FLASH
Shkruar nga Gjergj Zefi
Nga njeriu që sfidoi establishmentin amerikan te lideri që po konsumon vetë Partinë Republikane; si po shembet gradualisht miti politik i Trump dhe pse Uashingtoni po përgatitet për fundin e epokës së kaosit permanent...
Donald Trump nuk po rrëzohet sepse Amerika po ndryshon; ai po rrëzohet sepse vetë modeli politik që ndërtoi mbi frikën, përçarjen dhe kultin personal po konsumon themelet e veta. Ajo që për vite me radhë u paraqit si një revolucion kundër establishmentit amerikan, sot po shfaqet si një krizë e thellë e vetë Partisë Republikane dhe lodhje e heshtur e sistemit amerikan ndaj politikës së kaosit permanent.
Rënia e Trump nuk do të vijë domosdoshmërisht nga një humbje elektorale spektakolare apo nga një proces gjyqësor; ajo po ndodh gradualisht, përmes erozionit të besimit institucional, përmes konsumimit të aleatëve të tij dhe përmes frikës në rritje brenda elitës konservatore amerikane se trumpizmi po shndërrohet nga një armë elektorale në një barrë strategjike për vetë Amerikën.
Për më shumë se një dekadë, Trump arriti të dominojë skenën politike amerikane duke shfrytëzuar dobësitë e demokracisë moderne: zemërimin social, polarizimin mediatik, krizën e klasës së mesme dhe mosbesimin ndaj institucioneve tradicionale. Ai i kuptoi më mirë se të tjerët këto plagë dhe i përdori me brutalitet politik. Por historia amerikane ka treguar vazhdimisht se sistemi në SHBA mund të tolerojë figura të forta, por jo figura që tentojnë ta zëvendësojnë vetë sistemin me kultin e individit. Pikërisht këtu nis edhe fundi i Trump.
Në fillim, republikanët e toleruan sepse ai fitonte. Më pas e justifikuan sepse ai kontrollonte bazën elektorale. Sot, shumë prej tyre kanë filluar ta shohin si kërcënim për mbijetesën afatgjatë të partisë. Konfliktet e fundit në Kongres, tensionet me senatorët republikanë dhe përplasjet e hapura mbi fondet federale tregojnë diçka më të thellë sesa një debat politik të zakonshëm: ato tregojnë se establishmenti konservator amerikan po kërkon gradualisht një rrugëdalje nga epoka Trump, por ende nuk ka guximin ta artikulojë plotësisht.
Trump mbetet i fortë në retorikë, por gjithnjë e më i izoluar në arkitekturën reale të pushtetit. Ai vazhdon të mobilizojë emocionin, por emocioni nuk mjafton për të qeverisur një superfuqi globale në një epokë lufte ekonomike, tensioni me Kinën, krizash energjetike dhe konflikti të zgjatur në Ukrainë. Një pjesë e rëndësishme e elitës amerikane e kupton se politika e improvizimit permanent dhe e hakmarrjes personale nuk mund të jetë strategji afatgjatë për Perandorinë Amerikane. SHBA nuk është vetëm një shtet; ajo është një sistem aleancash, financash, diplomacie dhe stabiliteti global. Çdo figurë që krijon pasiguri të vazhdueshme për këtë sistem, herët ose vonë, përballet me rezistencën e vetë strukturës amerikane.
Ironikisht, Trump mund të jetë viktima më e madhe e formulës që vetë ndërtoi. Ai krijoi një politikë të bazuar mbi konfliktin total, ku nuk ekziston kompromisi, ku çdo kritik është tradhtar dhe ku çdo humbje duhet interpretuar si komplot. Por politika e konfliktit absolut ka një problem themelor: ajo djeg gradualisht edhe aleatët. Sot, shumë republikanë nuk kanë më frikë nga demokratët; ata kanë frikë nga vetë Trump dhe nga paaftësia e partisë për të imagjinuar një të ardhme pas tij.
Në aspektin ndërkombëtar, rënia e Trump po shihet me kujdes të jashtëzakonshëm nga Europa, NATO dhe rivalët strategjikë të Amerikës. Për aleatët europianë, Trump simbolizon pasigurinë strategjike amerikane; për Rusinë dhe Kinën, ai përfaqëson mundësinë e një Amerike të përçarë dhe të kthyer nga konfliktet e brendshme. Pikërisht për këtë arsye, establishmenti amerikan po lëviz gradualisht drejt një “normalizimi” të politikës së jashtme dhe të brendshme, edhe nëse kjo ndodh me ritme të ngadalta dhe përmes krizash të kontrolluara.
