FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Presidenti i SHBA-së zgjat deri më 6 prill afatin për Teheranin, duke paralajmëruar pasoja të rënda në rast refuzimi
Kontingjenti i madh i anijeve luftarake dhe avionëve, që Donald Trump urdhëroi të dërgohen në Lindjen e Mesme disa javë para luftës kundër Iranit, tregonte se presidenti i Shteteve të Bashkuara kishte në mendje një ofensivë ajrore. Përforcimet me mijëra ushtarë, që tashmë janë në rrugë ose sapo janë mobilizuar, paralajmërojnë një fazë të re: vendosjen e trupave në territorin iranian. Ndërkohë që presidenti republikan ushtron presion mbi Teheranin për të pranuar menjëherë një marrëveshje, Shtëpia e Bardhë premton se, në të kundërt, do të “shpërthejë ferrin”.
Një ditë para përfundimit të afatit që Trump i kishte dhënë regjimit të ajatollahëve për të pranuar kushtet e tij, dhe dy ditë para se lufta të hynte në javën e pestë, presidenti vendosi ta zgjasë këtë afat deri më 6 prill, “me kërkesë të qeverisë iraniane”, njoftoi në rrjetin e tij social Truth.
“Shtyj fazën e shkatërrimit të centraleve elektrike për dhjetë ditë, deri të hënën, 6 prill, në orën 20:00 sipas kohës së Uashingtonit. Bisedimet vazhdojnë”, deklaroi presidenti, duke shtuar se negociatat “po ecin shumë mirë”.
Megjithatë, pavarësisht këtij gjesti të fundit, shenjat për afrim ishin minimale, veçanërisht pasi Izraeli vrau Alireza Tangsiri, komandantin e forcave detare të Gardës Revolucionare. Të dyja palët mbajnë qëndrime maksimaliste dhe të kundërta. Teherani, që nuk sheh arsye për të bërë lëshime ndaj Uashingtonit, kërkon pagesën e reparacioneve, ruajtjen e kontrollit mbi ngushticën strategjike, dhe të mbyllur, të Hormuzit dhe tërheqjen e trupave amerikane. Administrata republikane kërkon hapjen e Hormuzit, heqjen dorë të Iranit nga armët bërthamore dhe ndërprerjen e mbështetjes për grupet islamiste radikale në Lindjen e Mesme.
Të dyja palët premtojnë një përballje më të ashpër në fazën e re nëse dështojnë kontaktet diplomatike në vazhdim: Irani po fortifikon ishullin Kharg, i konsideruar një objektiv i mundshëm i forcave amerikane, sipas rrjetit CNN. Shtëpia e Bardhë kërcënon me një sulm ndaj kundërshtarit “më të madh se çdo gjë që ka përjetuar”. Problemi për SHBA-në është se një pjesë e këtij presioni tashmë është ushtruar: siç thekson vetë Trump, janë vrarë shumë nga drejtuesit e periudhës para luftës, është fundosur flota luftarake iraniane dhe janë dëmtuar rëndë arsenalet e saj. Kjo e kufizon kapacitetin e mëtejshëm të presionit.
Nëse nuk arrin ta bindë Iranin, dhe duke përjashtuar një tërheqje të menjëhershme që do ta linte situatën më keq se më parë, alternativa e vetme që mbetet për Trump është përshkallëzimi. Pra, të bëjë atë që kishte premtuar gjatë fushatës se nuk do ta bënte: të vendosë trupa në terren në luftëra jashtë vendit.
Pas një seance informuese me dyer të mbyllura të martën në Komitetin e Shërbimeve të Armatosura të Dhomës së Përfaqësuesve, ligjvënësit amerikanë duket se e konsiderojnë të mundshme një operacion të tillë. Kongresistja republikane Nancy Mace shkroi në rrjetin social X: “Sapo dola nga seanca. Po e përsëris: nuk do të mbështes trupa në terren në Iran, dhe aq më pak pas kësaj seance”.
Komanda Qendrore, përgjegjëse për forcat amerikane në Lindjen e Mesme, është pranë marrjes së përforcimeve të rëndësishme që i ofrojnë një gamë të gjerë opsionesh nëse Trump vendos një përshkallëzim: një strukturë komanduese për një divizion, parashutistë elitë, anije amfibe sulmi të pajisura me avionë luftarakë dhe rreth 5.000 marinsa.
Të martën, Pentagoni dërgoi urdhra mobilizimi për komandat kryesore dhe rreth 2.000 ushtarë të Divizionit të 82-të Ajror, një njësi shumë e dekoruar, e njohur për pjesëmarrjen në zbarkimin e Normandisë në vitin 1944, në Vietnam dhe, më së fundmi, në evakuimin e aeroportit të Kabulit në vitin 2021. Brigada e mobilizuar mund të arrijë në çdo pjesë të botës brenda vetëm 18 orësh.
