FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Today, we may be in good relations and we hope that these will be preserved in the future, but we must remind children in schools, or today's young people, of the painful history. This history is not made, as is claimed today in the world of globalization, by deleting textbooks in schools, but by honestly writing about the things that have happened and that still hang in the balance between us today. Perhaps this is what made the Serbs, a few years ago, pour out so much anger in the stadium against a country that they do not even have on their border, or what makes the Greeks today not recognize the Cham reality. There are a series of platforms, ideas and memoranda that have been carried out over the decades by high-ranking Serbian, Montenegrin, and Greek officials, through their kings, military men, prime ministers and ministers, seeking to exterminate all of Albania. To think that the well-known names include prominent families of the Balkan dynasty, as well as Nobel-winning writers, makes you shudder.
They are the creators of their nations, but thinking about the extermination of our nation, which they usually called unnecessary, or that in the future they could even lead to biological expansion in the peninsula, as they usually refer to the Albanians. Today, history has turned upside down, but fortunately for the better, since the Kosovars, the most martyred people of the Peninsula, have their own state and even a mother state on the border, while the Greeks, not far in time, will really face the problem of Chameria.
While the Serbs have shrunk to the point of absurdity. Justice may delay but it can never forget. Time has proven this and Albania is not only a factor in the Balkans, but also one of the most important elements of the peace and existence of this peninsula. We are revealing some of these moments, when Albanians have been seen as elements worthy of being expelled from their homes, simply for the pure hegemonic interests of Greece, Serbia, Montenegro, etc.
Ilija Grashanin's "Nacertanija" – minister and ideology
The proposal for this platform was suggested to Ilia Grashanin by the Czech Pan-Slavist František A. Zach (1807-1892), from Moravia, then part of the Austrian Empire. Zach represented the organization of Polish emigrants, founded by Prince Adam Czartorysky. The goal is clear: Zach, who knows Belgrade well, suggests to the Serbian authorities to stay away from Russian influence. Ilia Grashanin was a functionary of the Internal Structures of Serbia.
Personazh i shekullit të XIX (1812-1874), ai u bë figurë kryesore e regjimit konstitucional, si edhe ideatori i ithtarëve të zgjerimit të shtetit të Serbisë. Ai mbahet si themeluesi i bazave të politikës serbo-madhe të bashkimit. Garashanini, platformën e tij të sintetizuar, e paraqiti në dokumentin sekret të cilin e quajti “Naçertanie” (1844) që përkthehet “Projekt”, d.m.th. “Plan”. Në fakt, besohet se projekti themelor ishte kryekreje memorandumi i Zahut, që e mendonte Serbinë e re si vazhduese të perandorisë mesjetare të Stefan Dushanit (1308-1355).
Garashanin ishte personi i duhur dhe ai menjëherë argumentoi pse duhet “ta përqafojnë të gjithë popujt serbë që e rrethojnë atë”. Zach mendonte se Serbët duhet të ishin ideatorët dhe udhëheqësit e një formacioni të sllavëve të jugut, “ajo nuk kufizohet në kufijtë e saj të sotëm, por synon t’i përqafojë të gjithë popujt serbë që e rrethojnë”.
Sipas “Naçertanies” së Garashaninit, pjesë e shtetit të madh serb do të ishte edhe Shqipëria Veriore. Për programin e tij, Garashanini parashikoi organizimin e një shërbimi sekret dhe një sistemi të zhvilluar propagandistik. Platforma e “Naçertanies”, me synimet e saj pushtuese në Ballkan, nënkuptonte edhe shtrirjen në territoret shqiptare.
Që atëherë, populli serb, për sllavët, është popull hyjnor dhe popull historik. Sipas tij:
– Boshnjakët janë serbë të fesë islame, d.m.th. serbë të myslimanizuar; gjuha që flasin ata është serbishtja;
– malazeztë janë serbë, si për nga gjuha, ashtu edhe për nga feja;
– Maqedonia është Serbi Jugore;
– kroatët ndërkaq janë serbë të fesë katolike dhe gjuha që flasin ata është serbishtja.
– shqiptarët konsiderohen si mbetje turke në Ballkan.
“Naçertania” u realizua në një pjesë të konsiderueshme gjatë Luftës së Parë Ballkanike (1912) kur Serbia, në bazë të vendimeve të Konferencës së Ambasadorëve në Londër (1912-13) aneksoi Kosovën dhe viset e tjera lindore të Shqipërisë me një politikë shkombëtarizuese.
