FLASH
Shkruar nga Frederick Kempe
These countries are committed to creating a new world order and "increasingly constitute an anti-American bloc, united not by shared values but by common grievances"...
In his first nine months in office, U.S. President Donald Trump has secured a series of foreign policy victories that have the potential to be historic. Even some of his harshest critics give him credit for these advances. But the most important challenge awaits him in the weeks ahead. It has to do with how Trump manages the more complex and higher-stakes challenges from great-power rivals China and Russia, and the intertwined nature of these adversaries.
But first, the good news.
In the Middle East, the Trump administration crafted a deal on Gaza that brought home the last living hostages held by Hamas and outlined a phased approach to a more lasting peace. This, in turn, could result in greater economic and security integration in the Middle East, building on the Abraham Accords, leading to the normalization of diplomatic relations between Israel and Saudi Arabia.
Trump’s attacks on three Iranian nuclear facilities in June contributed to that effort by striking decisively at the main disruptor of regional peace and integration in the wider Middle East. He restored regional deterrence and signaled that the United States would act rather than merely threaten when Tehran demonstrated it was not ready to negotiate. A few days later, in The Hague, Trump’s influence resulted in European allies pledging to increase their defense and defense-related spending to 5 percent of gross domestic product by 2035. Trump’s critics had worried that he would destroy NATO, but so far he has served to strengthen it.
Now, the less positive news.
What remains unresolved are Trump’s most important foreign policy challenges: those he faces with Russia and China. Unless Trump recalibrates both and treats Moscow and Beijing as part of a connected strategic front, continuing to offer credible engagement but applying more sustained pressure, history will judge him more for what is still unfinished than for what he has accomplished.
Relations with Russia and China will require more creativity, negotiation skills, strategic thinking, and cooperation with allies than has been achieved so far.
United by common grievances
Trump’s allies have argued that he deserves the Nobel Peace Prize for the contributions he has already made to peacemaking. That will be a matter for the five-member Norwegian committee that rejected him this year. But far more important than any annual awards ceremony is the generational battle over which countries and forces will shape the global future. That will depend in no small part on how the United States and the Trump administration, working together with allies, address the growing threat posed by China, Russia, Iran and North Korea, increasingly known as CRINK.
“Russia’s war against Ukraine has brought it a new set of partners,” writes Angela Stent in a major Atlantic Council report that looks at how the West should address this new challenge.
“While this group is sometimes called an axis, in reality it is a set of intensifying bilateral ties with China, Iran, and North Korea that are essential to Russia’s continued war,” Strent writes.
She notes that these countries are committed to creating a new world order and “increasingly constitute an anti-American bloc, united not by shared values but by common grievances.”
On the Russian front, last week brought some good news, as Trump scrapped plans for a meeting in Budapest with Russian President Vladimir Putin, tightened economic sanctions on Russia, and appeared to take steps that would help Ukraine militarily. Taken together, these actions appear to reflect Trump’s growing awareness that the peace he wants will not happen until Putin pays a higher military and economic price for continuing the war.
What Trump reportedly did this week is ease restrictions on how Ukraine can use long-range missiles provided by Western allies for strikes inside Russia, which senior Ukrainian officials believe could be a radical change in allowing them to strike key military targets, such as Russian production facilities for armed drones and ballistic missiles that are killing their own civilians. (On the Truth Social platform, Trump responded to the Wall Street Journal’s news of the policy change by denying the report and saying, “The United States has nothing to do with those missiles, wherever they come from, or what Ukraine does with them!”)
Trump also announced the first US sanctions on Russia's two largest oil companies, Lukoil and Rosneft, along with about three dozen of their subsidiaries.
Wall Street Journal raportoi gjithashtu se administrata Trump ia ka transferuar autoritetin për miratimin e sulmeve të tilla nga Sekretari i Luftës Pete Hegseth, për të cilin zyrtarët evropianë dhe ukrainas më kanë thënë se nuk ka qenë i gatshëm të japë dritën jeshile, Gjeneralit Alexus Grynkewich, komandantit suprem të forcave aleate të NATO-s në Evropë, i cili i kupton më mirë realitetet e fushëbetejave. Mbetet për t'u parë se si këto ndryshime përkthehen në praktikë, por gjilpëra po lëviz në drejtimin e duhur.
Përpara ndryshimit të qëndrimit të javës së kaluar mbi Rusinë, kolumnisti i Washington Post, Max Boot, e krahasoi marrëdhënien e Trump me Putinin me stripin e famshëm komik të Charles Schulz, Peanuts, ku “për dekada të tëra, Lucy van Pelt e inkurajonte Charlie Brown të shkelmonte topin e futbollit dhe çdo herë e tërhiqte atë pak para se këmba e tij të prekte... Putin është Lucy, Trump është Charlie Brown dhe paqja në Ukrainë është topi i futbollit”.
Charlie Brown nuk u kthjellua kurrë, por lajmet e javës së kaluar tregojnë se Trump mund të jetë lodhur nga manipulimi dhe poshtërimi i Putinit. Mund të shpresojmë vetëm që Trump ka filluar të ndjekë këshillat e Marc Thiessen, një tjetër kolumnist i Washington Post, të cilin Trump e ndjek.
“Presidenti Donald Trump arriti një marrëveshje për Lindjen e Mesme duke ndjekur një strategji të thjeshtë: Bëj të kundërtën e asaj që bëri Joe Biden”, shkroi Thiessen së fundmi. “E njëjta qasje do ta ndihmojë atë të sjellë paqe në Ukrainë.”