Gjithashtu, duke filluar nga kjo e premte, pritet mbërritja në zonën e Komandës Qendrore në Lindjen e Mesme e një grupi anijesh amfibe sulmi, të përshtatshme për zbarkime. Ky kontingjent, që më 23 të muajit furnizohej në bazën britaniko-amerikane Diego García në Oqeanin Indian, ka në bord rreth 2.500 ushtarë të Njësisë së 31-të Ekspedicionare të Këmbësorisë Detare. Këto njësi janë të njohura për fleksibilitetin e tyre dhe kanë marrë pjesë si në misione humanitare, si pas tërmetit në Haiti në vitin 2010, ashtu edhe në operacione në terren. Njësia e 31-të kishte marrë pjesë edhe në operacionin “Desert Fox” për patrullimin e Kuvajtit në vitin 1998.
“Një njësi ekspedicionare (MEU) është si e gjithë këmbësoria detare e përmbledhur në një grup prej 2.500 ushtarësh. Ajo përfshin nga avionët luftarakë F-35, ndër më të avancuarit që ekzistojnë, deri te një ushtar i thjeshtë me pushkë dhe bajonetë. Një MEU i jep komandantit një gamë të plotë opsionesh”, shpjegoi të hënën në një videokonferencë gjenerali në pension Sam Mundy.
Në krye të këtij grupi, me bazë në Japoni, ndodhet anija Tripoli, e gjatë 261 metra, e aftë të funksionojë si një mini-aeroplanmbajtëse për avionët F-35B. Anija shoqërohet nga shkatërruesit Robert Smalls dhe Rafael Peralta, të pajisur me raketa të drejtuara.
Ky kontingjent do të përforcohet në javët në vijim me një tjetër të ngjashëm, i përbërë gjithashtu nga tre anije amfibe, rreth 2.000 marinarë dhe 2.500 marinsa të Njësisë së 11-të Ekspedicionare, e cila ishte vendosur në provincën irakiane Najaf gjatë luftës në Irak. I udhëhequr nga anija Boxer, ky grup është nisur këtë javë nga baza e tij në San Diego (Kaliforni) dhe, për shkak të distancës prej rreth 22.000 kilometrash, pritet të mbërrijë në mes të prillit.
Në total, 7.000 ushtarët shtesë dhe 2.000 marinarët që tashmë janë në rrugë nuk janë as afërsisht të mjaftueshëm për një pushtim të Iranit të ngjashëm me atë të vitit 2003 në Irak, një vend me një të tretën e territorit dhe një terren shumë më pak kompleks.
Sipas gazetës The Wall Street Journal, Pentagoni po shqyrton mundësinë e dërgimit të edhe 10.000 ushtarëve të tjerë të këmbësorisë dhe mjeteve të blinduara. Por edhe kjo nuk do të ishte e mjaftueshme: administrata e George W. Bush dërgoi në Irak 160.000 ushtarë.
Specializimi dhe numri i përforcimeve sugjerojnë më tepër një përpjekje për të marrë kontrollin e disa ishujve iranianë në ngushticën e Hormuzit për të detyruar hapjen e kalimit, ose të ishullit Kharg, ku SHBA sulmoi objektiva ushtarake dy javë më parë, përfshirë aerodromin. Ky ishull, i ndodhur 26 kilometra nga bregu iranian, është qendra e industrisë së naftës së vendit. Një tjetër mundësi do të ishte një ndërhyrje e kufizuar për të rikuperuar uraniumin iranian, i vendosur në thellësi nën rrënojat e objekteve bërthamore të goditura nga SHBA në qershor gjatë operacionit “Midnight Hammer”.
Në rastin e Khargut, “madhësia e objektivit është në përpjesëtim me forcën që po përgatitet”, vlerëson gjenerali Mundy. Ai shton se duhet marrë parasysh nëse ka mbetur ende kapacitet ushtarak në ishull, qëndrimi i punëtorëve vendas dhe kohëzgjatja e mundshme e operacionit, duke pasur parasysh nevojat për furnizime si karburant, ujë, ushqim dhe municione.
Aktualisht, Komanda Qendrore ka rreth 50.000 trupa të dislokuara në bazat në Lindjen e Mesme dhe në flotën detare të vendosur për këtë luftë. Një grup luftarak i udhëhequr nga aeroplanmbajtësja Abraham Lincoln ndodhet në zonën e Gjirit, ndërsa një aeroplanmbajtëse e dytë, Gerald R. Ford, më modernja e flotës amerikane, është tërhequr në bazën ushtarake të Sudës, në Mesdheun lindor, për riparime pas një zjarri në bord. /Përshtatur nga El Pais/
Lini një Përgjigje