FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Superfuqia botërore nuk është në gjendje të ndikojë te korrigjimi i kursit nga vendi që mbështet me furnizime ushtarake, që arrijnë në gati 4 miliardë dollarë në vit...
Në një botë gjithnjë e më shumëpolare, është gjithnjë e më e vështirë për udhëheqësin amerikan të ruajë ekuilibrin ndërkombëtar. Dhe Uashingtoni duket se nuk është në gjendje të ndikojë në krizën në Lindjen e Mesme.
Udhëheqësi turk Erdogan refuzoi të takohet me Sekretarin e Shtetit të SHBA Antony Blinken. Ai është zemëruar nga mbështetja e Uashingtonit për Izraelin.
Blinken vizitoi Bregun Perëndimor dhe Bagdadin të dielën, mes frikës në rritje se lufta mund të përshkallëzohej në një konflikt më të gjerë rajonal. Kryediplomati amerikan megjithatë mori një pritje të ftohtë në kryeqytetin turk, Ankara. Ai nuk u prit nga asnjë diplomat turk i nivelit të lartë në aeroport. Po ashtu Erdogan refuzoi ta takonte.
Po ashtu, takimi i ministrit të Jashtëm të Biden me kreun e Autoritetit Palestinez të Bregut Perëndimor që zgjati më pak se një orë, ishte një takim i komprometuar nga mospajtimet për çështjen kyçe të armëpushimit.
Presidenti i Shteteve të Bashkuara, i vetmi aleat strategjik i Izraelit, gjithashtu të hënën mori një tjetër "jo" të prerë nga Netanyahu për kërkesën e armëpushimit. Pavarësisht se Pentagoni kërkon përdorimin e armëve më pak shkatërruese dhe më shënjestruese në korridoret nëntokësore të Hamasit, nëntëqind kilogramë bomba vazhdojnë të bien në Gaza.
Kjo tregon se ofensiva diplomatike amerikane duket se ka dështuar. Superfuqia botërore nuk është në gjendje të ndikojë te korrigjimi i kursit nga vendi që mbështet me furnizime ushtarake që arrijnë në gati 4 miliardë dollarë në vit.
Joe Biden, i bindur se do të mbahet mend nga pasardhësit për mënyrën se si u përpoq të rivendoste rendin në Perëndim dhe në marrëdhëniet ndërkombëtare pas epokës së stuhishme të Trump, duhet të marrë parasysh kufijtë e aftësisë së Amerikës për të ndikuar në zona të ndryshme të botës. Flakët e Lindjes së Mesme shtojnë telashet e Ukrainës, konfliktin tjetër që supozohej të përcaktonte trashëgiminë e tij politike ndërkombëtare. Biden mbrojti pavarësinë e Kievit, forcoi lidhjet perëndimore, rifilloi dhe zgjeroi NATO-n, e detyroi Putinin të hiqte dorë nga synimet e tij perandorake, por tani lufta në Evropën Lindore është në një ndalesë dhe Shtëpia e Bardhë është kapur mes Zelenskit që refuzon kompromise dhe një Kongresi që po heziton të votojë paketat e ndihmës ushtarake pa parë një rrugë që mund të çojë në përfundimin e konfliktit.
Në një botë gjithnjë e më shumëpolare, me fuqi të reja rajonale të paskrupullta (Turqia, e cila është në NATO, por nuk sanksionon Rusinë, bisedon me Putinin, por furnizon Ukrainën me drone për t'u përdorur kundër Moskës bazuar në teknologjitë e marra nga Izraeli, tani një armik i betuar) ose gati për të përdorur entitete joshtetërore (Irani që përdor Hezbollahun në Liban, Houthis në Jemen dhe, pjesërisht, gjithashtu Hamasin) për të nisur ofensiva "proxy", është gjithnjë e më e vështirë për Amerikën që të ruajë ekuilibrin e pushtetit rendin ndërkombëtar.
Një rend që i mbijetoi rënies së perandorisë sovjetike, por tani është dëmtuar fuqishëm nga dy faktorë: zhvendosja progresive e ekuilibrit drejt Azisë dhe paaftësia e Perëndimit për të vlerësuar, qoftë edhe brenda vendit, rëndësinë e një udhëheqësi planetar që nuk është vetëm ekonomik, por edhe i stabilitetit të lidhur me respektimin e të drejtave të njeriut dhe vlerave demokratike.
Në një botë kaq konfliktuale dhe të fragmentuar, për SHBA-të (përballja me aleatët që dyshojnë në stabilitetin e Bidenit, ndërkohë që Moska dhe Pekini presin kthimin e Trumpit) është e rëndësishme, edhe përpara zgjidhjes së konflikteve, të shmanget shtrirja e tyre dhe përfshirja e forcave ushtarake amerikane të stacionuara në Lindja e Mesme. /Përshtati “Pamfleti” nga “Corriere Della Sera”
Lini një Përgjigje