FLASH
Shkruar nga Paolo Rossetti
The war against Iran is turning into a boomerang for Washington and Tel Aviv. The Gulf countries are distancing themselves from the US, while Moscow and Beijing appear as contenders to take on the role of security guarantors in the region...
Despite the declarations, the US and Israel are facing difficulties in the fight against Iran. While the American president insists on his course, Moscow is bringing back into play one of its own plans for the Middle East.
The war against Iran is increasingly at risk of turning into a boomerang for Trump, who currently has no viable military solution available: neither through the naval fleet, after having removed the two aircraft carriers deployed for the conflict, nor through a ground operation.
Israel is also facing problems in its air defense, while Tehran, despite the statements of the White House, still has the means to respond. According to Maurizio Boni, an Italian general and analyst for "Analisi Difesa", the US president is dismissing all those who warn him, including JD Vance, and continues to insist on attacking. An approach that in the medium and long term could undermine the support of the Gulf countries and pave the way for Russian initiatives.
Given the difficulties encountered, the turbulent markets, and the Gulf countries worried and dissatisfied with the war, is the operation against Iran turning into a boomerang for the US?
Certainly yes. This is likely one of the consequences that Iran has been hoping for. Many Gulf countries are already reconsidering their stance towards the US, and this may be part of the Iranian objective.
Tehran has been preparing for this moment for at least 20 years, knowing that Israel's goal is to eliminate the only regional rival that could hinder its (and the US's) project for hegemony in the Middle East.
In the end, it is very likely that the Americans will disengage from the Gulf countries. In any case, nothing will be the same again.
Through Foreign Minister Sergey Lavrov, Russia has revived a plan that envisions a Persian Gulf without Americans. Is it feasible, or is the US still too present with its bases to be left aside?
In this context, Russia will definitely have a role. While China, in the medium and long term, will most likely become part of a new security system. The US is losing credibility by the hour.
It is seeking a military solution that does not exist, because a ground offensive is unthinkable and in modern military history, air power has never been sufficient on its own to win a conflict.
In the case of Iran, even less, because 80 percent of its resources, i.e. bases, are underground.
Amerikanët thonë se kapacitetet ushtarake iraniane janë shkatërruar 100 për qind ose aty afër. A është e vërtetë?
Jo, nuk është aspak kështu. Deklaratat e Trump-it janë më shumë fjalë të një presidenti të dëshpëruar. Një ndërhyrje tokësore është jashtë çdo lloj diskutimi, nuk ekziston as si mundësi e largët.
As nëse kufizohet vetëm në ishullin Kharg?
Jo, nuk është e realizueshme. Ishulli është shumë afër brigjeve iraniane dhe çdo mjet detar që afrohet është i destinuar të goditet. Çfarë opsionesh mbeten? Parashutistë apo marinsë që hidhen nga ajri, zbarkime amfibe si në Luftën e Dytë Botërore?
Të gjitha janë përjashtuar; asnjë mjet detar nuk mund të depërtojë deri në fund. Nuk do të rezistonte. Për më tepër, forcat duhen furnizuar. Është një opsion ushtarak i papërballueshëm dhe Pentagoni e di shumë mirë. Ishulli mund të merrej nën kontroll vetëm me një kosto shumë të madhe.
Pra, edhe nga pikëpamja ushtarake, përplasja nuk është aq e pabarabartë. Pse?
Edhe vëzhgimet satelitore kineze mbi dy aeroplanmbajtëset amerikane, të publikuara gjerësisht në media, tregojnë se “Lincoln” ndodhet 1000 km larg Iranit, në portin e Salalah në Oman.
Prej saj duket që dalin tymra të zinj, pra sikur të jetë bombarduar. Pra, sigurisht që ka probleme. Ndërsa aeroplanmbajtësja tjetër “Ford” ndodhet pranë Jeddah-s, në Arabinë Saudite, në Detin e Kuq. Flota detare amerikane është më e fuqishme dhe më e madhe, por forcat tokësore janë shumë të kufizuara.
Ushtria ka rreth 445 mijë trupa, plus 180 mijë marinsa. Nuk i ka kushtet për të krijuar një kontingjent që mund të pushtojë një vend të madh sa Evropa Perëndimore.
Megjithatë, Trump-i duket sikur ende e përfytyron këtë mundësi. Pse?
Sepse ka larguar të gjithë ata që përpiqen ta bëjnë të arsyetojë, përfshirë J.D. Vance-in dhe Tulsi Gabbard-in, drejtoreshë e Inteligjencës Kombëtare. Ai ishte paralajmëruar për rreziqet e luftës, siç kishte bërë shefi i shtabit të përbashkët, Daniel Caine.
Një raport i Këshillit Kombëtar të Inteligjencës, dërguar presidentit një javë para sulmit, e qartësonte se ishte një mision i pamundur. Për më tepër, ka një bollëk deklaratash nga zyrtarë anonimë të Pentagonit dhe administratës, të publikuara në “New York Times” dhe “Washington Post”, që po distancohen hapur nga qëndrimi i presidentit.
Po iranianët, në çfarë situate gjenden?
Bombardimet nuk kanë prekur ende pajisjet më të avancuara teknologjikisht të Iranit dhe Teherani po godet me kujdes objektivat e vendeve të Gjirit, sidomos Arabinë Saudite, që është shumë më bashkëpunuese se të tjerët në mbështetjen e ofensivës izraelite dhe amerikane.
Vetë CENTCOM-i kishte publikuar në mënyrë naive postime ku shfaqeshin raketahedhës amerikanë të vendosur në Arabinë Saudite, që godisnin Iranin. Shumica e furnizuesve të avionëve amerikanë, të aeroplanmbajtëseve dhe ndoshta edhe të avionëve izraelitë, nisen nga Arabia.
The Gulf countries' disengagement from the US is a consequence that must be taken seriously. Nothing will ever be the same again. Russia is immediately taking advantage of this. It is talking to everyone, and as soon as the attack began, Putin linked up with the Gulf monarchies.
To get where?
The objective could be to create a copy of the OSCE, by establishing an Organization for Security and Cooperation in the Persian Gulf, with the participation of Russia, China, India and others as observers or associate members.
The proposal exists and could exploit the US's loss of credibility in issues like the war in Ukraine and Iran. Let's not forget that this is the second time they have intervened against Tehran precisely during negotiations.
On the US side, there is a complete disconnect from reality. One of the most ironic aspects is that just five weeks ago, Scott Bessant, the US Treasury Secretary, was insisting on punishing any country that bought oil from Russia, including India. Now, in an ironic twist, he is begging them to buy Russian oil to lower the price on international markets.
When Trump asks allies for help in controlling the Strait of Hormuz and threatens NATO if it does not support him, is he simply confirming his difficulties in this war?
Yes, we have a president in extraordinary difficulty. Theoretically, Congress could stop him, but in the last vote it encouraged him to continue. Trump will not back down, he will continue the bombings as he has done so far in 14 cities, hitting mostly civilians.
It will also do so because Israel is in deep crisis. It has run out of interceptor missiles, which have moreover been completely ineffective, becoming the target of constant attacks by Iranian ballistic missiles.
Air defenses are almost non-existent and strict censorship prohibits the publication of images, with severe penalties for those who dare to do so. Israel is in such crisis that it is using archive images from previous invasions of Lebanon and the 12-day war on the Internet./ Pamphlet from “Il Sussidiario”
Lini një Përgjigje