FLASH
Shkruar nga Pamfleti
JD Vance nuk dëshironte që lufta me Iranin të fillonte. Megjithatë, atij i është besuar detyra për ta përmbyllur atë. “Tani kjo është përgjegjësia e Vance,” tha një figurë pranë administratës, ndërsa zëvendëspresidenti mbërriti këtë fundjavë në hotelin luksoz Serena në Islamabad për takimin më të lartë ballë për ballë mes SHBA-së dhe Iranit që nga viti 1979.
Por bisedimet nuk shkuan sipas planit. Zëvendëspresidenti u largua nga Pakistani herët të dielën, pasi 21 orë negociata nuk arritën të sjellin përparim.
Duke folur me gazetarët përpara largimit, Vance u shfaq i frustrar, duke theksuar se pala amerikane kishte qenë “shumë fleksibile” dhe kishte vepruar me “mirëbesim”, ndërsa pala iraniane kishte refuzuar të pranonte “ofertën më të mirë dhe përfundimtare” të administratës. SHBA kërkon që Teherani të heqë dorë nga programi i armëve bërthamore, ndërsa Irani ka paralajmëruar kundër “kërkesave të tepruara”.
Ndërsa pasiguria mbizotëron mbi hapat e ardhshëm, zëvendëspresidenti ka arsye të ndihet i zhgënjyer. Në fund të fundit, ai kishte tentuar ta bindte Presidentin që të mos godiste Iranin që në fillim. Vetë prania e tij në krye të delegacionit amerikan është një shenjë e ndryshimit të balancave të pushtetit në këtë konflikt, gjashtë javë pas nisjes së tij.
Në ditët e para, zëvendëspresidenti u akuzua se mbante profil të ulët, duke shmangur vëmendjen mediatike. Në të kundërt, Sekretari i Shtetit Marco Rubio dhe Sekretari i Mbrojtjes Pete Hegseth ishin pothuajse vazhdimisht pranë presidentit.
Roli i shtuar i Vance në konflikt vjen pas një jave që, edhe për standardet e Presidentit Trump, ishte e jashtëzakonshme. Presidenti kaloi nga kërcënimi se “një qytetërim i tërë do të vdesë sonte” në shpalljen e një armëpushimi.
Detyra e zëvendëspresidentit ishte të ngushtonte hendekun mes dy palëve dhe të gjente një rrugë nga armëpushimi i brishtë drejt një paqeje më të qëndrueshme. Edhe pse kjo nuk u arrit gjatë qëndrimit të tij në Islamabad, ka gjasa që ai të thirret sërish. Mosmarrëveshja për armët bërthamore mbetet një çështje që edhe krahu më izolacionist i MAGA e konsideron serioze; ka shumë pak tolerancë për një Iran me armë bërthamore.
Edhe para mbërritjes së tij, kishte sinjale se misioni mund të ishte i vështirë. Shqetësimet për sigurinë në Pakistan fillimisht vunë në dyshim pjesëmarrjen e Vance. Nga ana tjetër, Irani paraqiti kërkesa të minutës së fundit, si lirimi i aseteve të ngrira. Një zyrtar amerikan i hodhi poshtë pretendimet se këto kërkesa ishin pranuar.
Tani që bisedimet përfunduan pa marrëveshje, mbizotëron skepticizëm nëse lufta është pranë fundit dhe, nëse jo, deri ku mund të çojë strategjia e rrezikshme e Trump. Përgjigjja varet nga kë do të zgjedhë presidenti të dëgjojë.
Dallimi mes mandatit të parë dhe të dytë të Trump është thelbësor. Në mandatin e parë, ai ishte i rrethuar nga figura që shpesh nuk pajtoheshin me të dhe që ndonjëherë përpiqeshin të frenonin axhendën e tij. Në mandatin e dytë, besnikëria është bërë elementi kryesor: presidenti është i rrethuar nga këshilltarë dhe anëtarë kabineti që i qëndrojnë pranë.
