FLASH
Shkruar nga Diplomatico | Pamfleti.netHe started as a child in the theater in Jenin, became an armed commander of the Intifada, escaped like a legend from Gilboa prison, but today he wanders without a home and without a road. The story of a figure who embodies the failure of peace and the collective Palestinian tragedy...
Zakaria Zubeidi is the name that sums up all the contradictions of the Palestinian cause, a fighter who tried to become an artist, a prisoner who became a symbol of freedom, a freedman who could not find his way home. From the Jenin camp to the spectacular escape from Gilboa, from the stage of the "Freedom Theater" to Israeli cells, Zubeidi remains a figure that not even heroism saved from despair. His story is a mirror of a people without a solution and a warning to the world that refuses to listen to the Palestinian drama.
Zakaria Zubeidi is one of the most complex, controversial, and mythologized figures in contemporary Palestinian history. He embodies the contradictions of a nation that has lurched for decades between hope and despair, between war and reconciliation, between weapons and art. His story is a harrowing clash between personality and ideology, between the identity of a warrior and the soul of an artist. Zubeidi is a product of ongoing violence, but also a voice for that part of the Palestinian people that seeks dignity, independence, and the right to exist beyond the narrative of the victim or the terrorist.
Born in 1976 in the Jenin refugee camp, Zubeidi grew up in an environment fraught with constant political, social and economic tensions. He became part of a children’s theatre founded by an Israeli activist, Arna Mer, which aimed to build bridges between divided communities. This theatre was not just a space for entertainment, but an attempt to cultivate a culture of resistance through art. Zubeidi, from a young age, performed plays on stage that challenged the reality of the occupation and sought to revive a sense of collective consciousness. But this early experience with theatre was brutally cut short when, at just 13 years old, he was wounded by the Israeli army during an operation in the camp. The physical and psychological trauma of this event marked him forever and laid the first stones of the path he would follow.
Gjatë Intifadës së Dytë (2000–2005), Zubeidi u bë një ndër komandantët më të njohur të Brigadës Martire al-Aqsa, krah i armatosur i lëvizjes Fatah. Ai drejtoi qindra luftëtarë në Jénin, duke organizuar rezistencën ndaj ofensivave izraelite. Në sytë e Izraelit, ai u kthye në një objektiv strategjik, një terrorist i rrezikshëm që duhej eliminuar. Në sytë e shumë palestinezëve, ai ishte heroi që luftonte për dinjitetin e popullit të tij. Por dhuna nuk ishte thjesht politike për të – ajo ishte personale. Në vitin 2002, nëna e tij dhe vëllai u vranë gjatë një operacioni izraelit, çka për të përforcoi bindjen se nuk kishte më hapësirë për kompromis.
"Ne i dhamë gjithçka paqes, dhe morëm një plumb në gjoks," shprehej ai, duke i bërë jehonë ndjenjës së thellë të tradhtisë që përjetojnë shumë palestinezë.
Në vitin 2007, në një kthesë dramatike, Zubeidi pranoi një amnisti nga Izraeli dhe vendosi të braktisë armët. Ai iu rikthye artit, duke themeluar "Teatrin e Lirisë" në Jénin, një hapësirë kulturore që synonte të fuqizonte të rinjtë palestinezë përmes edukimit artistik. Kjo ishte një përpjekje për të ndërtuar paqen nga poshtë, përmes transformimit të dhimbjes në krijimtari. Por ndërsa ai kërkonte një rrugë të re, realiteti politik nuk e lejonte. Në vitin 2011, amnistia iu anulua dhe ai u burgos nga Autoriteti Palestinez pa akuza të qarta, çka ngriti pyetje të rënda për funksionimin e drejtësisë në territoret palestineze dhe për vendin e tij në sistemin politik të fragmentuar.
Në vitin 2019, Zubeidi u arrestua sërish nga autoritetet izraelite, i akuzuar për përfshirje në sulme të armatosura ndaj objektivave civile. E ardhmja e tij dukej e mbyllur përfundimisht në qelitë e një burgu të sigurisë së lartë, derisa ndodhi një nga ngjarjet më spektakolare në historinë e burgjeve izraelite: në shtator 2021, ai dhe pesë të burgosur të tjerë u arratisën nga burgu Gilboa përmes një tuneli të gërmuar në fshehtësi të plotë. Arratisja e tyre, përtej suksesit taktik, kishte një domethënie të thellë simbolike, ajo u përjetua nga palestinezët si një akt i pastër i sfidës ndaj shtypjes, si një rikthim i fuqishëm i njeriut që nuk dorëzohet kurrë.
Por liria e tij nuk zgjati shumë. Ai u rikap pas pak ditësh dhe u rikthye në izolim, ndërsa gjendja e tij shëndetësore dhe psikologjike u bë temë shqetësimi për organizatat ndërkombëtare të të drejtave të njeriut. Në janar 2025, në kuadër të një marrëveshjeje të ndërmjetësuar pas luftës në Gaza, Zubeidi u lirua si pjesë e një shkëmbimi të të burgosurve me pengje izraelite. Por kthimi i tij në Ramallah nuk shënoi një rilindje, por një trishtim tjetër: ai nuk mund të rikthehej në Jénin, qytetin ku kishte lindur, rritur dhe luftuar, pasi zona ishte nën operacione të vazhdueshme izraelite. Ai mbeti, si gjithmonë, një simbol i mbërthyer mes miteve dhe realitetit, i lavdëruar nga turma por i përjashtuar nga e përditshmja.
Zubeidi is more than an individual. He is a concentrated story of a people living on the edge of impossibility. He is a failed peace project, a mirror of lost politics, and a reminder that without justice there is no peace, no theater, no life. Ultimately, he remains a man who sought to survive through art, but faced a world that never gave him a free stage, nor a way out of the endless tunnel of occupation and collective pain. / Pamphlet
Lini një Përgjigje