FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Deputetja e PS-së kritikon klimën politike dhe paralajmëron për rrezikun e zbehjes së meritokracisë dhe lirisë së shprehjes
Deputetja socialiste Elisa Spiropali, ish-ministre e Jashtme, ka reaguar përmes një postimi në rrjetet sociale lidhur me komentet dhe diskutimet e fundit që, sipas saj, janë zhvilluar në media dhe forume për figurën e saj. Ajo thekson se heshtja nuk duhet interpretuar si mungesë përgjigjeje, por si një qëndrim i vetëdijshëm ndaj situatës.
Spiropali shprehet se debatet rreth saj janë shoqëruar me interpretime të shumta, të cilat, nuk bazohen gjithmonë në njohje të plotë të fakteve. Ajo nënvizon se jo çdo zhvillim kërkon një reagim të menjëhershëm publik, duke e konsideruar heshtjen si një formë reflektimi dhe përgjegjësie. Në reagimin e saj, ish-ministrja e Jashtme e kalon debatin përtej çështjes personale, duke e lidhur situatën me atë që e quan një model në rritje në shoqëri dhe politikë. Sipas saj, ky model karakterizohet nga normalizimi i arrogancës dhe abuzimit, si dhe nga një kulturë ku bindja shpërblehet më shumë se merita.
Ajo argumenton se në këtë klimë, politika rrezikon të largohet nga konkurrenca e ideve dhe të kthehet në një strukturë të mbyllur, ku rëndësi merr përshtatja ndaj pushtetit. Në këtë kontekst, Spiropali shpreh shqetësimin për dobësimin e meritokracisë dhe për zbehjen e besimit publik.
Në postimin e saj, Spiropali ngre disa shqetësime më të gjera, duke përfshirë mungesën e hapësirës reale për debat, rritjen e një klime ku frika ndikon në vetëcensurë si dhe reduktimin e lirisë së shprehjes në një koncept formal, më shumë sesa praktik.
Ajo thekson se, në këto kushte, debati nuk zhduket, por shtypet, duke krijuar tension të akumuluar në shoqëri.
Spiropali thekson se reagimi i saj nuk synon të jetë një mbrojtje personale, por një reflektim mbi klimën aktuale politike dhe shoqërore. Ajo e konsideron heshtjen si një mënyrë për t’i dhënë kohë të vërtetës dhe për të shmangur reagimet e nxituara.
Postimi nga Elisa Spiropali
Ka ditë që në emisione dhe forume flasin për mua, me një siguri që shpesh nuk vjen nga njohja, por nga nevoja për ta mbushur boshllëkun me versione. Zërat shtohen, interpretimet shumëfishohen, ndërsa ajo që mungon është qetësia për të kuptuar se jo çdo gjë që ndodh kërkon një rrëfim të menjëhershëm publik.
Heshtja ime nuk është mungesë përgjigjeje, është një kufi i vendosur mes asaj që duhet thënë dhe asaj që duhet kuptuar, sepse në një kohë kur gjithçka kërkon të shpjegohet, rrezikojmë të humbasim kuptimin e vetë përgjegjësisë.
Ajo që po ndodh nuk është thjesht një çështje personale, por një shfaqje e një modeli që po zgjerohet me një normalitet të heshtur, ku arroganca dhe abuzimi nuk paraqiten më si devijime, por si forma të pranueshme shoqërore.
Ky model nuk imponon vetëm vendime, por ndërton një kulturë ku bindja konsiderohet virtyt dhe përshtatja shpërblehet më shumë se merita, duke e zhvendosur gradualisht politikën nga një hapësirë e konkurrencës së ideve në një strukturë të mbyllur ku rëndësi ka sa përshtatesh, jo sa vlen.
Në këtë rrjedhë, fitorja fillon të humbasë përmbajtjen e saj morale dhe reduktohet në rezultat, ndërsa besimi që e legjitimon atë dobësohet në mënyrë të padukshme. Dhe kur iluzioni zëvendëson reflektimin, atëherë edhe dinjiteti fillon të trajtohet si një element i negociueshëm, i varur nga momenti dhe nga pozicioni, jo si një vlerë që qëndron përtej pushtetit.
Këtu fillon edhe heshtja e debatit, jo si mungesë mendimesh, por si mungesë hapësire për t'i vënë në jetë. Sepse debati nuk zhduket, ai shtypet, dhe kur shtypet, nuk krijon qetësi, por grumbullim të padukshëm tensioni. Dhe pikërisht aty ku debati zëvendësohet nga dakordësia e heshtur, meritokracia fillon të përmendet si parim, por nuk funksionon më si praktikë, sepse ajo kërkon një drejtësi që nuk pranon kompromise me rehatinë e pushtetit.
Në këtë klimë, frika nuk ka nevojë të shpallet për të ekzistuar, ajo ndihet, shpërndahet në mënyrë të heshtur dhe bëhet pjesë e një rendi të ri ku njerëzit mësohen të masin fjalët, jo për nga vërtetësia, por për nga pasojat.
Dhe kur kjo ndodh, liria humbet karakterin e saj si ushtrim i përditshëm dhe reduktohet në një dëshirë që përmendet më shumë sesa praktikohet. Kjo është ndoshta forma më e rafinuar e kufizimit, kur liria nuk ndalohet, por zbehet.
Ndërkohë, Europa mbetet referencë e përhershme në diskurs, një fjalë që përdoret për të legjitimuar çdo drejtim.
Europa nuk është një narrativë për t’u cituar, por një rend vlerash që kërkon përputhje, dhe çdo distancë mes fjalës dhe praktikës e bën këtë referencë të zbrazët. Në këtë pikë, politika përballet me një pyetje që nuk mund ta shmangë: a jemi duke ndërtuar një sistem që prodhon përgjegjësi apo një sistem që e justifikon dhe riprodhon veten?
Fitorja nuk merret, ajo provohet.
Meritohet kur njerëzit nuk të ndjekin nga frika, por të besojnë nga bindja, dhe kur largohesh, mbetet respekti, jo vetëm rezultati.
Prandaj, nuk kam folur për veten, sepse kjo nuk është një histori që fillon dhe mbaron me një individ. Është një pasqyrë e një kohe që kërkon më shumë reflektim se reagim.
Dhe ndoshta, në një moment kur gjithçka kërkon zë, heshtja bëhet forma më e fortë e fjalës, sepse ajo nuk i nënshtrohet menjëhershmërisë, por i jep kohë të vërtetës të marrë formë.
Monstra anti-shqiptare! Shërbejini armikut më të egër të shqiptarëve deri kur t’ju flakë si lecka të ndyra. Pastaj kujtohuni se çfarë u keni bërë njerëzve kur ishit atje lart bashkë me të, si i poshtëruat të tjerët dhe qani tani për veten tuaj që e ndjeni në kurrizin tuaj.
Gallat! U be Mamica e Skenderbeut, opozitare! Zot mvana ment e komes!????
I harroi kjo lepirjet qe bente me pare e zhugu zhugu gajasej me Edon ne Parlament?! Mire thoni plakat, eshte nje politikane ajo per nje te grua te "mire" te fshatit. E bene deputete e futen ne Parlamend e bene ministre e pasi mesoi se si te vishet e perlyhet kujton se eshte e pazevendesueshme. Se mos kjo, keshtu jane te gjithe politikanet meshkuj e femra.