FLASH
Shkruar nga Gjergj Zefi
Dhuna në Iran dhe bashkëfajësia e heshtur e diplomacisë globale...
Në politikën ndërkombëtare ekziston një keqkuptim i rrezikshëm, shpesh i qëllimshëm: ideja se heshtja përballë represionit është neutralitet. Nuk është! Heshtja është pozicionim, dhe zakonisht është pozicionim në anën e më të fortit, jo të më të drejtit.
Prej javësh, qytetet iraniane janë kthyer në skena përplasjesh të dhunshme mes qytetarëve dhe aparatit shtetëror të sigurisë. Protesta të lindura nga varfëria, inflacioni dhe mungesa e perspektivës janë shndërruar shpejt në një revoltë politike kundër vetë sistemit. Përgjigjja e regjimit ka qenë brutale: përdorim i armëve të zjarrit kundër protestuesve, arrestime masive, zhdukje, ndjekje të të plagosurve deri në spitale, mbyllje totale e internetit për të errësuar realitetin.
Bilanci njerëzor është i rëndë. Qindra të vrarë, mijëra të arrestuar, një brez i tërë i trembur, por jo i heshtur. Dhe megjithatë, përtej deklaratave formale “të shqetësimit”, Perëndimi po zgjedh të flasë me zë të ulët, sikur dhuna të ishte një detaj dytësor në një ekuacion më të madh gjeopolitik.
Kjo është pika ku neutraliteti bie. Nuk mund të ketë asnjë pozicion të ndërmjetëm kur shteti vret qytetarët e vet për faktin se kërkojnë dinjitet. Nuk mund të ketë ekuilibër diplomatik mbi trupat e protestuesve. Çdo heshtje, çdo vonesë në reagim përkthehet nga regjimi si dritë jeshile për të vazhduar represionin.
Argumenti i stabilitetit është bërë alibia më e rrezikshme e diplomacisë moderne. Stabiliteti i imponuar me dhunë nuk është stabilitet, por shtyrje e krizës. Historia e Lindjes së Mesme, por edhe e Evropës, e ka treguar qartë se regjimet që mbijetojnë duke vrarë qytetarët e tyre nuk reformohen nga heshtja, por radikalizohen prej saj.
Për më tepër, standardet e dyfishta po e gërryejnë seriozisht besueshmërinë e Perëndimit. Kur dhuna ndodh në vende të tjera, reagimi është i ashpër, sanksionet të shpejta, retorika morale e zhurmshme. Kur ndodh në Iran, fjalori bëhet teknik, i kujdesshëm, pothuajse i ftohtë. Kjo u dërgon një mesazh të qartë protestuesve: jeta juaj vlen më pak se ekuilibrat tanë strategjikë.
Në fund, historia nuk do të pyesë sa të ndërlikuara ishin dosjet diplomatike, por pse u hesht kur qytetarë të paarmatosur u përballën me plumba. Heshtja nuk është neutralitet. Është një anë e zgjedhur. Dhe sot, kjo anë po rëndon mbi ndërgjegjen e atyre që pretendojnë se mbrojnë vlerat universale./Pamfleti
Lini një Përgjigje