Vaso Çubriloviq: “Dëbimi i shqiptarëve” (1937)
Ai që e vazhdoi politikën e “Naçertanies” ishte Vasa Çubriloviqi (1897-1990). Në memorandumin e tij “Iseljavanje Arnauta” (Dëbimi i shqiptarëve), që ai e hartoi për qeverinë e Stojadinoviqit (Milan Stojadinoviq (Çaçak, Serbi 1888 – Buenos Aires, 1961); jurist dhe ekonomist, kryeministër i Mbretërisë së Jugosllavisë në vitet 1935-1939), ai propozoi metodat, por edhe mënyrat e zgjidhjes së “problemit shqiptar”. Vaso ose Vasa, ka qenë akademik në fushën e Historisë dhe në të ritë e veta ishte një nga organizatorët e atentatit në Sarajevë, ndaj trashëgimtarit të fronit austro-hungarez, Franc Ferdinandit.
Memorandumi i vet flet në mënyrë të detajuar për serbizimin e Kosovës dhe gjithashtu flet pa mëshirë për qeverinë e vet, që s’mundi ta kolonizojë këtë hapësire pas Luftës së Parë Botërore. Memorandumi iu dorëzua më 7 mars 1937 qeverisë së Milan Stojadinoviqit dhe ka deri dëbim fizik të shqiptarëve prej Kosove për në Turqi dhe në Shqipëri. Është pastrimi i parë etnik i detajuar i serbëve. Për këtë citon, nacionalistin tjetër, Jovan Cvijiq, që thoshte se; “shqiptarët janë raca më ekspansive në Ballkan” – ish-rektorin e Universitetit të Beogradit dhe kryetar i Akademisë Mbretërore Serbe të Shkencave.
Ja çfarë thuhet në memorandum në preambulën e vet: “Problemi i shqiptarëve në jetën tonë kombëtare dhe shtetërore, nuk ka lindur dje. Ai ka luajtur një rol të madh në jetën tonë në periudhën e mesjetës, por një vend tejet të rëndësishëm ka zënë nga fundi të shekullit XVII-të, kur popullata serbe, prej trojeve që dikur kanë qenë vatra luftërash, shpërngulet drejt veriut dhe në vend të tyre vijnë malësorët shqiptarë. Dalëngadalë, prej kodrave të tyre ata vendosen në luginat pjellore të Metohisë dhe të Kosovës e duke depërtuar drejt veriut, shtrihen në drejtim të Moravës perëndimore dhe jugore; nëpër Malin Sharr bien në Pollog dhe që andej drejt Vardarit.
Deri në shekullin XIX-të është krijuar në këtë mënyrë trekëndëshi shqiptar, pykë e cila, në saje të mbështetjes etnike të vijës Dobar-Rogoznë është ngulur thellë në trojet tona dhe ka arritur deri në Nish, duke i ndarë trojet tona të vjetra të Rashkës nga Maqedonia dhe nga lugina e Vardarit…! Këtë pykë shqiptare, Serbia filloi ta krasitë që nga kryengritja e parë duke e dëbuar popullsinë shqiptare të viseve më veriore, që nga Jagodina”!
Ivo Andriq: Spastrimi i shqiptarëve
Nobelisti i letërsisë dhe diplomati i njohur Ivo Andriç ka përgatitur një dokument që e botoi në Beograd, më 30 janar 1939.
“Ndarja e Shqipërisë”
Me rastin e vlerësimit të tërë kësaj çështjeje, duhet të kemi parasysh se në çdo mënyrë duhet të shikojmë që t’i shmangemi çdo konflikti qoftë të fshehtë qoftë të hapët me Italinë. Gjithashtu duhet ta evitojmë pushtimin e tërë Shqipërisë nga ana e Italisë se në këtë mënyrë do të na rrezikonte në vendet më të ndjeshme – në Bokë të Kotorrit dhe në Kosovë. Duke marrë parasysh të gjitha këto që thamë më sipër, ndarja e Shqipërisë do të mund të vinte në konsiderim për ne vetëm si një e keqe e domosdoshme dhe e paevitueshme, të cilës nuk do të mund t’i bënim ballë, dhe si një dëm i madh nga i cili duhet të nxjerrim aq dobi sa është e mundshme, do të thotë nga dy të këqija duhet ta zgjedhim atë që është më e vogël.