Susie Wiles, shefja e stafit, vlerësohet për drejtimin e një Shtëpie të Bardhë më të qëndrueshme, pa kaosin dhe rotacionin e lartë të stafit të mandatit të parë. Ajo konsiderohet efektive sepse nuk imponon axhendën e saj politike, por siguron funksionimin normal të administratës.
Kjo ngre pyetjen: kush është në gjendje t’i thotë Trump-it atë që ai mund të mos dëshirojë ta dëgjojë?
Një nga temat më të diskutuara javën e kaluar në Uashington ishte njoftimi për librin e ri “Regime Change: Inside the Imperial Presidency of Donald Trump” nga gazetarët e New York Times, Maggie Haberman dhe Jonathan Swan.
Edhe pse Trump shpesh e kritikon New York Times, ai mbetet një lexues i rregullt. Ai ka qenë gjithmonë i interesuar për lajmet dhe i ndjek nga afër, shpesh duke reaguar ndaj mënyrës se si trajtohen politikat e tij.
Libri, që pritet të publikohet në fund të qershorit, premton të përshkruajë një presidencë me pushtet të zgjeruar. Një fragment paraprak tregon se Benjamin Netanyahu u lejua në “Situation Room” për të paraqitur argumente mbi mundësinë e ndryshimit të regjimit në Iran, duke përmendur edhe figura alternative si Reza Pahlavi.
Reagimet brenda ekipit të Trump ishin të ndryshme. Ekspertët e inteligjencës i konsideruan këto pretendime si tepër optimiste. Rubio mbajti një qasje më pragmatike, ndërsa Hegseth u shfaq më i ashpër. Gjenerali Dan Caine paralajmëroi për rreziqet praktike, përfshirë përshkallëzimin dhe pasiguritë në reagimin e Iranit.
Vetëm Vance doli qartësisht kundër idesë, duke paralajmëruar për rreziqet rajonale dhe ndikimin te baza elektorale e Trump. Megjithatë, ai deklaroi se do të mbështeste çdo vendim të presidentit.
Muaj më vonë, disa nga paralajmërimet janë materializuar. Nuk ka pasur një kryengritje të gjerë në Iran dhe situata mbetet e paqëndrueshme.
Ndër arsyet pse Vance është në qendër të negociatave është edhe mosbesimi i iranianëve ndaj të dërguarit të posaçëm Steve Witkoff. Burime diplomatike thonë se qasja e tij në negociata nuk përputhet me stilin më të detajuar të iranianëve. Vance shihet si më neutral, por pa rezultate konkrete deri tani.
Ndërkohë, strategjia po zhvendoset drejt dobësimit të vazhdueshëm të kapaciteteve të Iranit, një qasje e njohur si “prerje bari”. Megjithatë, mbetet e paqartë sa efektive është kjo strategji në planin afatgjatë.
Edhe nëse konflikti përfundon shpejt, pasojat pritet të ndihen për vite. Zyrtarët paralajmërojnë për ndikime të gjera gjeopolitike dhe për tensione të reja në rajone të tjera.
Në këtë kontekst, lufta në Ukrainë mbetet një tjetër test. Nëse Trump synon një sukses të shpejtë diplomatik, ai mund të përqendrohet te përfundimi i këtij konflikti, edhe me kompromise territoriale.
Në fund, perceptimi është se presidenca e Trump po hyn në një fazë më të pakufizuar, me pasoja që mund të shtrihen përtej këtij konflikti./Marrë nga "The Times"
Izraeli duhet të deklarojë që posedon armë bërthamore dhe të zotohet që nuk do ti përdor ato i pari. SH.B.A duhet të ndërpresin çdo ndihmë ushtarake për Izraelin dhe si shtet partner të mari përsipër sigurinë e Shtetit të Izraelit. Sipas parimit:kush agreson Izraelin, ka agresuar SH.B.A. Paqa fillon në Palestinë dhe pa një marrëveshje ,Palestinë- Izrael me garantët ndërkombëtar nuk ka zgjidhje afatgjatë. Prishja e marrëdhënieve normale midis SHBA me vëndet Arabe është sa cytje e Kinës, Rusisë, po aq edhe e Anglisë. Të gjithë me patllaken(Netanjahun) në brez.