FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Sondazhet tregojnë rënie të fortë të popullaritetit. Në fund të prillit, vetëm 15 për qind e gjermanëve shpreheshin të kënaqur me punën e tij, ndërsa 83 për qind të pakënaqur, rezultati më i dobët i regjistruar ndonjëherë për një kancelar gjerman...
Kur Friedrich Merz mbërriti në Shtëpinë e Bardhë verën e kaluar për takimin e tij të parë me presidentin amerikan Donald Trump, kancelari gjerman solli një dhuratë të menduar me kujdes: një kopje të kornizuar të certifikatës së lindjes së gjyshit të Trumpit, Friedrich Trump, i lindur më 1869 në Kallstadt, një fshat verërash në jugperëndim të Gjermanisë.
Takimi në atë kohë u konsiderua i suksesshëm. Të dy liderët diskutuan për Ukrainën, tregtinë, shpenzimet ushtarake dhe marrëdhëniet transatlantike. Trump e quajti Merzin “një njeri shumë të respektuar”. Por marrëdhënia mes tyre ndryshoi shpejt.
Sot, Trump flet krejt ndryshe për kancelarin gjerman. Javën e kaluar ai deklaroi se Merz “nuk e di për çfarë po flet” dhe shtoi se nuk është çudi që Gjermania po ecën keq ekonomikisht dhe politikisht. Kjo erdhi pasi Merz kritikoi SHBA-në për sulmet ndaj Iranit, duke thënë se Uashingtoni po vepronte pa strategji dhe pa plan daljeje.
Që atëherë, marrëdhëniet mes Berlinit dhe Uashingtonit janë ftohur ndjeshëm. SHBA ka njoftuar plane për tërheqjen e mijëra trupave nga Gjermania, ndërsa vendosja e raketave Tomahawk në territorin gjerman duket gjithnjë e më e pasigurt. Berlini përpiqet të minimizojë dëmin diplomatik, por goditja është reale, sidomos për një kancelar që e ka ndërtuar autoritetin e tij mbi politikën e jashtme.
Kjo vjen në një moment të pafavorshëm për Merzin, i cili po shënon vitin e parë në detyrë. Deri vonë, politika e jashtme ishte fusha ku edhe kritikët e tij pranonin se ai dukej më i sigurt se paraardhësi Olaf Scholz dhe më i vendosur se Angela Merkel. Ai paraqitej më i ashpër ndaj Rusisë, më serioz për mbrojtjen dhe më i gatshëm që Gjermania të merrte një rol udhëheqës në Evropë.
Megjithatë, në politikën e brendshme Merz ka hasur vështirësi të vazhdueshme. Koalicioni me Social Demokratët e ka kufizuar dhe ka krijuar përshtypjen se ai tërhiqet lehtë nën presion. Për pjesën më të madhe të mandatit të tij, hendeku mes ambicies ndërkombëtare dhe dobësisë së brendshme ka qenë tipari kryesor i qeverisjes së tij.
Sondazhet tregojnë rënie të fortë të popullaritetit. Në fund të prillit, vetëm 15 për qind e gjermanëve shpreheshin të kënaqur me punën e tij, ndërsa 83 për qind të pakënaqur, rezultati më i dobët i regjistruar ndonjëherë për një kancelar gjerman.
Merz erdhi në pushtet në vitin 2025 duke premtuar një fillim të ri konservator dhe pro-tregut. Ai u paraqit si e kundërta e Angela Merkelit, duke premtuar fundin e politikave të kujdesshme dhe pa drejtim të qartë. Për vite me radhë, ai kishte qenë larg politikës aktive, duke punuar në borde kompanish dhe këshilla ekonomike pas largimit të tij nga udhëheqja e CDU-së nga Merkel.
