FLASH
Shkruar nga Afrim Imaj
"In Tirana I became a doctor, met my life partner, got married, got a house, became a father. Tirana for me is life"...
( Continues from the first part )
"The first night in Tirana after that long journey, seemed like a dream. Another view from the war we had left in Kinshasa. Everywhere, an extraordinary calm. The sounds of guns and the shouts of soldiers seemed to have been left behind. It wasn't just the landscape that changed. The appearance of the people also changed. I was 15 years old and for the first time I saw people without color.
After those traumatized days in my homeland, for the first time I fell asleep like a lamb, as you Albanians say. From the first day we found a warm and fatherly environment".
This is how the son of the shot minister of Congo remembers his first day in Tirana. For him, contact with Albania was like contact with another planet. Further, in his narration, Urbain brings experiences from the days when he had to learn ABC. "The first thing we were given the day after our arrival was a thick cover book called a primer. And from that day we started with a crash course to learn ABC. A wonderful teacher named Zini worked with us for six months in a row, until we were able to learn Albanian. He was a man of extreme patience. Very humane and noble. With the primer, we also learned a lot from the events of this country, to make you feel proud.
So, until we started teaching at school. We did the eight-year-old in Vlora. Very generous and kind people sat next to us. No one and under no circumstances hurt us as citizens of another race. The staff of the children's home of this city served us with a fatherly care.
When I remember my youth, Lezha appears before my eyes
Urbain Masena, ish-gjimnazisti i “Ydajet Lezhës”, e quan periudhën më të bukur të jetës së tij atë të studimeve në shkollën e mesme të qytetit bregdetar. “Kur kujtoj rininë, përfytyroj Lezhën”, thotë shpesh kongolezi, që fati e solli të jetojë në Shqipëri. Ndonëse një konviktor, madje i një kombësie tjetër, ai është ndjerë si në shtëpinë e vet, si në Kinshasën e vendlindjes. Në kujtesën e Urbainit kanë mbetur të regjistruara mjaft përjetime nga mirësia dhe solidariteti i spikatur i njerëzve të këtij qyteti. “Në Lezhë kam njohur veten, kam mësuar se ç’do të thotë shoqëri, kam guxuar të dashuroj, jam aftësuar për notin, kam mësuar këngët e para në gjuhën shqipe”, kujton mysafiri i largët i qytetit bregdetar. Kur e pyet nëse është ndjerë ndonjëherë i fyer, apo i përbuzur si qytetar i një race tjetër, Urbaini përgjigjet prerazi “Asnjëherë!”. Madje me zë të lartë dallon një të vërtetë të padiskutueshme. Për të Lezha është qyteti që nuk do ta ndërronte me asnjë tjetër në botë. Më shumë se bukuritë që i ka falur natyra, për djaloshin që ka kaluar rininë në të, Lezha mbart një tjetër mrekulli të brendshme, që nuk shikohet me sy, por që preket e përjetohet në përditshmërinë e saj. “Një mrekulli shpirtërore, që të mban tërë jetën peng”, shprehet Urbaini me një profil disi poetik, që, siç thotë, e ka dhuratë nga qyteti i Lezhës. Prandaj edhe kthehet shpesh aty, me mallin si për shtëpinë dhe vendlindjen e largët. Kontaktet e shpeshta me të njohurit dhe miqtë lezhjanë janë nga çastet më të gëzuara të jetës. Në emrat dhe adresat e shumta që e lidhin me qytetin bregdetar, Urbaini veçon atë të ish-mësueses së matematikës, Neta Ristanit, të cilës, siç shprehet, i detyrohet shumë për përkujdesjen dhe ngrohtësinë vëllazërore që i ka ofruar në çastet e vështira.
Po nga Lezha, djaloshi nga Kinshasa e Afrikës ka edhe një kujtim të veçantë, “njerëzit, autoritetet zyrtare të saj, - shton ai, - më ndihmuan që të përmbush amanetin e babait për të studiuar mjekësi. Dhe kur se? Në një periudhë krize, kur kjo degë ishte privilegj vetëm për familjarët e krerëve të shtetit”. Këtë nder të qytetit bregdetar Urbaini e vlerëson si një shans të jashtëzakonshëm që i kanë falur me bujari shqiptarët. Dhe ai diti t’i përgjigjet, siç thotë, me përkushtim dhe këmbëngulje, duke siguruar diplomimin e suksesshëm.
Urbaini të qëndrojë mjek në Tiranë!
I porsadiplomuar në mjekësi, kongolezi Urbain Masena do të fillonte punë në Tiranë. Ky ishte një tjetër privilegj për të. “Asokohe, - shton ai, - gati të gjithë mjekët e rinj e nisnin profesionin në zonat e skajshme të vendit, që nga Tropoja, Hasi, Puka, Dibra, Shkodra e deri në periferi të Gramshit e Ersekës.
"Urbaini should stay as a doctor in Tirana!" As he remembers this commanding order from the representative of the Ministry of Health on the day of his appointment, the Congolese, who graduated in Albania, mentions the fraternal environment he found in the clinic in the capital, where he just started work. To the question of whether he felt difficulties as a foreigner while practicing his profession in Tirana, Urbaini answered that initially yes, but as the days passed he would naturally integrate into the community of white shirts and the company of his colleagues. "Thanks to their nobility and the citizenship of the people of Tirana, Urbain points out, I would feel not only calm in my duties, but also very motivated."
With Tirana and the people of Tirana, the doctor of African origin has many other experiences, which he concludes in an emotional context.
"In Tirana I became a doctor, met my life partner, got married, got a house, became a father. Tirana for me is life"./(Continues...) Pamphlet
Lini një Përgjigje