FLASH
Shkruar nga Boris Bondarev
Even as discontent within the Kremlin grows due to war and sanctions, the system is built in such a way that any move against the leader is suicidal. Without an independent institutional structure, Russian elites remain tied to Vladimir Putin’s fate, making dismantling the regime a challenge that requires more than just a change of names at the top.
The war against Ukraine was initially very shocking for Russian elites. No one had anticipated the enormous impact this conflict would have on their businesses and personal wealth, much less on Russia's position and weight in the world order.
However, over time, the initial shock began to wear off. The system of power in Russia is structured in such a way that the vast majority of its participants do not see themselves as independent political actors.
But even if they considered themselves to be such, they have no way or means to change Russia without directly jeopardizing their privileged status and personal security. Western countries' attempts to impose radical change on Russia have often proved contradictory.
On the one hand, very severe sanctions were imposed on the economy, the financial system, certain industrial sectors, and the most powerful individuals of the elite - although it must be said that not all sectors of the economy were hit with the same severity.
But this approach had little effect on the behavior of the Russian state, largely because the West did not set clear and understandable conditions that would allow the lifting of these sanctions. Instead of dividing the elite, the sanctions ended up consolidating a large part of the Russian ruling class around President Vladimir Putin, leaving them with no choice but to remain loyal to the Kremlin.
Many members of the Russian elite had harbored the hope that, after a supposed success in the war, some kind of fundamental agreement would be reached with Europe and the United States.
This hope seemed to be reinforced by the return of Donald Trump to Washington. The belief prevailed that the re-elected president would force Ukraine to accept a compromise under conditions that would be acceptable to the Kremlin.
However, even these expectations are not being realized. Despite the sometimes contradictory rhetoric of the new US administration, there does not seem to be any quick exit from the war on terms favorable to Russia.
Moreover, the war itself continues to drag on with no end in sight, while sanctions and the military-political confrontation between Russia and the West are turning into a permanent state, with constant possibilities for further escalation.
Për një pjesë të konsiderueshme të elitës ruse, ky ngërç po shndërrohet në një burim gjithnjë e më të madh zemërimi. Lufta nuk po sjell fitoren e premtuar, marrëdhëniet me Perëndimin nuk po normalizohen, sanksionet mbeten në fuqi dhe perspektiva për të dalë nga ky konflikt pa kosto serioze politike dhe ekonomike po bëhet gjithnjë e më e paqartë.
Rënia e këtyre pritshmërive po rezulton veçanërisht e dhimbshme. Për shumë vite, elitat e Kremlinit besonin se përplasja me Perëndimin do ta forconte përfundimisht Rusinë.
Por sot po bëhet e qartë se situata negative ka marrë një karakter shumë më afatgjatë dhe sistemik sesa mund të dukej në fillim të agresionit ndaj Ukrainës. Gjendja ekonomike e Rusisë po pëson një përkeqësim të ndjeshëm, ndërsa po zbehet vrulli fillestar i rritjes së nxitur nga prodhimi i kohës së luftës.
Të dhënat zyrtare të Moskës pretendojnë se ekonomia është ende në rritje, por gjithnjë e më shumë ekonomistë - përfshirë edhe ata që mbeten besnikë ndaj pushtetit - po e pranojnë se kjo rritje është tërësisht artificiale.
Shpenzimi i shumave kolosale të parave në kompleksin ushtarako-industrial, si një model i ri zhvillimi, ka kufij të qartë dhe të pashmangshëm. Prodhimi ushtarak nuk gjeneron zhvillim ekonomik të qëndrueshëm afatgjatë. Ai thjesht largon burimet nga sektori civil dhe e deformon edhe më shumë sistemin ekonomik.
Për më tepër, ekonomia ruse po vuan nga faktorë seriozë si mungesa kronike e fuqisë punëtore, inflacioni i lartë, shkatërrimi i zinxhirëve tradicionalë të logjistikës, varësia e plotë teknologjike nga importet dhe mungesa e investimeve të huaja.
Fondi Monetar Ndërkombëtar parashikon një rritje shumë të dobët për ekonominë ruse në afat të mesëm, pavarësisht fitimeve të përkohshme nga çmimet e naftës. Ekspertët po paralajmërojnë se ekonomia po hyn në një fazë dobësimi të zgjatur. “Mbinxehja” e ekonomisë nga nevojat e luftës vetëm sa e maskoi përkohësisht grumbullimin e pabarazive të brendshme, të cilat tani po shpërthejnë me forcë më të madhe. Ndërkohë, vendet perëndimore nuk kanë treguar shenja tërheqjeje nga mbështetja për Ukrainën.
Kievi po zhvillon kapacitete të avancuara ushtarake, duke përfshirë goditjet me rreze të gjatë që arrijnë deri në malet Urale dhe operacione sabotimi thellë brenda territorit rus. Prej kohësh është bërë e qartë se Rusia nuk është në gjendje të arrijë objektivat e saj ushtarakë, dhe në vitin e pestë të luftës, ky dështim nuk mund të fshihet më as brenda vetë sistemit.
Natyrisht, ky zhvillim po shkakton një pakënaqësi në rritje brenda elitës. Putini nuk po perceptohet më si një udhëheqës me vizion të qartë. Legjitimiteti i regjimeve personaliste bazohet gjithmonë te besimi në kompetencën e liderit dhe në aftësinë e tij për të garantuar stabilitet dhe siguri.
