FLASH
Shkruar nga Marco Tarchi
Hipokrizia e BE-së: ndryshe sillet me Moskën dhe ndryshe me Izraelin!
Sa prej lexuesve sot lidhen me emrin Gleiwitz? Ndoshta pak. Por ky qytet industrial në Silezinë polake, me afro 200 mijë banorë, ka qenë skenë e një ngjarjeje që ndryshoi historinë botërore. Më 31 gusht 1939, propaganda naziste njoftoi se një grup polakësh kishte sulmuar stacionin radiofonik të Gleiwitz-it. Një incident i përshkruar si “sulm i armatosur polak”, që sipas Hitlerit do të justifikonte shpalljen e luftës ndaj Polonisë.
E vërteta u zbulua vetëm pas kapitullimit të Rajhut: sulmi ishte një inskenim gjerman, i organizuar nga SS dhe policia sekrete, me oficerë të veshur me uniforma polake për të krijuar pretekstin e një agresioni. Një shembull klasik i “flamurit të rremë” – i përdorur për të manipuluar opinionin publik dhe për të ndezur një luftë botërore.
Nga Gleiwitz tek “dronët rusë”: paralelizmat e sotme
Sot, më shumë se tetë dekada më pas, në Poloni, Estoni dhe Rumani janë raportuar episode që kujtojnë atë skenar: 19 dronë rusë që supozohet se kanë shkelur hapësirën ajrore polake, një tjetër që ra në një fermë pranë Lublinit, shkelje 12-minutëshe të avionëve rusë në qiellin e Estonisë.
Këto raste kanë ngritur alarmin në NATO, me Poloninë dhe Estoninë që kërkojnë aktivizimin e nenit 4 të Traktatit, që parashikon diskutime kur kërcënohet integriteti territorial ose siguria e një vendi anëtar.
Por sa reale janë këto incidente? Eksperti ushtarak Gianandrea Gaiani përmend tri mundësi: një testim rus për të matur mbrojtjen europiane; një gabim teknik i shkaktuar nga kundërmasat elektronike ukrainase; ose një inskenim i qëllimshëm i vetë polakëve dhe ukrainasve për të forcuar narrativën e kërcënimit rus.
Fakte që ngjallin dyshime
Shumë elementë të nxjerrin dyshime mbi versionin zyrtar:
-Dronët e rrëzuar ishin të paarmatosur.
-Raketa e shfaqur mbi një kotec në Lublin nuk ishte ruse, por një AIM-120 amerikan i lëshuar gabimisht nga një F-16 polak.
-Shumë prej alarmeve në Poloni e Rumani rezultuan të rremë, të shkaktuar nga kushtet atmosferike.
-Rusia mohoi shkeljet ajrore në Estoni, por deklaratat e saj u hodhën poshtë nga mediat perëndimore si propagandë, pa u verifikuar.
Një tablo e turbullt, ku faktet përzihen me narrativën, duke krijuar më shumë konfuzion sesa qartësi.
Ndërtimi i “Armikut Ideal”
Në sfond, qëllimi duket i qartë: krijimi i një gjendjeje të përhershme alarmi anti-rus, për të mobilizuar opinionin publik europian. Deklaratat e liderëve të BE janë të mbushura me retorikë apokaliptike:
Macron e ka quajtur Putinin “përbindëshi që do të hajë Europën”.
Presidentja e KE-së, Von der Leyen, e ka përshkruar Rusinë si një “shtet bandit”.
Liderë nga Gjermania, Britania, Suedia e Norvegjia flasin hapur për përgatitje ndaj një “lufte të pashmangshme botërore”.
Në këtë klimë, edhe ideja e “mureve të dronëve” në kufirin lindor të BE-së nuk duket më fantazi, por një plan konkret që çon drejt një përplasjeje të hapur me Moskën.
Frustrimi europian dhe hija e Trump-it
Pse kjo shtytje drejt konfliktit? Një shpjegim lidhet me frikën e elitave europiane përballë kthimit të Donald Trump në Shtëpinë e Bardhë. Një SHBA që tërhiqet nga NATO do të linte BE-në të zhveshur nga siguria amerikane. Për këtë arsye, udhëheqësit europianë po i fryjnë zjarrit të konfliktit me Rusinë, me shpresën se një klimë lufte do ta detyrojë Trump të qëndrojë i angazhuar.
Por ky është një kalkulim i rrezikshëm, që shkon kundër interesave të qytetarëve europianë, duke i futur ata në një lojë shantazhi dhe histerie.
Hipokrizia e BE-së: dy standarde me Moskën dhe Gazën
Kjo retorikë luftarake ndaj Rusisë bie ndesh me qëndrimin e Europës përballë masakrës në Gaza. Për gati dy vjet, BE-ja ka parë dhe ka heshtur: bombardime të spitaleve, shkollave dhe kampeve të refugjatëve, mijëra civilë të vrarë, spastrime etnike të hapura nga kolonët izraelitë.
Reagimi europian ka qenë i njëjtë: fjalë të mëdha si “e papranueshme”, “e padurueshme”, por pa asnjë veprim konkret. Në fakt, kontinenti është i paralizuar nga frika e akuzave për antisemitizëm dhe nga varësia politike e ekonomike ndaj SHBA-së dhe Izraelit.
Europa bërtet kundër Moskës, por belbëzon ndaj Tel Avivit. Kjo hipokrizi morale është shenja më e qartë e dobësisë së saj.
Konkluzioni: një kontinent i bllokuar nga frika dhe hipokrizia
Nga Gleiwitz-i i vitit 1939 tek dronët e sotëm mbi Poloni e Estoni, historia duket se përsëritet: inskenime, pretekste dhe retorikë që ushqejnë përplasjet. Sot, Europa gjendet mes dy frontesh: një lufte të mundshme me Rusinë dhe një masakre të vazhdueshme në Gaza, ndaj së cilës mbyll sytë.
Në të dyja rastet, ajo shfaqet e paaftë, e varur dhe e zhveshur nga dinjiteti politik. Ajo që dikur ishte kontinenti më i fuqishëm i botës, sot nuk udhëhiqet më nga parimet, por nga hipokrizia – e vetmja busull që duket se ka mbetur në Bruksel. /Përshtati “Pamfleti” nga “Inside Over”
Europa ka qënë gjithmone baxhella e amerikes. Perjashtim ketu ben lideri global. Ai nuk është baxhelle. Ai është kryebaxhelle.