimin ekonomik dhe imazhin e vendit.
Çdo viktimë e re është një goditje për besimin te institucionet dhe një sinjal se Shqipëria ende nuk ka dalë plotësisht nga mentaliteti i së kaluarës. Për ta thyer këtë cikël vdekjeje nevojitet diçka më shumë se deklarata pas çdo ngjarjeje tragjike. Duhet një angazhim serioz: shpejtim i proceseve gjyqësore për krime të rënda, dënime të rrepta dhe të paaplikueshme për autorët e hakmarrjes, programe reale mbrojtjeje dhe relokimi për familjet në rrezik, si dhe investim të fortë në arsim dhe zhvillim ekonomik në zonat e prekura.
Derisa drejtësia të mos bëhet e besueshme, e shpejtë dhe e efektshme, gjakmarrja do të vazhdojë të ketë hapësirë për të ekzistuar. Ngjarja e sotme nuk është thjesht një lajm kronike. Është një alarm që na kujton se sa larg jemi ende nga një shoqëri ku ligji zëvendëson pushkën dhe ku jeta njerëzore ka vlerë më të madhe se çdo “nder” i deformuar./Pamfleti
Lini një Përgjigje