Edhe në atë periudhë, Merz shihej si një figurë ambicioze, por shpesh impulsive. Njerëz të afërt me të thonë se ai pret besnikëri absolute, por rrallë e kthen atë. Shumë nga bashkëpunëtorët që e shoqëruan në rikthimin drejt pushtetit janë larguar shpejt nga rrethi i tij. Si rezultat, kancelaria e tij përshkruhet si një aparat me shumë këshilltarë, por pa aleatë të vërtetë politikë.
Në planin e brendshëm, fillimi i qeverisjes së tij ka qenë i vështirë. CDU fitoi zgjedhjet, por me një nga rezultatet më të dobëta historike, ndërsa AfD e ekstremit të djathtë u rendit shumë pranë saj. Merz madje dështoi fillimisht të zgjidhej kancelar në votimin e parë parlamentar, një precedent në Gjermaninë e pasluftës.
Qeveria e tij miratoi huamarrje rekord për mbrojtjen dhe infrastrukturën, por shumë nga premtimet kryesore nuk u realizuan. Ulja e taksave të energjisë për familjet nuk ndodhi, reformat ekonomike u shtynë dhe problemet strukturore vazhdojnë: çmime të larta energjie, taksa të rënda, burokraci dhe rreziku i deindustrializimit.
Shumë konservatorë kanë filluar ta krahasojnë Merzin me Merkelin, jo si reformator, por si një lider që përshtatet me kompromiset e koalicionit. Ish-ministri i financave Christian Lindner deklaroi se Merz fitoi pushtetin me premtime që sot bien ndesh me politikat që po ndjek si kancelar.
Megjithatë, politika e jashtme mbeti për një kohë pika e tij më e fortë. Merz kërkon që Gjermania të mbetet e lidhur me SHBA-në, por njëkohësisht që Evropa të bëhet më e pavarur ushtarakisht dhe politikisht. Ai nuk ka qenë kurrë afër lëvizjes MAGA të Trumpit dhe ka tentuar të ruajë një qasje pragmatike.
Por komentet e tij të fundit për Iranin treguan një anë më impulsive të karakterit të tij politik. Nuk ishte hera e parë që Merz përdorte gjuhë të drejtpërdrejtë ndaj liderëve të tjerë. Në një samit të BE-së ai sulmoi ashpër kryeministrin hungarez Viktor Orbán, duke e akuzuar për “tradhti” ndaj Bashkimit Evropian për shkak të bllokimit të ndihmës për Ukrainën.
Sipas kritikëve, problemi kryesor i Merzit është hendeku midis deklaratave të forta dhe zbatimit real të politikave. Ai shpesh flet me vendosmëri, por pa një strategji të qartë politike pas saj. Kjo dobësi është shfaqur si në politikën e brendshme, ashtu edhe në diplomaci.
Koalicioni me SPD-në mbetet një tjetër burim tensioni. Zv.kancelari Lars Klingbeil konsiderohet nga shumëkush si negociatori më i fortë në qeveri dhe shpesh arrin t’i imponojë kompromiset e tij Merzit. Shumë figura të CDU-së ankohen se mësojnë vonë marrëveshjet e arritura mes dy liderëve.
Ndërkohë, AfD vazhdon të rritet në sondazhe, duke e vënë CDU-në nën presion të madh. Merz ka përjashtuar çdo bashkëpunim me të djathtën ekstreme, por tensionet politike mund ta bëjnë këtë pozicion gjithnjë e më të vështirë për t’u mbajtur.
Në prag të vitit të tij të dytë si kancelar, Merz përballet me një sfidë të dyfishtë: të rivendosë autoritetin brenda vendit dhe të tregojë më shumë kujdes në politikën e jashtme. Problemi i tij nuk është më vetëm mungesa e rezultateve në politikën e brendshme, por fakti që edhe fusha ku ai dukej më i fortë, diplomacia, po ekspozon të njëjtat dobësi: prirjen për të folur fort përpara se të llogarisë pasojat./Përshtati "Pamfleti" nga "Politico"
Lini një Përgjigje