FLASH
Shkruar nga Vasilis Samprakos
Parisi pushoi së qeni një koleksion futbollistësh të famshëm dhe u transformua në një organizatë që vepron me parime të përbashkëta, detyrime të përbashkëta dhe kërkesa të larta ndaj vetes....
Në verën e vitit 2023, Luis Enrique mori drejtimin e një skuadre që sillej me arrogancën e një të riu, i cili e shihte veten si pretendentë të përhershëm për Ligën e Kampionëve pavarësisht se nuk kishte arritur kurrë ta fitonte atë. Kjo arrogancë ishte ndoshta arsyeja kryesore që i bëri ata “të papëlqyeshëm” në sytë e një pjese të madhe të tifozëve të futbollit në të gjithë botën.
Rreth tre vjet më vonë, në fillim të verës së vitit 2026, trajneri spanjoll na tregon një ekip që sapo ka fituar Ligën e Kampionëve për herë të dytë dhe, së bashku me këtë titull, ka filluar të vendoset në vetëdijen e komunitetit global të tifozëve të futbollit si ekipi më i mirë i epokës në futbollin evropian. Themeli mbi të cilin ai ndërtoi këtë ndërtesë, që përbën madhështinë e tij si trajner, mund të përmblidhet me një fjalë: përulësi.
Me atë që ka bërë gjatë tre viteve të fundit, trajneri spanjoll ka arritur të ndryshojë vetëperceptimin e Paris Saint-Germain dhe bashkë me të edhe kulturën e ekipit dhe në fund të fundit edhe mentalitetin e tij. Një grup prej disa Galaktikësh “të prishur” është transformuar në një grup të ri futbollistësh që veprojnë me mentalitetin se duhet të punojnë shumë dhe ta vënë “egon” e tyre në shërbim të të gjithës. Enrique eliminoi çdo gjurmë arrogance nga Parisi. Ai i bindi ata se duhet të silleshin me përgjegjësinë e një skuadre që duhet të provojë në fushë, dhe jo me fjalë apo me blerjet e saj joshëse të transferimeve, se i përket elitës evropiane.
Nuk është rastësi që gjatë këtyre tre viteve, Luis Enrique foli shumë më tepër për mentalitetin sesa për taktikat. Pasi fitoi Ligën e Kampionëve për herë të parë, ai refuzoi të lejonte ekipin e tij të sillej si kampionë evropianë që e meritonin fitoren. Në një nga deklaratat e tij më karakteristike, ai theksoi se "mund të ndihemi si kampionë, por nuk jemi kampionë derisa ta provojmë matematikisht". Në një rast tjetër, ai përsëriti se mentaliteti i Parisit duhet të jetë "të fitojë çdo ndeshje".
Ai nuk po fliste për tituj. Ai nuk po fliste për histori. Ai nuk po fliste për trashëgimi. Ai po fliste për stërvitjen e radhës, ndeshjen e radhës, sfidën e radhës. Kjo ishte sfida më e madhe me të cilën u përball Luis Enrique pasi fitoi Ligën e Kampionëve për herë të parë. Ai nuk kishte më nevojë t’i bindte lojtarët e tij se mund të arrinin majën. Ai duhej t’i bindte ata se maja nuk u përkiste atyre.
Se suksesi i vitit 2025 nuk u dha atyre të drejtën të ndiheshin superiorë ndaj kundërshtarëve të tyre. Se e vetmja sjellje e pranueshme ishte të vazhdonin të vraponin, të bënin presion, të mbroheshin dhe të sakrifikonin për njëri-tjetrin si një ekip që ende nuk kishte pushtuar asgjë.
Gjatë sezonit 2025-26, ai u detyrua ta përsëriste publikisht këtë kërkesë disa herë. Pas performancave që nuk e kënaqën, ai foli për mungesë motivimi, për intensitet të ulët, për sjellje që nuk përmbushnin standardet e vendosura nga skuadra. Edhe pak ditë para finales në Budapest, ai zgjodhi të përqendrohej në gatishmërinë mendore të lojtarëve të tij dhe jo në cilësinë e tyre. Ishte sikur ai u kujtonte vazhdimisht atyre se armiku më i madh i një ekipi kampion është vetëkënaqësia.
-Respekt për kundërshtarin
Gjatë finales në Puskás Arena, pas barazimit, kur pa Arsenalin duke sulmuar dhe duke u përpjekur të bëhej një kërcënim, Luis Enrique zgjodhi të ngadalësonte ritmin si në dhjetë minutat e fundit të kohës së rregullt ashtu edhe në kohën shtesë.
Parisi luajti në mënyrë konservatore dhe sulmoi me një strukturë që tregonte respekt për potencialin e kundërshtarit. Ata nuk u sollën me ajrin e një skuadre që kishte fituar 5-0 në finalen e mëparshme të Ligës së Kampionëve. Ata nuk luajtën sikur e merrnin superioritetin e tyre si të mirëqenë. Ai luajti me respekt për kundërshtarin dhe vetë ndeshjen. Dhe kjo zgjedhje u justifikua, madje edhe përmes gjuajtjeve të penalltive.
Ky përkushtim ndaj vetëdisiplinës shpjegon transformimin e Parisit në vitet e fundit. Enrique nuk krijoi thjesht një ekip më të mirë. Ai krijoi një ekip të ndryshëm. Një ekip në të cilin sulmuesit bëjnë presion, yjet mbrojnë, lojtarët e rinj kërkojnë vendin e tyre pa kërkuar privilegje dhe askush nuk e konsideron veten të përjashtuar nga rregullat e grupit.
Parisi pushoi së qeni një koleksion futbollistësh të famshëm dhe u transformua në një organizatë që vepron me parime të përbashkëta, detyrime të përbashkëta dhe kërkesa të larta ndaj vetes. Kjo është arsyeja pse fitimi i Ligës së Kampionëve për herë të dytë ndoshta tregon më shumë për Luis Enriquen sesa hera e parë.
Pjesa e vështirë nuk ishte ta çonte Parisin drejt majës. Pjesa vërtet e vështirë ishte ta mbante të palëkundur pasi arritën atje. Për ta bindur se trofeu që fitoi nuk ishte një konfirmim i superioritetit të saj, por një detyrim i ri: të vazhdonte të provonte se kush është.
-Metoda "e thjeshtë"
"Nuk po bëj asgjë kaq të vështirë. Po bëjmë diçka shumë të thjeshtë: gjejmë futbollistë me shumë cilësi dhe më pas i mësojmë të luajnë me parimet tona", tha Luis Enrique në fund të finales së Budapestit, kur ndaloi së festuari me gëzimin e një fëmije të vogël.
Parisi e bëri pjesën e parë të deklaratës edhe para Enriques. Ata po grumbullonin lojtarë me shumë cilësi dhe vlerë të madhe në treg. Parisi e perceptoi pjesën e dytë të deklaratës si më pak të rëndësishme. Si organizatë, ajo nuk tregoi respekt për parimet themelore të lojës. Kur Enrique filloi të ndryshonte mendje, sjellje dhe në fund të fundit kulturën e saj të futbollit, ai e bëri atë Kampione Evropiane dy herë radhazi. ADN-ja e saj ndryshoi. Ai e transformoi atë nga një markë futbolli në një ekip të vërtetë futbolli.Sepse Luis Enrique nuk mësoi si të fitonte në Paris. Ai e mësoi Parisin të mos e merrte kurrë si të mirëqenë faktin se do të fitonte./Përshtati "Pamfleti" nga "Kathimerini"
Ky grekofaqi filozof duhet te jete patjeter trashegimter i Sokratit, Platonit, ose Aristotelit.