FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Prej 23 ditësh qytetarët protestojnë dhe kërkojnë ndryshim. Në vend të një përgjigjeje politike për kërkesat e tyre, pushteti po zgjedh etiketimin, përçarjen dhe fabrikimin e armiqve të rinj për të zhvendosur vëmendjen nga thelbi i protestës.
Për më shumë se 3 javë, mijëra qytetarë po protestojnë. Në sheshe, në rrugë dhe në rrjetet sociale po artikulohen kërkesa politike që nuk mund të injorohen: dorëheqja e kryeministrit, qeveri teknike, kufizimi i mandateve dhe rikthimi i besimit te zgjedhjet. Këto janë kërkesa politike, jo kriminale. Janë kërkesa që në çdo demokraci serioze do të meritonin debat, përgjigje dhe reflektim.
Por çfarë po ndodh në Shqipëri?
Në vend që të dëgjojë protestuesit, pushteti po kërkon armiq. Në vend që të merret me kërkesat, po merret me njerëzit që i artikulojnë ato. Në vend që të japë shpjegime, po prodhon etiketime.
Dhe objektivi i ditëve të fundit është bërë Dritan Goxhaj.
Njeriu që lexoi kërkesat e protestës është shndërruar papritur në subjektin kryesor të debatit publik. Jo kërkesat. Jo protesta. Jo zemërimi qytetar. Jo problemet e vendit. Por Dritan Goxhaj.
Kjo nuk është rastësi.
Është një teknikë e vjetër politike. Kur nuk mund të rrëzosh mesazhin, sulmo mesazherin. Kur nuk ke përgjigje për protestën, krijo një armik. Kur nuk mund të bindësh qytetarët, përpiqu t'i përçash.
Pikërisht këtë po shohim sot.
Po tentohet të krijohet ideja se kushdo që ka një mendim ndryshe për konfliktet ndërkombëtare, kushdo që ka kritikuar veprime të caktuara amerikane apo izraelite në Lindjen e Mesme, automatikisht është në anën e Iranit. Ky është një standard absurd.
Sepse nëse ky standard do të ishte i vërtetë, atëherë duhej të shpalleshin "pro-iraniane" edhe disa nga gazetat më të mëdha të botës, analistët më të njohur perëndimorë, diplomatët e pensionuar amerikanë dhe ekspertët që kanë kritikuar strategjitë e administratës Trump apo operacionet ushtarake në rajon.
Kritika nuk është tradhti.
Analiza nuk është propagandë.
Dhe mendimi ndryshe nuk është krim.
Dritan Goxhaj mund të ketë gabuar në analiza të caktuara. Mund të ketë qëndrime me të cilat shumë njerëz nuk bien dakord. Por kjo nuk e bën atë armik të SHBA-së, as armik të Shqipërisë.
Përkundrazi.
Biografia e tij është e njohur. Ai la karrierën ushtarake dhe shkoi në luftën e Kosovës. Shërbeu krah UÇK-së në ditët më të vështira të kombit. Ka kaluar vite të tëra mes sakrificash, përndjekjesh, papunësie dhe përplasjesh me pushtete të ndryshme. Nuk ka qenë kurrë pjesë e elitave të privilegjuara. Nuk ka qenë kurrë njeri i favoreve. Mund ta akuzosh për shumë gjëra, por është e vështirë ta akuzosh se ka jetuar për interes.
Prandaj sulmi ndaj tij duket më shumë si një nevojë politike sesa si një debat real.
Dhe këtu lind pyetja më e rëndësishme:
Pse po flitet kaq shumë për Dritan Goxhajn dhe kaq pak për protestën?
Pse po flitet për etiketa dhe jo për kërkesa?
Pse po flitet për Iranin dhe jo për Shqipërinë?
Pse po flitet për analistët dhe jo për qytetarët?
Përgjigjja është e thjeshtë.
Sepse protesta po bëhet e vështirë për t'u shpërfillur.
Kur qindra apo mijëra njerëz dalin në rrugë për ditë me radhë, pushteti detyrohet të reagojë. Dhe kur nuk ka argumente bindëse për të rrëzuar protestën, kërkon ta delegjitimojë atë.
Kjo është arsyeja pse po ndërtohen ndasi artificiale. Kjo është arsyeja pse po prodhohen armiq të rinj. Kjo është arsyeja pse po sulmohen individë.
Shqiptarët e kanë parë këtë film edhe më parë.
Sa herë pushteti është ndier i rrezikuar, ka kërkuar "armiq". Dikur quheshin armiq klase. Më vonë quheshin tradhtarë. Pastaj agjentë. Sot etiketa ndryshon sipas nevojës së ditës, por logjika mbetet e njëjtë: krijo një figurë për ta demonizuar dhe largo vëmendjen nga problemi i vërtetë.
Por problemi i vërtetë nuk është Dritan Goxhaj.
Problemi i vërtetë është se pas 12 vitesh pushtet, një pjesë e madhe e qytetarëve nuk ndihen të dëgjuar.
Problemi i vërtetë është se njerëzit vazhdojnë të largohen nga vendi.
Problemi i vërtetë është se besimi te politika është në nivelet më të ulëta.
Problemi i vërtetë është se çdo zë kritik trajtohet si armik.
Asnjë postim në Facebook nuk e zgjidh këtë. Asnjë etiketë nuk e zgjidh këtë. Asnjë sulm ndaj një individi nuk e zgjidh këtë.
Dritan Goxhaj mund të jetë sot objektivi i radhës. Nesër mund të jetë dikush tjetër. Por historia ka treguar gjithmonë të njëjtën gjë: kur pushteti fillon të merret më shumë me njerëzit që flasin sesa me arsyet pse ata flasin, atëherë problemi nuk është më te kritikët.
Problemi është te vetë pushteti.
Dhe qytetarët e kuptojnë këtë shumë më mirë sesa mendojnë ata që sot përpiqen t'i shpërqendrojnë.
Sepse në fund të fundit, protesta nuk ka nevojë për armiq imagjinarë.
Ka nevojë për përgjigje reale. /Pamfleti
Lini një Përgjigje