FLASH
Shkruar nga Pamfleti
What went wrong?
Europe's economy felt undervalued and under siege. Its high-tech sector was lagging behind, while the manufacturing powers of the US and Asia were rising. For businesses, even moving the simplest things within Europe seemed to involve bureaucratic hassles.
“Is it too optimistic to announce a decision to eliminate all borders within Europe and implement it? Those who have nothing to propose are quickly forgotten or despised. Those who do not have the means to fulfill their ambitions are quickly forced to follow ,” asked one of Europe’s leaders.
The politician was Jacques Delors, in 1985. From his European Commission emerged a vision: the single market, the largest integrated cross-border economy in the world that managed to encompass 450 million consumers.
Yet 40 years later, this project has failed to live up to the ambitions of Delors, Margaret Thatcher and the generation that championed change. While many internal barriers to goods were removed by 1992, they remain, seemingly immovable, within the EU for services, capital and some labour. As Delors warned, Europe's economy is "falling behind".
Barriers to trade within the EU are equivalent to a 100% tariff on services and a 65% tariff on goods, according to the European Central Bank. The tangle of protectionist rules is such that even bread production is hampered: in some 25 years, only one French baker has been recognised by Germany as a meister allowed to run a bakery. The grand project of the single market still exists as a political totem for the EU. But its energy and momentum have long since waned. One of the world’s most successful liberalisation projects of the late 20th century has failed, leaving Europe’s economy as the story of a century-long decline in the 21st century.
-The idiot for modern Brussels: who killed the dream of the single market?
“We are drawing on a huge growth reserve at a time when it is needed for the green transition, digitalisation, protection and an ageing population. There is still a lot to do. We have clearly been too slow, ” said Pascal Lamy, a former EU trade commissioner and Delors’ chief of staff.
The warnings are growing louder. Christine Lagarde, the president of the ECB, last month pleaded with Europe's leaders to correct years of inaction and reorganize an economy geared toward a world that is gradually disappearing.
Her predecessor, Mario Draghi, last year tried to galvanize the EU into action with a scathing report on the fragmentation in Europe that was having a “major effect on our competitiveness.” High-growth companies were being pushed abroad, investment opportunities were being squeezed, and the development of Europe’s capital markets was being hampered.
Europe's leaders have rightly pledged to launch reforms to address the productivity gap that has opened with the U.S. President Ursula von der Leyen's commission published a strategy for the single market this summer and has promised a "roadmap" by the end of the year to revitalize the project.
Yet even that roadmap is bogged down in turf wars within the Commission and between national capitals, say officials involved in the process in Brussels, bogged down by the same national interests, political red lines and lack of energy that have prevented significant progress for decades. One senior official warned of “paralysis by analysis.”
Vested interests, growing euroscepticism and other crises that have captured the attention of policymakers have hindered further liberalisation in the past and are likely to do so in the future. Meanwhile, new national rules for products and services have undone some of the earlier progress. Central enforcement of common rules has waned.
Above all, the EU has tried to create the same sense of purpose that marked the start of the single market in the mid-1980s, which owed much to Delors, who took office as Commission president in early 1985. Member states were eager to revive their sclerotic economies, and the Frenchman understood that the most consensual way to restart the European project was by removing internal barriers to trade.
Progress was rapid. Six months after taking office, Delors drew up a detailed action plan with British Commissioner Arthur Cockfield and received approval from national capitals, despite British opposition to extending majority voting as a way to improve lawmaking.
In reality, the single market applied only to goods, when services even then, and even more so now, constituted a larger part of the economy. The liberalisation and integration of telecommunications and energy markets were seen as an infringement of national sovereignty and were therefore postponed to a later date, which proved slow to materialise.
Çfarë shkoi keq? Lamy fajëson kolegun e tij komisioner Frits Bolkestein, një holandez i pavendosur, për pengimin e kauzës së integrimit me një përpjekje të gabuar politikisht për të liberalizuar shërbimet. Drafti fillestar i direktivës së Bolkestein do t'u kishte lejuar kompanive të ofronin shërbime në një shtet tjetër anëtar sipas rregullave të shtetit të tyre të origjinës. Kjo shkaktoi një reagim të ashpër në disa vende, ku kritikët ngjallën fantazmën e "hidraulikut polak" emigrant që ulte pagat e vendasve. Një version shumë i zbutur u miratua në vitin 2006. Pak përparim është bërë që atëherë.
Mario Monti, i cili shërbeu si komisioner i tregut të brendshëm nga viti 1995 deri në vitin 1999, tha se vrulli pas projektit ishte zhdukur për shkak të rritjes së “nacionalizmit ekonomik” në shtetet anëtare dhe humbjes së besimit në tregje, veçanërisht pas krizës financiare. Monti tha gjithashtu se mbështetja dërrmuese që ekzistonte në fillim nga komuniteti i biznesit u zbeh pak, ndërsa kompanitë u bënë më globale në perspektivën e tyre dhe ndërsa vëmendja e tyre u kthye në vend të kësaj te bashkimi monetar. Ekonomisti italian shkroi një raport në vitin 2010 për komisionin mbi mënyrën e rigjallërimit të tregut të vetëm. Por ai tha se reagimi ndaj raporteve të tij dhe atyre pasuese përbënte një “trekëndësh hipokrizie”.
Bizneset dhe qeveritë kombëtare thonë se BE-ja duhet të zgjohet, duke nënkuptuar se Brukseli është fajtor. Brukseli, tha Monti, më pas ndihet i frikësuar nga loja e fajësimit dhe bëhet “edhe më i turpshëm” për të zbatuar rregullat e tregut. Ndërkohë, bizneset që mbështesin kolektivisht idenë e një integrimi më të madh të tregut në të njëjtën kohë lobojnë qeveritë e tyre përkatëse për t’i mbrojtur nga erërat e tregut të hapur. Lëvizjet e fundit nga Gjermania dhe Italia për të penguar konsolidimin e sektorit bankar ishin shembuj të mirë, tha Monti.