Kur sistemi fillon të tregojë shenja bllokimi strategjik, imazhi i liderit të pagabueshëm fillon pashmangshmërisht të zbehet. Është domethënëse që shenja nervozizmi po shfaqen edhe në qarqet më besnike.
Deklaratat e fundit nga Kremlini, se autoritetet duhet të shmangin presionin e tepruar ndaj shoqërisë, tregojnë se vetë aparati shtetëror e kupton se shtrëngimi i pafund i kontrollit po krijon rreziqe sociale dhe psikologjike që mund të kërcënojnë stabilitetin e sistemit.
Herë pas herë dalin edhe sondazhe apo publikime që tregojnë rënie të mbështetjes për Putinin, gjë që në një sistem autoritar shihet si një simptomë e qartë e paqëndrueshmërisë. Megjithatë, asgjë nga këto nuk do të thotë se ekziston një opozitë e organizuar brenda elitës.
Sistemi i pushtetit mbetet jashtëzakonisht i centralizuar dhe shtypës. Regjimet personaliste mund të duken monolitike për një kohë të gjatë, por stabiliteti i tyre varet nga besimi i elitave se lideri e ka situatën nën kontroll.
Kur ky besim lëkundet, edhe besnikët më të devotshëm fillojnë të pyesin se sa gjatë mund të mbijetojë ky model. Pyetja kryesore mbetet: A mund të shndërrohet ky zemërim në veprim politik? Për këtë kërkohet jo vetëm shkak material, por edhe vullnet politik dhe mekanizma organizativë.
Elitave ruse u mungojnë të gjitha këto. FSB-ja ka kompetenca të jashtëzakonshme kontrolli. Çdo zyrtar i lartë apo biznesmen jeton me frikën e përgjimit dhe mbikëqyrjes. Kjo atmosferë shkatërron çdo mundësi për besim reciprok, pa të cilin asnjë komplot nuk mund të thuret.
Por problemi më i madh është mungesa e një alternative të qartë. Lufta është pasojë e përpjekjeve për të ruajtur strukturat ekzistuese të pushtetit. Heqja dorë prej saj do të rrezikonte humbjen e ndikimit të elitës, ndaj ata nuk guxojnë ta marrin këtë rrezik përsipër.
Madje ndodhen në një kurth: regjimi po bëhet gjithnjë e më i ashpër, duke shkatërruar çdo perspektivë zhvillimi, por nuk dinë si ta zbusin këtë kontroll pa rrëzuar vetë sistemin që i mban në këmbë.
Disa mund të mendojnë se zgjidhja është largimi i Putinit pa ndryshuar pjesën tjetër të rendit. Por regjimi i Putinit nuk është thjesht një njeri. Ai është një rrjet i ndërlikuar marrëveshjesh dhe patronazhi që burojnë prej tij.
Nëse hiqet kjo figurë qendrore, sistemi nuk ka një strukturë kolektive siç kishte Partia Komuniste në Bashkimin Sovjetik apo në Kinë për të ruajtur vazhdimësinë. Partia “Rusia e Bashkuar” është vetëm një zgjatim i Putinit dhe nuk funksionon dot në mënyrë të pavarur. Në këtë kuptim, sistemi rus i ngjan regjimeve fashiste: hiqe liderin dhe shembet e gjithë ngrehina politike.
Kjo e bën çdo tranzicion të pushtetit në Rusi një proces jashtëzakonisht të rrezikshëm dhe të paparashikueshëm. Për më tepër, ruajtja e këtij sistemi pa Putinin nuk është një opsion i pranueshëm as për Ukrainën dhe as për Perëndimin.
Problemi nuk është thjesht individi, por logjika agresive e regjimit që kërkon vazhdimisht një armik të jashtëm për të mbijetuar. Në vend të një qasjeje pasive, Perëndimi duhet të ndjekë një strategji më aktive.
This does not mean direct intervention, but support for those forces within Russia that want an alternative model of development, based on institutions rather than militarization. This may include parts of the elite that are seeking a safe way out of the current model.
The transformation of Russia is impossible without the defeat of the current regime. Therefore, a strategy of “controlled loss” is needed - a steady and well-thought-out dismantling of a system that poses a threat not only to its neighbors, but also to global security and to the very future of the Russian people. / Pamphlet from the “Moscow Times”
Note: Boris Bondarev is a Russian diplomat who resigned in protest of the invasion of Ukraine in 2022 and today lives in hiding in the West.
Ta harroje populli Rus se do clirohet nga Putini dhe sistemi Putiniano-Stalinist,I cili po ndihmohet edhe nga lobi Sionisto Trumpist. Fati i BS ishte se brenda kater vitesh vdicen tre lidere komuniste, Brezhnievi, Andropov dhe Cernhenko, e ai qe erdhi ishte djale populli,punetor i thjeshte, i rritur ne vuajtje jo me intriga, vrasje e lufte pushteti,liberal per nga shpirti e i zgjuar,pijerisht Nobelisti Gorvachev dhe e çliroi perkohesisht Rusine. Eshte çmim shume ne I madh e me vlere Nobelist se Hero i popullit BS. Keto vetem hero populli nuk jane, por dhunues e sundues populli.