FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Pakti Rama-Meloni dhe strategjia europiane për zhvendosjen e azilit jashtë kufijve të BE-së
Avokati i Përgjithshëm i Gjykatës së Bashkimit Europian dha opinionin se marrëveshja italo-shqiptare për transferimin dhe mbajtjen e migrantëve në qendra jashtë territorit italian mund të konsiderohet në përputhje me të drejtën europiane, me kusht që të garantohen disa garanci formale të të drejtave.
Giorgia Meloni e cilësoi vendimin si një justifikim të politikës së saj, ndërsa Edi Rama, nga Forumi i Delfit, deklaroi se Shqipëria po u përgjigjet pozitivisht kërkesave për bashkëpunim në këtë drejtim. Me pak fjalë: “një botë e bukur, morale dhe e krijuar në mënyrë engjëllore”. Europa tashmë po teston hapur modelin e eksportimit të azilit dhe ndalimit jashtë kufijve të saj.
Ndoshta kjo është një nga momentet më të sinqerta të Bashkimit Europian modern. Sepse pas fjalëve “menaxhim”, “protokoll bashkëpunimi” dhe “procedura ligjore”, fshihet diçka shumë më e ashpër: institucionalizimi i një politike ku njerëzit ndalohen në Mesdhe dhe transferohen në kampe-burgje offshore, në mënyrë që të mos shkelin kurrë realisht në territor europian. Të mos bëhen të dukshëm. Të mos kenë zë. Të mos fitojnë të drejta që mund të krijojnë kosto politike.
BE-ja nuk përpiqet më të fshehë se çfarë po ndodh. Thjesht po ndryshon fjalorin. Burgjet quhen “qendra”. Frenimi i migracionit quhet “mbrojtje kufijsh”.
Ndalimi masiv i njerëzve që nuk kanë kryer asnjë krim quhet “menaxhim fluksesh”. Dhe internimi i refugjatëve jashtë territorit europian paraqitet pothuajse si një inovacion administrativ.
Ajo që po ndërtohet nuk është politikë migracioni. Është një arkitekturë përjashtimi. Një Bashkim Europian që ruan brenda vetes fasadën e të drejtave të njeriut, ndërsa transferon dhunën në laboratorët e tij të jashtëm: Libinë, Turqinë, Tunizinë dhe tani Shqipërinë. Vende që po shndërrohen në nënkontraktorë të dhunës kufitare në emër të Europës “së qytetëruar”.
Por ajo që shkakton më shumë tronditje nuk është Meloni. E djathta ekstreme gjithmonë ka thënë ato që thotë edhe sot. Ajo që trondit është fakti se establishmenti europian u përshtat me Melonin. Se axhenda e ekstremit të djathtë nuk u trajtua si rrezik, por si një manual i dobishëm qeverisjeje. Se logjika “të mos vijnë tek ne” u shndërrua në të vetmen marrëveshje të përbashkët mbikombëtare të BE-së.
Dhe kështu, e drejta e azilit po transformohet gradualisht nga një e drejtë themelore në një pengesë administrative që duhet shmangur sa më larg gjykatave europiane, shoqërive dhe kamerave. Sepse ky është plani i vërtetë: jo vetëm të pengohen mbërritjet, por të zhduket vetë imazhi i refugjatit nga hapësira publike europiane. Të mos ketë varka në edicionet e lajmeve. Të mos ketë kampe refugjatësh pranë brigjeve turistike. Të mos ketë fytyra që kujtojnë se pas shifrave ka njerëz që largohen nga luftërat, torturat, uria dhe shkatërrimi.
Ndërkohë, Mesdheu vazhdon të mbushet me viktima. Mbi 1 mijë njerëz kanë humbur jetën vetëm në tre muajt e parë të vitit 2026. Dhe çdo herë qeveritë europiane flasin për “mot të keq”, sikur mbytjet të jenë fenomen natyror dhe jo pasojë politike.
Njerëzit nuk vdesin sepse fryn era. Ata vdesin sepse rrugët e sigurta dhe ligjore po mbyllen sistematikisht. Vriten sepse frenimi është shndërruar në doktrinën qendrore të BE-së. Vriten sepse dhuna në kufi konsiderohet tashmë një kosto e pranueshme për stabilitetin politik.
Dhe tani, me “frymëmarrjen” ligjore që mori plani Itali-Shqipëri, hapet rruga për modele edhe më agresive të eksternalizimit. Sot Shqipëria. Cili vend do të jetë nesër? Sa më larg duhet të transferohen njerëzit që Europa-Fortesë të mos ndiejë më asnjë përgjegjësi ndaj tyre?
Në fund, pak rëndësi ka nëse e gjithë kjo është “në përputhje” me disa interpretime të së drejtës europiane. Pyetja reale është se sa lehtë një kontinent që e paraqet veten si djepi i të drejtave të njeriut po mësohet të ndërtojë kampe jashtë territorit të tij për njerëzit e padëshiruar dhe ta quajë këtë përparim. /Përshtatur nga “Eksegersi”
Si gjithmonë Evropa me dy standarde