FLASH
Shkruar nga Gjergj Zefi
Raketat ruse mbi fabrikat amerikane në Ukrainë zbulojnë farsën e një ‘paqjeje’ që i shërben Kremlinit dhe jo viktimës së agresionit...
Vetëm një javë pasi Donald Trump e priti Vladimir Putinin me ceremoni në Alaskë, raketat ruse goditën një fabrikë amerikane në Ukrainën Perëndimore, larg vijës së frontit, duke e kthyer në hi çdo iluzion për përparim diplomatik.
Ishte një përgjigje brutale e Kremlinit ndaj spektaklit diplomatik që po orkestron Trump, një mesazh i qartë se Moska nuk ka ndërmend të negociojë, por të imponohet. Dhe presidenti amerikan, në vend që të reagojë me forcë, shfaqet i hutuar, i pavendosur dhe herë-herë i impresionuar nga Putini.
Ai beson, siç e tha vetë në një moment kur mikrofoni ishte i hapur, se “Putini do marrëveshje për mua”. Një deklaratë që tingëllon më shumë si mashtrim që i bën vetes, se sa realitet gjeopolitik.
Përpjekja e Trump për të shpallur veten arkitekt të paqes po përplaset me murin e diplomacisë sabotuese të Rusisë.
Sergey Lavrov, diplomati i epokës sovjetike, ka rifilluar lojën e vjetër të ndarjes së aleatëve perëndimorë, ndërsa në terren, ushtria ruse intensifikon sulmet. Në sfond, një takim i shumëpërfolur mes Zelenskyt dhe Putinit, me Trump si ndërmjetës, duket gjithnjë e më shumë një ëndërr naive, në një kohë kur realiteti është brutal: Putini nuk do paqe, do territor. Ai e sheh Donbasin jo si kufi të diskutueshëm, por si trampolinë për ofensivën e ardhshme mbi Kievin.
Zelensky përpiqet të mos e provokojë Trumpin, të mos dalë kundër tij publikisht, por as mund të dorëzohet. Ai nuk mund të pranojë një “paqebërje” që në fakt është një plan kapitullimi. Të dorëzosh Donbasin sot do të thotë të lejosh rusët të nisin një ‘blitzkrieg’ të ri nesër. Por ndërkohë, Trump dhe emisari i tij Steve Witkoff, një tregtar pasurish të paluajtshme, flasin për “shkëmbime territoriale” si të ishin në një pazar tokash në Manhattan, një banalizim i dhimbshëm i një lufte që ka shkaktuar mijëra viktima dhe ka vënë në pikëpyetje ekzistencën e një shteti të tërë.
Ironia më e madhe është se në vend që të ndërtojë aleanca të forta, Trump po dobëson qëllimisht besimin ndaj Perëndimit. Ai nuk i ka vënë Putinit asnjë kusht serioz, nuk kërkon ndaljen e sulmeve, nuk flet për krimet e luftës, por vazhdon të kërkojë që NATO dhe BE të japin më shumë para, më shumë ushtri, më shumë sakrifica. Dhe për çfarë? Për një “marrëveshje” që Rusia e shkatërron me raketa ditën tjetër. Mesazhi i Moskës është i thjeshtë: mund të bëni sa takime të doni në Shtëpinë e Bardhë, por ne do vazhdojmë të godasim ku dhe kur të duam.
Trump, përkundër spektaklit, nuk ka ndryshuar realitetin në asnjë centimetër. Ai flet për ofensivë, flet për fitore, por nuk vendos asnjë vijë të kuqe. Ai e sheh veten si ndërmjetës, por nuk ndërmjetëson. E sheh veten si hero, por nuk ndërhyn. E sheh veten si paqebërës, por në fakt po legjitimon agresorin. Ai ka energji, padyshim, por diplomacia kërkon jo vetëm zhurmë, por edhe substance, diçka që Trump vazhdon të mos e ketë.
Në fund, mbetet vetëm një fakt i pakundërshtueshëm: ndërsa Trump buzëqesh në konferenca shtypi me Putinin dhe flet për “historinë që po shkruan”, raketat ruse godasin fabrika amerikane në Ukrainë dhe qytetarët ukrainas vriten në heshtje.
Kjo nuk është paqe, është farsë. Dhe historia, ndryshe nga çfarë imagjinon Trump, mund ta gjykojë ashpër këtë kapitull./Pamfleti
Lini një Përgjigje