FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Sulmi filloi në orën 6:30 të mëngjesit të së shtunës me një breshër raketash mbi pozicionet izraelite në kufirin me Gazën. Ishte një goditje shkatërruese.
Reagimet
Një ushtar tregoi: "Sapo isha zgjuar kur filloi sulmi, nuk dinim çfarë të bënim." Milicët e Nuvka, një njësi elitare e Hamasit, verbuan sistemet e vëzhgimit duke i shënjestruar me snajper, ndërsa kullat e pajisura me mitralozë të drejtuar nga distanca u shkatërruan nga dronët. Ka nga ata që thonë se iu drejtuan edhe mjeteve elektronike, detaj për t'u konfirmuar.
Të rrethuarit nuk kishin urdhra të saktë dhe u pushtuan nga kundërshtari i tyre. Pak elementë me përvojë ishin ndër të parët që vdiqën, si një togë e Brigadës Golani. Megjithatë, inteligjenca kishte dërguar një shënim duke zbuluar lëvizje të pazakonta gjatë natës. Por u vendos nga ushtria dhe Shin Bet (shërbimi sekret ushtarak) që të mos ngrihej niveli i alarmit. Për më tepër, vendosja ushtarake ishte e dobët. Për disa arsye: besimi tek muri i ngritur në kufi dhe sensorët; ideja se armiku nuk do të ishte në gjendje të kryente aksione të gjera apo rastësia e festës.
Ata që supozohej të drejtonin reagimin u plagosën, vdiqën ose u kapën. Mbështetja ajrore do të kishte qenë e rëndësishme, por nevojiteshin objektiva. Pozicionet u paralizuan, në disa raste u braktisën me nxitim.
Gjithçka u shpërbë para shpatullave të mbi një mijë muxhahedinëve, vetë të befasuar nga shpejtësia e përparimit. Salah al Aruri, numri dy në Byronë Politike, e konfirmoi këtë: brenda tre orëve ne kishim gjithçka nën kontroll.
Reagimi
As shtabi i përgjithshëm nuk duhet ta ketë kuptuar. Deklarata e parë e ushtrisë në orën 6.30 i referohet lëshimit të raketave dhe vetëm në orën 7.40 flet për "infiltrim" nga Rripi. Tashmë ishte vonë, sepse militantët po përhapeshin në atë kohë për t'iu përkushtuar masakrës së madhe.
Regjistrimet e videokamerave në hyrjet e fshatrave tregojnë ardhjen e terroristëve nga ora 7 deri në 7.30 të mëngjesit, me vendrojet pothuajse të pambrojtura, ndoshta për shkak se personeli i sigurisë kishte arritur në strehimore për shkak të bombardimeve me mbi 2000 raketa.
Kundërlëvizjet ishin sporadike: njëzet anëtarë të njësisë elitare Shaldag u transferuan me helikopter në Be'eri, por shumë prej tyre u vranë.
Truket
Sulmuesit e Mohammed Deif thonë se ishin duke u përgatitur për dy vjet. Ata sigurisht spiunuan dhe studiuan, duke zhvilluar një plan të përpiktë.
Raportet - ende të përmbledhura - ofrojnë disa të dhëna: disa ishin maskuar si ushtarë izraelitë dhe arritën të mashtrojnë rojet, për të befasuar shoferët që menduan se në vend të kësaj do të gjenin ndihmë; të tjerët u ndihmuan nga disa punëtorë palestinezë që vepronin si udhërrëfyes; Nw kufomat e milicëve u gjetën karta me pikat e dobëta të tankeve izraelite dhe foto të hartave satelitore me objektivat.
Kësaj i shtohej edhe aftësia për të kaluar si rutinë ushtrimet me aeroplanë, eksplozivë dhe varka.
Rezistenca
Inbar Lieberman është një grua përgjegjëse për sigurinë në Kibbutz Nir Am, vetëm 500 metra nga Strip. Kur dëgjoi shpërthimet e para hapi arsenalin duke shpërndarë pushkët për bashkëpunëtorët dhe civilët; pastaj, ai krijoi një perimetër. Kështu ata i mbajtën guerilët larg, duke vrarë të paktën tre prej tyre.
Një koleg i tij bëri të njëjtën gjë në një fshat tjetër, ndërsa një grusht roje u përpoqën të luftonin me armë komandon që zbriti nga qielli me parashutë në festën e rave. Histori që do të duhet të merren parasysh kur autoritetet duhet të zhvillojnë kundërmasa për të mbrojtur komunitetet.
Duhet të ketë një mburojë lokale. Ushtria nuk mund të jetë kudo , strehimoret e blinduara nuk janë gjithmonë zgjidhja. Në disa raste ata përfaqësonin shpëtimin, por në të tjera ata u bënë kurthe mizore. Kur sulmuesit nuk arritën të hynin, ata u vunë flakën shtëpive. /Corriere Della Sera
Lini një Përgjigje