FLASH
Shkruar nga Pamfleti
BESA...vetem nje i pabese flet per bese..nje njeri normal ska pse kerkon e jep bese... te kam votuar pa fund e pa asnje kusht e perfitim..ma bere koken daulle per flamingo iranjane...e tani o me trego iranjanet ose mos me kerko me vote .privatisht te them un 100 arsye qe te bejne te mendosh qe asgje sdo korigjosh thjesht po fiton kohe.
Besa" shpreh besnikeri , Per Ramën " besa" ose besnikeria vlen sa premtimi për besnikeri që sapo ka dhënë një prostitutë që shkon të prostituoj perseri????
Ky hajdut psiqik qe ka kapur per fyti popullin e varfer shqiptar nuk merr vesh me te mire por do ta shohin sa do zgjasi me keto manovra! Ky Po shkon drejt luftes civile, qenka gjema me e madhe qe I ka ndodh ketij vendi! Populli te mobilizohet per luffte me kete grabitqar bashke me hajdutet e shpifur qe I shkojne pas!
Ky eshte palaço çne kx flet per Besen Plak i poshter
Ky qe qan kur eshte ne hall e ben si gjeli maj plehut duke perdorur kulacin e fshehur oas shpine kerrbacin.Kam pershtypjen se bishtin e kerbacit do ja fusin ne bythe Shqiptaret.Prisni e shikoni
Ndoti fjalen Rilindje, do te ndoti dhe fjalen Bese
"Besa" e Ramës – Mashtrimi i radhës i një kleptokrati Ka një moment në historinë e çdo shoqërie kur fjalët humbin peshën e tyre. Kur premtimet nuk janë më kontrata morale me qytetarët, por instrumente manipulimi. Kur "besa", fjala më e shenjtë e traditës shqiptare, zbret nga lartësia e kodit të nderit dhe përdoret si slogan politik. Në atë çast nuk tradhtohet vetëm një premtim; tradhtohet vetë kultura e një kombi. "Besa" nuk është një markë elektorale. Nuk është një fjalë që vishet sipas interesit të ditës. Për shqiptarët ajo ka qenë gjithmonë garancia se fjala vlen më shumë se pushteti, më shumë se pasuria, madje edhe më shumë se jeta. Pikërisht për këtë arsye, kur një udhëheqës politik e përdor atë për të fituar besimin e njerëzve, ai merr mbi vete një përgjegjësi të jashtëzakonshme: të jetë shembulli i saj. Por historia e qeverisjes nuk matet me sloganet; matet me veprat. Nëse një qeveri ndërton një sistem ku tenderët përqendrohen në pak duar, ku koncesionet kthehen në mekanizma transferimi të parasë publike, ku transparenca zëvendësohet nga propaganda, ku institucionet humbin pavarësinë dhe kontrolli demokratik dobësohet, atëherë qytetarët kanë të drejtë të pyesin: ku është "besa"? Besa nuk mund të bashkëjetojë me mungesën e llogaridhënies. Besa nuk mund të jetojë aty ku qytetari trajtohet si spektator, ndërsa vendimet merren larg syrit të publikut. Besa nuk mund të mbulojë hijen e korrupsionit. Në një demokraci, pushteti nuk është pronë personale. Ai është një mandat i përkohshëm, i dhënë nga qytetarët dhe i kushtëzuar nga ligji. Kur pushteti fillon ta identifikojë veten me shtetin, kur kritika trajtohet si armiqësi dhe administrata ngatërrohet me partinë, lind ajo që filozofët politikë e quajnë kapje e shtetit. Atëherë "besa" nuk është më premtim; është fasadë. Historia na mëson se autokratët rrallë mbështeten vetëm te forca. Ata mbështeten mbi narrativën. Ata krijojnë mite, simbole dhe slogane që synojnë të zëvendësojnë realitetin. Fjalët bëhen më të rëndësishme se faktet. Imazhi bëhet më i rëndësishëm se institucioni. Spektakli zë vendin e qeverisjes. Por propaganda ka një kufi: nuk mund të ndryshojë përvojën e përditshme të qytetarëve. Ajo nuk mund të fshehë emigrimin e të rinjve që largohen sepse nuk shohin perspektivë. Nuk mund të fshehë bizneset që përballen me pasiguri. Nuk mund të fshehë qytetarët që kërkojnë drejtësi dhe ndihen të pambrojtur. Nuk mund të fshehë pyetjen themelore: a po përdoret pushteti në interes të publikut apo të një rrethi të ngushtë interesash? Nëse qytetarët arrijnë në përfundimin se premtimet nuk përputhen me realitetin, atëherë kriza nuk është vetëm politike; është morale. Sepse demokracia mbijeton mbi besimin. Kur besimi prishet, fillon erozioni i vetë sistemit. Kleptokracia nuk është thjesht vjedhje e parasë publike. Ajo është vjedhje e shpresës. Ajo u merr njerëzve bindjen se puna shpërblehet, se ligji është i barabartë për të gjithë dhe se meritokracia mund të triumfojë. Kur kjo ndodh, humbja më e madhe nuk matet në euro apo në miliarda lekë; matet me brezat që largohen dhe me qytetarët që heqin dorë nga pjesëmarrja në jetën publike. Prandaj, debati nuk duhet të jetë nëse një slogan tingëllon bukur apo jo. Debati duhet të jetë nëse qeverisja i përgjigjet standardeve të transparencës, integritetit dhe llogaridhënies që kërkon një shtet demokratik. Besa nuk kërkon fjalime. Ajo kërkon përgjegjësi. Nuk kërkon marketing. Kërkon drejtësi. Nuk kërkon spektakël. Kërkon institucione të forta. Në fund, qytetarët nuk do të kujtojnë sloganet. Ata do të kujtojnë nëse shteti u mbrojti apo i zhgënjeu; nëse ligji ishte i barabartë apo selektiv; nëse pushteti shërbeu për interesin publik apo për interesat e pakicës. Sepse "besa" nuk është ajo që thuhet para kamerave. "Besa" është ajo që mbetet e vërtetë kur kamerat fiken.