FLASH
Shkruar nga PamfletiJournalism has its flaws, but stifling it has serious consequences. A strong information ecosystem, once destroyed, is difficult to rebuild. A world with less media freedom will be more corrupt and worse governed.
Journalists often irritate people.
They simplify reality, sometimes exaggerate it, and occasionally get it wrong. Most come from university-educated, middle-class backgrounds and tend towards left-wing beliefs, which often do not match the attitudes of the rest of society. When they act unethically, as was the case when the BBC’s Panorama program broadcast misleadingly edited footage of US President Donald Trump, the public reaction is justified. Trust in the media has fallen in many developed countries, especially since the emergence of social networks, which make media errors more visible and more criticized. For this reason, some people are not worried when they hear that journalism is struggling. However, this also hurts them.
Press freedom is declining worldwide.
Since 2014, the global score on the press freedom index compiled by Reporters Without Borders (RSF) has deteriorated significantly: from levels that were once comparable to those of the United States today, to levels as bleak as in Serbia, where journalists reporting on anti-corruption protests are regularly beaten by police.
This matters for several reasons. Freedom of expression is not only a fundamental right upon which other rights rest. Critical journalism is also an essential mechanism of checks and balances on state power. When those in power know that their abuses will not be discovered or publicized, they are more likely to repeat them.
According to an analysis by The Economist , based on data from about 180 countries over the past 80 years, collected by the Swedish research project V-Dem, there is a self-reinforcing cycle between media restrictions and increased corruption. Politicians who aim to embezzle public funds have an interest in silencing the press. The more they restrict it, the easier it becomes to steal. Meanwhile, the more illicit secrets they accumulate, the greater the incentive to suppress critical reporting in the future.
Llogaritjet tregojnë se një rënie e lirisë së medias nga niveli “si Kanadaja” në “si Indonezia” shoqërohet me një rritje të korrupsionit nga “si Irlanda” në “si Letonia”. Ky proces zhvillohet gradualisht, përgjatë disa viteve, ndaj votuesit shpesh nuk e vërejnë deri pas zgjedhjeve të radhës. Fenomeni është më i theksuar nën qeveri populiste, të cilat priren të demonizojnë kritikët dhe të dobësojnë institucionet që kufizojnë pushtetin e tyre.
Një nga zhvillimet më shqetësuese është se qeveritë që vetëquhen demokratike po adoptojnë metoda të përdorura prej kohësh nga regjime autoritare. Zakonisht, ato nuk e ndalojnë plotësisht raportimin e së vërtetës. Në vend të kësaj, krijojnë një ekosistem mediatik ku lavdërimet për partinë në pushtet amplifikohen, ndërsa zërat kritikë mbeten të zbehtë.
Mjetet janë të shumta: përdorimi i fondeve publike për të financuar mbulim servil, emërimi i drejtuesve besnikë në transmetuesit publikë, orientimi i reklamave shtetërore drejt mediave të bindura dhe nxitja e biznesmenëve të afërt me pushtetin shpesh të varur nga kontratat publike që të blejnë dhe neutralizojnë media të pavarura.
Në të njëjtën kohë, mediat kritike përballen me presion të vazhdueshëm. Qeveritë refuzojnë të reklamojnë në to dhe ushtrojnë ndikim edhe mbi kompanitë private që të bëjnë të njëjtën gjë. Kontrollet tatimore të shpeshta dhe paditë e pabaza ligjore janë praktika të zakonshme. Si pasojë, media në 160 nga 180 vendet e analizuara nga RSF ndodhen në gjendje financiare të pasigurt.
Sulmet shtrihen edhe ndaj gazetarëve individualë. Ata që bezdisin pushtetin shpesh ekspozohen, ngacmohen dhe kërcënohen, veçanërisht gratë. Sipas një ankete të OKB-së, 75% e gazetareve kanë përjetuar abuzim online dhe 42% janë kërcënuar ose ngacmuar fizikisht. Ligjet e sigurisë kombëtare ose rregulloret kundër “lajmeve të rreme” përdoren për të ndëshkuar raportime të padëshiruara. Në disa raste, gazetarët ndiqen penalisht për akuza që nuk lidhen drejtpërdrejt me profesionin e tyre.
Në Filipine, në janar, gazetarja Frenchie-Mae Cumpio u dënua me 12 deri në 18 vjet burg për “financim terrorizmi”, akuza që ajo i mohon, duke pretenduar se provat iu montuan nga forcat e sigurisë.
Teknologjia ka ndryshuar gazetarinë dhe ka krijuar forma të reja shprehjeje. Çdokush me një telefon mund të dokumentojë dhunën policore dhe ta publikojë atë, duke ushtruar një kontroll publik të dobishëm. Megjithatë, në tërësi, revolucioni dixhital nuk ka qenë aq çlirues sa pritej. Regjimet autoritare mbyllin internetin kur përballen me protesta, ndërsa demokracitë e brishta përdorin metoda më të sofistikuara: ligje për privatësinë që mbrojnë politikanët nga vëzhgimi, përgjime dixhitale për të zbuluar burimet e gazetarëve dhe, në disa raste, rrjedhje të qëllimshme materialesh komprometuese.
Another important change concerns the role of the United States. Once a staunch defender of press freedom around the world, Washington has cut off subsidies for independent international media outlets and closed several public broadcasters, such as Radio Free Asia. Moreover, President Trump has shown that he does not exert diplomatic pressure on freedom of expression, leaving authoritarian leaders from Azerbaijan to El Salvador freer to suppress critical journalists.
Supporters of austerity often argue that the media should also be held accountable. But they overlook the fact that mechanisms for accountability already exist: readers can cancel subscriptions, aggrieved parties can sue for libel, and media executives resign when mistakes are serious. Journalism has its flaws, but stifling it has serious consequences. A strong information ecosystem, once destroyed, is hard to rebuild. A world with less media freedom will be more corrupt and less well-governed.
Lini një Përgjigje