Por fundi politik i Trump, kurdo që të vijë, nuk do të thotë fundi i trumpizmit. Kjo është pjesa më e rrezikshme për Amerikën. Fenomeni që ai ngriti nuk lidhet vetëm me një individ; ai lidhet me një krizë më të thellë identitare të shoqërisë amerikane. Zemërimi ndaj elitave, fragmentimi social, lufta kulturore dhe mosbesimi ndaj mediave nuk do të zhduken bashkë me Trump. Megjithatë, historia politike amerikane ka treguar se figurat që ndërtojnë pushtetin mbi personalizimin ekstrem, zakonisht lënë pas vetes një lëvizje të fragmentuar dhe një parti të rraskapitur.
Në fund, rënia e Donald Trump mund të mos jetë dramatike në pamje të parë. Mund të mos ketë një moment të vetëm simbolik. Por ajo tashmë ka nisur në heshtje, në korridoret e Kongresit, në lodhjen e aleatëve të tij, në skepticizmin e donatorëve republikanë dhe në frikën e establishmentit se epoka e kaosit permanent po e dëmton vetë projektin amerikan. Dhe në politikë, sidomos në atë amerikane, në momentin kur sistemi fillon të të shohë si barrë dhe jo si aset, rënia është vetëm çështje kohe./Pamfleti
Ai eshte nje katastrofe boterore,Jo vetem per amerikanet!ai Po e con ameriken dhe boten ne humnere,ai nuk eshte I afte te drejtoje,ai eshte si ai zagarin i izraelit,Ben c'i thote izraeli,e ardhmja jone per fat te keq vendoset nga keta dy te cmendurit
Diferencën në zgjedhjet e dy mandateve të Donald Tramp e ka bër klasa punëtore Amerikane. Republikan dhe demokratë bashkë, pamvarësisht etnisë apo besimit fetar. Kundërshtarët e Donald Tramp qënkan një dyzinë. Elita oligarkike Amerikane, ajo Europiane, Kineze dhe Ruse. Por edhe elitat teokratike . Donald Tramp, guxojë, vendosi piketa, të cilat nuk mund të ç'kulen dhe të tërhien pas. Venc do marë mandatin si President i 49 i SHBA.
Amin!
Me cfare te kkane ftohur ne bythe me kallam akulli or tai?
Amerika funksionon ndryshe nga çfarë mendojnë pjesq tjetër e botës. Trump mund të jetë i papëlqyer nga shumëkush, por ai do të mbahet mend si një realist i interesave amerikane që shpëtoi perëndimin—jo si dëshiron Europa kolonialiste dhe arrogante—por ashtu si mund e duhet të jetojë e pakërcënuar. Sigurisht, vlerat morale të tij mund të diskutohen, por nuk mund të diskutohet fakti që ai po shpëton QYTETËRIMIN PERËNDIMOR.
Pedofili Don Trump,4 vjet dem Amerikes. 40 vjet do i duhen Amerikes te shkoje seriozisht ne pozicionin normal te saj. Nuk ka me popull krenar Amerikan,shumica e tyre ndihen te turperuar nga vete zgjedhja qe kane bere duke vene ne krye te qeverise nje ADOLESHENT-FODULL,RRACIST-NAZIST- dhe me e tmerrshmja,president qe shk….dhen femijet. Deren e BURGUT e ka te HAPUR. Njeri-kafshe skandaloze qe mendoi vetem per veten e tij duke shmangur hetimet ne perfshirje aktive dhe pjesmarrje ne PEDOFIL, se bashku me Eipsenin. Shume poshte shkoi USA per 2 vjet ,plus edhe 2 vjet te tjera dersa te shkoje ne HALE ky monster ANTIKRISHT!
Ate e gjykon populli amerikan.Ashtu sic e votoj per te qen president i Amerikes.E cvlefteson.Deri tani nuk ka treguar ndonje aftesi te rrall.Europa duhet te mendoj vet dhe ti zgjidhi vet hallet e saj.Dy luftrat boterore ne Europe kan shperthyer.Ne nga europa vetem keq kemi pare.Ajo na ndau dhe na coptoj keshtu.Duhet ti jemi mirenjohes Amerikes per cfar ka ber pavarsisht presidenteve qe ka patur.Politika amerikane nuk ndryshon per ballkanin sipas orekseve te presidenteve dhe vecanerisht per shqiperin dhe kosoven.