FLASH
Shkruar nga Peter Harris 
The era after “Pax Americana” brings uncertainty, but also opportunities for a more collective global order. The weakening of American leadership may push other countries to take more responsibility and shape their own futures…
America's role in the world is changing. If that wasn't clear before, it should be now, following President Donald Trump's efforts to buy Greenland and his apparently strained relations with traditional allies in Europe and elsewhere.
But how much will the world change if America's stance changes? Some international relations scholars argue that, since Washington has been for so long
At the center of global governance, Trump's turn to the slogan "America First" - which implies isolationism on some issues and unilateral action on others - marks the end of the international order as we have known it.
More pessimistic analysts warn that the era of “Pax Americana,” the long period of relative global calm since World War II thanks to U.S. leadership, is coming to an end. They predict a turbulent transition to a more chaotic world.
This view may prove to be correct in the long run, but it is too early to say for sure. As a scholar of American foreign policy, I see some reason to be optimistic. The world can become a fairer, more stable, and safer place, despite the weakening of the US leadership role.
For the remaining three years of Trump's presidency, everything remains uncertain. Trump is notoriously unpredictable. The fact that world leaders truly believed the United States could buy Greenland — and still believe it is possible — shows that it is futile to predict the remainder of his term.
The unprecedented pressure on Venezuela and Trump's oscillations between threats against Iran and calls for negotiations with Tehran are other examples of the instability of his foreign policy.
However, the long-term trends are clear: the United States is losing both the enthusiasm and the capacity to lead the world. The rest of the globe can assume that the decline in American engagement in international affairs will continue even after Trump.
His recent actions suggest that US security guarantees to others will become more uncertain, its markets less open to foreigners, and support for international institutions weaker. Does this mean a host of disruptions for smaller nations? Perhaps, but not necessarily.
Are US allies more fragile?
Sigurisht, politika e jashtme e SHBA-së dhe luftërat e saj kanë shkaktuar kritika gjatë dekadave të fundit. Megjithatë, perspektiva e tërheqjes së Amerikës nga çështjet globale shkakton ankth tek ata që prej kohësh janë strehuar nën ombrellën e saj të sigurisë.
Sipas këtij argumenti, sapo forcat amerikane të shpërndara nëpër botë të kthehen në vend, nuk do të ketë shumë mjete për të ndaluar fuqitë e mëdha si Rusia dhe Kina që të shtypin fqinjët e tyre të prekshëm në Evropë dhe Azinë Lindore.
Por ky është një vlerësim tepër pesimist. Duhet kujtuar se angazhimet e Amerikës në aleanca dhe vendosjet e gjera ushtarake datojnë që nga fillimi i Luftës së Ftohtë, një epokë që ka pak ngjashmëri me ditët e sotme.
Në atë kohë, forcat amerikane ishin të domosdoshme për të penguar Bashkimin Sovjetik dhe Kinën të sulmonin fqinjët e tyre, të cilët pas Luftës së Dytë Botërore ishin të dobët dhe të varfër. Sot, anëtarët evropianë të NATO-s dhe aleatët e SHBA-së në Azi janë ndër vendet më të pasura në botë.
Këto qeveri zotërojnë burime të mjaftueshme për të ndërtuar ushtri kombëtare të afta të pengojnë agresorët e mundshëm dhe të ruajnë stabilitetin rajonal. Madje, ka gjasa ta sigurojnë veten më mirë sesa arrijnë ta bëjnë Shtetet e Bashkuara në emër të tyre.
Ruajtja e tregtisë së lirë
A do të bëhet bota më e varfër dhe më e rrezikshme nëse lihet pas dore integrimi ekonomik global? Ky është një shqetësim i arsyeshëm, duke pasur parasysh bindjen e zakonshme se tregtia e lirë nxit rritjen ekonomike dhe rrjedhimisht paqen botërore.
Por sërish, është gabim të supozohet se më e keqja është e pashmangshme. Në vend se ta pranojmë që globalizimi është në tërheqje të pakthyeshme, ekziston mundësia që qeveritë të mësojnë sërish përfitimet e integrimit ekonomik dhe të mbrojnë një ekonomi botërore të hapur, edhe pa udhëheqjen amerikane.
Luftërat tregtare të Trump-it kanë dëmtuar dukshëm kompanitë dhe konsumatorët amerikanë, si dhe kanë krijuar tensione me aleatët e SHBA-së. Udhëheqësit e ardhshëm,
në Uashington dhe gjetkë, ka gjasa të nxjerrin mësime nga këto pasoja.
Po ashtu, s’ka arsye të mendohet se qeverisja globale duhet të shembet në mungesë të një lidershipi të fortë amerikan. Siç propozoi Mark Carney në Forumin e Davosit, të ashtuquajturat fuqi të mesme - si Australia, Brazili dhe Kanadaja - kanë aftësinë të mbrojnë organizatat ndërkombëtare më jetësore dhe të krijojnë institucione të reja kur është e nevojshme.
Kombe si Kanadaja, Japonia, Australia dhe anëtarët e Bashkimit Evropian nuk kanë fuqinë e madhe ushtarake dhe ekonomike të SHBA-së, por mund të zgjedhin një qasje më kolektive ndaj lidershipit global.
Asnjë bast i sigurt
Natyrisht, nuk ka garanci që epoka pas “Pax Americana” do të jetë një sukses i pakufizuar. Luftëra dhe vuajtje do të ketë, ashtu siç ka pasur edhe gjatë udhëheqjes së SHBA-së. Ideja e “Pax Americana” ka qenë gjithmonë e diskutueshme, sidomos për qytetarët e vendeve që janë sulmuar nga vetë Amerika.
The question is whether the international system will become more violent and unstable without US leadership and military dominance than it has been during its long period of global dominance. It may well be, but the international community should not succumb to fatalism.
The United States has lost influence. On the bright side, more countries—including America’s friends and allies—may rediscover their ability to shape world affairs. Therefore, the post-American era may be on the verge of success.
Note: Peter Harris is an associate professor of political science at Colorado State University, USA.
Lini një Përgjigje