Thiessen argumenton se Hamasi dhe Putini kanë disa tipare të rëndësishme të përbashkëta: Asnjëri nuk ka ndërmend të heqë dorë vullnetarisht nga luftërat kundër armiqve të tij dhe të dy kërkojnë aplikimin e një presioni më të madh ushtarak nga sa do të pranonte Biden. Thiessen vuri në dukje se Trump i dha Izraelit armët që Biden nuk ia dha, duke e detyruar Hamasin të ulet në tryezën e bisedimeve. Ai argumentoi se Trump duhet të bëjë të njëjtën gjë me Putinin "duke i imponuar kosto ushtarake dhe financiare të paqëndrueshme Rusisë".
“Ji i sjellshëm me aleatët e tu ”
Kur bëhet fjalë për Kinën, stili transaksional i Trump, mbështetja te tarifat dhe gatishmëria për të bërë marrëveshje bien ndesh me ambicien e Presidentit Xi Jinping për supremaci globale, ndikimin negociues që rrjedh nga kontrolli i tij mbi mineralet kritike dhe gatishmërinë për të pritur Trumpin (i bindur se ai ka kartat më të mira).
Hu Xijin i Global Times, i cili mendohet se pasqyron mendimin zyrtar, tha në X se kufizimet e fundit të Kinës mbi mineralet kritike përbënin "një pikë kthese". Hu vazhdoi: "ndjenja e të qenit e mbytur që SHBA-të ndiejnë sot nga kontrollet e eksportit të metaleve të rralla të Kinës është pikërisht e ngjashme me atë që Kina përjetoi në vitin 2018 kur SHBA-të ndërprenë furnizimet me çipa... Pika e kthesës është se SHBA-të duhet të respektojnë interesat kombëtare të Kinës, veçanërisht interesat tona thelbësore... jo me arrogancën arrogante të së kaluarës."
Të dielën, negociatorët e Kinës dhe Shteteve të Bashkuara njoftuan se kishin rënë dakord për një kuadër marrëveshjeje mbi mineralet dhe tarifat kritike, përpara takimit të udhëheqësve të enjten. Por detajet nuk janë ende përfundimtare.
Ndërsa bën vizitat e tij këtë javë në Azi, Trump do të ishte në gjendje të ushtronte më shumë ndikim si tek Kina ashtu edhe tek Rusia nëse do të kuptonte se sa vazhdimisht po punojnë së bashku si lojtarët kryesorë në KRINK dhe nëse do të përqafonte më me qëllim atë që asnjëri prej tyre nuk e gëzon: aleatë të traktateve.
Trump ka pranuar në shtator se po përballet me një bosht agresori që komploton kundër Shteteve të Bashkuara, ishte në shtator, gjatë një parade dhe festimi në Pekin që mblodhi së bashku udhëheqësit kinezë, rusë, iranianë dhe koreano-veriorë. Në një postim në Truth Social drejtuar Xi-së, Trump shkroi: “ju lutem, jepni përshëndetjet e mia më të ngrohta Presidentit Vladimir Putin dhe Kim Jong Un, ndërsa komplotoni kundër Shteteve të Bashkuara të Amerikës.”
Në një bisedë javën e kaluar në Këshillin Atlantik, Drejtoresha e Lartë e Global China Hub, Melanie Hart, e pyeti ish-ambasadorin e SHBA-së në Kinë, Nicholas Burns, se çfarë këshille do t'i jepte Trumpit përpara takimit të tij të planifikuar këtë javë në Korenë e Jugut me Xi-në, në margjinat e samitit të Bashkëpunimit Ekonomik Azi-Paqësor.
“Para së gjithash, nuk mund ta nënvlerësojmë kurrë kapacitetin e qeverisë së Kinës dhe ambicien e saj” për të qenë fuqia më e fortë në Indo-Paqësor, tha Burns.
Së dyti, Trump duhet ta sqarojë Kinën me idenë se Shtetet e Bashkuara janë “fuqia e djeshme” dhe janë në rënie.
Së treti, nuk mund të negociosh për tregtinë dhe të harrosh konkurrencën ushtarake dhe teknologjike me Kinën.
Së fundmi, dhe më e rëndësishmja, Burns e këshilloi Trumpin të “sillet mirë me aleatët e tij”.
Burns vazhdoi, “Shtetet e Bashkuara janë udhëheqësi i këtyre dy aleancave të mëdha, aleatëve tanë të traktateve në Paqësor dhe NATO-s në Evropë, dhe ne mund t’i vendosim këto aleanca në mënyrë efektive për të kufizuar fuqinë kineze.”
However, he warned that developing a common response to China is more difficult given Trump's tariff policies aimed at allies and partners, including a new 50 percent tariff on India and repeated questioning of allies' sovereignty. One such ally is Canada, which Trump targeted with a new 10 percent tariff over the weekend amid a dispute over a Canadian television ad against the tariffs.
Historians may treat the Trump administration with praise for many of its foreign policy achievements, but if it does not address the greater threats posed by Russia and China, we will suffer their consequences for generation after generation.
Progress worthy of the Nobel Peace Prize would require moving from reaching momentary agreements to embracing allies, recognizing the dangerous connections between adversaries, and implementing a sustainable strategy to confront these adversaries. /Adapted from Atlanticcouncil/
Lini një Përgjigje