Kompensimet tona
Këto kompensime gjenden në materialin e përpunuar para 20 vitesh, kur shtrohej çështja e ndarjes së Shqipërisë. Maksimumi që kemi kërkuar në atë kohë, ishte kufiri që do të shtrihej buzë Matit e Drinit të Zi dhe që do të na jepte sigurinë strategjike të Malit të Zi dhe të Kosovës. Gjithashtu duhet t’i sigurojë luginat e liqenet të Ohrit dhe të Prespës, duke përfshirë Pogradecin dhe fshatrat sllave të Malit të Thatë, si dhe ato midis Prespës e Korçës. Marrja e Shkodrës, në këtë rast, do të kishte rëndësi të madhe morale dhe ekonomike. Kjo do të na mundësonte zhvillimin e punimeve të mëdha hidroteknike dhe përfitimin e tokës pjellore për ushqimin e Malit të Zi.
Shqipëria Veriore, në kuadrin e Jugosllavisë, do të mundësonte krijimin e lidhjeve të reja të komunikacionit të Serbisë Veriore e Jugore me Adriatikun. Me ndarjen e Shqipërisë do të zhdukej qendra tërheqëse për minoritetin shqiptar në Kosovë, i cili, në një situatë të re, do të asimilohej më lehtë. Ne, eventualisht, do të kishim edhe 200.000 deri 300.000 mijë shqiptarë më tepër, por këta janë, të shumtën, katolikë, marrëdhëniet e të cilëve me shqiptarët myslimanë nuk kanë qenë kurrë të mira. Shpërngulja e shqiptarëve në Turqi gjithashtu do të bëhej në rrethana të reja, sepse nuk do të ekzistonte kurrfarë aksioni më i fortë për pengimin e saj. (Pjesa e marrë nga libri i Hivzi Sulejmanit)
Dobrica Çosiq: Shqiptarët, barrë për Ballkanin
Shkrimtari i njohur serb Dobrica Çosiq, u nda vetëm pak vite më parë nga jeta. Ai mbahet si “babai i popullit serb” dhe megjithëse ka qenë dhe disident ndaj Titos, kur ishte puna ndaj shqiptarëve, mbahet si një nga mbështetësit e politikës së Rankoviqit, ish-ministrit të Brendshëm famëkeq në kohën e Titos. Si akademik dhe shkrimtar ka qenë një nga njerëzit që ka hartuar shpesh ide kombëtare dhe ka pasur polemika me shumë njerëz.
Çosiq i ka quajtur shqiptarët si “barrë barbare e Ballkanit”, ndërkaq thuhet se është pajtuar me idetë për Serbinë e Madhe dhe ka folur se si pjesë të Kroacisë e Bosnjës, duhet t’i kthehen Serbisë. Megjithatë, disa vite më parë i konfesoi revistës “Nedeljnik”, në moshën 93 vjeçare, se Kosova humbi dhe apeloi te gjeneratat e reja, të mos harxhojnë energji pasi këtë çështje e ka zgjidhur historia kundër ideve të tyre.
Sllobodan Millosheviq: Spastrimi final
Lëvizja për pavarësinë e Kosovës mori hov në mesin e viteve ’80-të, por Serbët ishin kundër autonomisë dhe më 1987-ën Sllobodan Milosheviq, që po ngjiste atëkohë hierarkinë pushtetarë serbe, u zgjodh udhëheqës i Partisë Komuniste Serbe, me premtimin për rikthimin e sundimit serb në Kosovë. Më 1989, Millosheviqi u bë Presidenti i Serbisë dhe menjëherë ndërhyri në Kosovë, duke e ulur fare autonominë më 1990, nëpërmjet dërgimit të trupave ushtarake që rrëzuan qeverinë kosovare.
Por llogaritë ishin bërë gabim, pasi kjo politikë e përcolli Federatën Jugosllave drejt shkatërrimit më 1991, dhe më 1992, kurse Kosova pak vite më parë, do të shpallte shtetin e saj. Epilogu ishte se Millosheviqi, që mendonte t’i jepte fund problemit shqiptar, përfundoi në Gjykatën e Hagës dhe vdiq pa iu mbyllur procesi i krimeve ndaj njerëzimit, që i rëndonte mbi supe. Ai bëri një shpërngulje gati biblike të shqiptarëve në fund të viteve ’90-të, nga më famëkëqët e shekullit të shkuar.
Greqia
Nga viti 1913-1922, kohë në të cilën Shqipëria përjetoi shumë peripeci, Greqia vazhdoi të bënte sistematikisht pastrimin etnik të shqiptareve. Greqia përzuri nga trojet shqiptare mbi 80 mijë shqiptarë, ku një pjesë i dërgoi në Turqi, e të tjerët i shpërndau nëpër ishujt e vdekjes.