Si ekonomia më e madhe e BE-së dhe anëtarja më e fuqishme, Gjermania mban përgjegjësi të veçantë për këtë stanjacion.
“Gjermanisë historikisht i ka munguar një avantazh krahasues në shërbime dhe i ka rezistuar integrimit nga frika e konkurrencës nga vendet më të forta në këtë fushë. Në planin afatgjatë, edhe Gjermania do të përfitonte nga tregjet më të thella të kapitalit dhe shërbimeve, por në planin afatshkurtër, integrimi do të thotë më shumë konkurrencë dhe përçarje”, tha Sander Tordoir, kryeekonomist në Qendrën për Reformën Evropiane.
Momenti i lëkundur pas tregut të brendshëm po shfaqet dukshëm në të dhënat ekonomike. PBB-ja për frymë mbetet vetëm 72 përqind e niveleve të SHBA-së, sipas FMN-së. Nuk ka mungesë provash për përfitimet ekonomike të një integrimi më të madh.
Hulumtimi i FMN-së i publikuar muajin e kaluar tregon se qendrat e mëdha ekonomike në të gjithë kontinentin nuk po arrijnë potencialin e tyre për shkak të barrierave tregtare. Zvogëlimi i këtyre pengesave, së bashku me reformat e brendshme që heqin rregullat e tregut të punës dhe taksave që nuk janë miqësore ndaj rritjes dhe që rrisin aftësitë, mund të rrisin prodhimin e BE-së për punëtor me mbi 20 përqind, vlerëson ai.
Kostot e migrimit midis vendeve të BE-së për punëtorët janë rreth tetë herë më të larta se ato midis shteteve të SHBA-së, thotë Fondi, duke reflektuar faktorë që përfshijnë vështirësitë në zhvendosjen e pensioneve përtej kufijve dhe në përmbushjen e kërkesave të licencimit profesional.
Matthias Bauer, drejtor në Qendrën Evropiane për Ekonomi Politike Ndërkombëtare, një organizatë kërkimore, tha se BE-së ende i mungonin rregullat e përbashkëta për të lidhur siç duhet tregun e vetëm.
“BE-ja mund t’i kishte përkeqësuar gjërat duke shtuar shtresa të reja të rregulloreve të BE-së, përveç regjimeve kombëtare shumë të ndërlikuara dhe në rritje që rregullojnë gjithçka, nga mbrojtja e konsumatorit te ligji i punës e deri te taksimi”, tha ai.
Udhëheqësit e biznesit zemërohen për mbingarkesën rregullatore në disa sektorë. “Gjithmonë ka qëllime të mira me zhvillimin rregullator. Por përfundimisht është si një gardh, rritet e rritet, derisa e vetmja gjë që mbetet për të bërë është ta presësh”, tha Jesper Brodin, ish-drejtor ekzekutiv i Ingka-s, e cila drejton shumicën e dyqaneve të Ikea-s.
Bumi i investimeve në teknologji që është duke u zhvilluar aktualisht në SHBA po i lë në hije çdo gjë që po ndërmerret në Evropë. Investimet nga të ashtuquajturit Shtatë gjigantët e teknologjisë Magnificent në SHBA përbëjnë më shumë se gjysmën e të gjithë shpenzimeve totale të BE-së për Kërkim dhe Zhvillim, sipas një analize nga McKinsey.
Ka arsye të shumta për këtë, por njëra prej tyre është mungesa e kapitalit të mjaftueshëm sipërmarrës që kompanitë e reja të teknologjisë së lartë të zgjerohen në Evropë, si dhe përhapja e vazhdueshme e barrierave që e bëjnë më të lehtë rritjen përtej Atlantikut.
“Kemi kaq shumë potencial, por duhet ta shfrytëzojmë vërtet. Megjithatë, kjo kërkon një ndjenjë të përbashkët urgjence dhe angazhim të të gjithëve”, tha von der Leyen këtë muaj.
Por qeveritë kombëtare thonë se ndjenja e urgjencës ose rrezikut ekonomik të nevojshëm për të detyruar kompromise ende mungon, me politikëbërësit që në vend të kësaj pranojnë ndryshime të vogla në rregulloret e BE-së në emër të thjeshtimit.
“It seems like every meeting, every speech, every interview ends with us saying: ‘And of course a key priority is improving competitiveness and regulating the single market’ or whatever. We pretend it’s not an afterthought, but, with all the other issues going on, it often is,” said an ambassador from an EU member state.
One solution is to continue in smaller groups of EU members, an idea favored by Carlos Cuerpo, Spain's economy minister. Cuerpo is pushing for a coalition of the willing to accelerate integration. This would encourage countries to move forward without fear of missing out.
" These bottom-up approaches can serve as a catalyst. It's difficult to go from 27 fragmented markets to a single market, but we can work step by step and hopefully that will help ," he said.
A more radical idea put forward by academics Luis Garicano, Bengt Holmström and Nicolas Petit in a new paper would be for the EU to focus all its efforts on its “core mandate of economic integration” using its full “federal” legal powers.
This would include setting open market prices using EU regulations that do not allow for national variation, eliminating national regulatory powers in areas of the EU's "exclusive" competence, and creating EU commercial courts to enforce mutual recognition of national standards.
“The EU does not need a new treaty or new powers. It just needs a single focus on one goal: economic prosperity,” they write./ Adapted from “Pamphlet” by “FinancialTimes”
Lini një Përgjigje