“Protokoll i Korfuzit”
Është një dokument që përcakton kufijtë e Vorio-Epirit, ku koncepti i Vorio-Epirit shtrihej deri në Durrës, pasi Epidamusi i lashtë ishte koloni greke! Të tjerët e çonin këtë kufi deri në Shkumbin. “Protokolli” përcaktonte si Vorio-Epir, krahinat e Korçës, Gjirokastrës, Sarandës e Himarës.
“Ligji i Luftës”
Historia e “Ligjit të Luftës” fillon më 10 nëntor 1940, kur u shpall dekreti mbretëror grek, ligji 2636, mbi gjendjen e luftës së Greqisë me Italinë e Shqipërinë. Pas pushtimit nga Gjermania, qeveria kuislinge e Greqisë e kryeministrit Jorgos Xolagoklus, e hoqi Ligjin e Luftës. Por pas përfundimit të luftës, qeveria e sapo formuar në vitin 1945, e riktheu atë duke i rishpallur luftë përsëri Shqipërisë, me një dekret të ri me numër 13. Më 28 gusht 1987, Qeveria e Andreas Papandreu, i pranishëm dhe Karolos Papulias, hoqi ligjin luftënxitëse mes Greqisë e Shqipërisë.
Masakra e Zervës, gjeneralit grek mbi çamët
Gjenerali kolaboracionist Napolan Zerva, në pragvdekjen e tij, tha: “Vdes i qetë se bëra atë që doja. Pas lashë rrëke gjaku, tym, blozë, gërmadhë; ulërima fëmijësh, nuse dhe gra lakuriq, që futeshin në furrat e ndezura, që të mos pillnin më shqiptarë… burra të varur, shpuar me bajonetë, gjuha shqipe nuk do të flitet më në tokën helene. Kjo me kënaq mua, ashtu siç kënaq tërë shpirtrat helene”. Më 1944, Zerva dhe gjeneralët e tjerë, kishin marrë urdhër që popullsia çame prej 30-35 mijë banorësh, ta asgjësonin krejt.
Paradoksi ishte se Aleatët mbyllën sytë, ose si shprehej koloneli Kris Voodhanse, shef i misionit ushtarak aleat, kur deklaronte: “Me inkurajimin e misionit ushtarak aleat, që unë drejtoja, Zerva i dëboi çamët nga shtëpitë e tyre”! Genocidi nisi me 27 qershor 1944. Ushtarët e Zervës rrënonin gjithçka që gjenin përpara dhe rrafshuan mbi 5800 shtëpi në 68 fshatra dhe qindra mijëra çamë, u vranë dhe pronarët u bastisën krejtësisht…
Konferenca e Paqes (1946)
At the Paris Peace Conference in 1946, Greece demanded a change in the border with Albania, demanding southern Albania. In 1949, the Greek army moved its forces closer to the border, to enter Albania. In 1968, relations between Tirana and Athens reached the point of open war, following Greek claims to annex southern Albania.
The Greek aggression of August 2, 1949 in the South
On August 2, 1949, the southern Albanian territory in the southeast, based on the Korça region, but also up to Konispol of Saranda in Lycia, became the object of a military attack by Greece. It was not a provocation as the Albanian state called it in 1949, but a Greek military attack against our country. Hundreds of Albanian families were displaced to escape this unprecedented aggression.
Greece rushed towards Albania with over 70,000 armed forces, over 50 aircraft, 80 tanks and an artillery column with nearly 400 shooters, mainly cannons. The Albanian state mobilized and deployed 10,000 soldiers in the defensive war, while keeping another 30,000 troops on standby near the attacked area.
Italy – Annexation of Albania
On 7 April 1939, Italy invaded Albania, and the country fell completely under the Italian Empire. The most important man in the country was the Lieutenant General of His Majesty the King Emperor in Albania (Luogotenente Generale di SM il Re Imperatore in Albania), attached to the government in Tirana. This post was given to the former envoy Francesco Iacomoni of San Marino, to whom a staff of 120-140 people reported. Albanian authorities were not allowed to promulgate legal acts or make important decisions without his approval.
The Albanian press was controlled by Piero Parini, who enjoyed a special status in the structures of the occupation apparatus. During the years 1940-1942, they numbered 100,000 – 150,000 people. Until November 1949, they were under the command of the Commander-in-Chief of the Armed Forces in Albania, General Sebastiano Visconti Praska. The military mission of General Manlio Gabrieli was also temporarily located there. Later, the command of the forces that invaded Greece was established in Albania. The collaborationist government in Tirana was led by Shefqet bey Vërlaci, a feudal lord and large landowner, who had been Zog's rival for many years./ Memorie.al
Lini një Përgjigje