FLASH
Shkruar nga Elias Camhaji
After more than 15 years of research into the heart of drug trafficking networks, British investigative journalist Toby Muse reveals why drug cartels are more powerful than ever. He warns that Europe is entering a new phase of cocaine-related violence and corruption...
British-American writer and journalist Toby Muse has been immersed in the dark world of drugs for more than 15 years. He has infiltrated drug labs and traveled to guerrilla camps in the jungles of Colombia to understand the aspirations and deprivations that drive thousands of people into trafficking networks.
Through his work, the 50-year-old, born in Chichester, UK, debunks the myths and failed promises of the war on drugs, offering a bleak portrait of the global cocaine empire.
"I didn't want to tell the same old story," says Muse from Bogota. "I believe that emotions tell the real story. I wanted to write a book about the emotions of cocaine, about the feelings it creates. What does the girlfriend of a hitman feel? What does the widow of a drug dealer feel?"
The result was the book “Kilo: Life and Death Inside the Secret World of the Cocaine Cartels” (2021). Despite drug lords being overthrown and replaced, governments changing, and blood continuing to flow on the streets of Sinaloa and Medellin, cocaine remains universal.
It corrupts politicians and police, feeds the insatiable appetites of Wall Street brokers and London nightclubs, moves billions of euros through European ports, and confronts countries like Ecuador with an abyss unimaginable until a few years ago.
Muse's book tells the story of the journey of a silent protagonist: a package of cocaine. The story begins in the poor fields of Colombia and ends with the end consumers.
The war on drugs has been going on for more than 5 decades. Yet, today there is more cocaine than ever. How did we get to this point?
We are currently living in the golden age of cocaine. Pablo Escobar would never have imagined such a large amount. Production is concentrated in three countries: Colombia, Bolivia and Peru. Colombia alone has broken new production records almost every year for the last decade.
One of the main reasons is the peace process with the FARC in 2016. There were cocaine plantations in many territories controlled by the guerrillas. When the FARC surrendered their weapons, the government promised to take control of these areas and restore order.
Por kjo nuk ndodhi. Prandaj mendoj se procesi i paqes ishte një dështim. Nuk duhej të sillte vetëm paqe mes qeverisë dhe FARC-it, por paqe për të gjithë Kolumbinë. Kur guerilët u larguan, grupet e tjera kriminale pushtuan menjëherë këto territore dhe detyruan fermerët të mbillnin edhe më shumë koka.
Sa herë që flas me kultivuesit e kokës, habitem nga numri i atyre që duan të largohen nga ky biznes. Ata e urrejnë atë. Nuk fitojnë më shumë para dhe jetojnë nën sundimin e grupeve të armatosura.
Kokaina sjell gjithmonë dhunë. Nëse kultivon kafe, nuk jeton me frikën e armëve. Nëse qeveria do t’u ofronte alternativa reale, shumica do të hiqnin dorë nga kultivimi i kokës. Bota ka të drejtë ta pyesë Kolumbinë pse prodhon kaq shumë kokainë.
Por Kolumbia mund ta pyesë botën: “Pse konsumoni kaq shumë kokainë?”. Kolumbia prodhon sepse vendet e pasura e konsumojnë. Megjithatë, askush nuk flet seriozisht për konsumin. Kush pyet në Angli pse përdoret kaq shumë kokainë? Askush.
A po trajtohet Kolumbia si një fajtorja e vetme e kësaj situate?
Po! Për këtë duhen dy palë. Kolumbia prodhon sepse SHBA-ja dhe Evropa konsumojnë. Kokaina është kapitalizëm i pastër dhe tani po kërkon tregje të reja në Azi.
Kolumbia paraqitet gjithmonë si e keqja e historisë. Por unë mendoj se ka edhe një element paragjykimi ndaj Amerikës Latine.
Por të gjithë ne kemi përgjegjësi. Nga ana tjetër, nuk mendoj se fajin e kanë vetëm konsumatorët. Gjatë periudhës së ndalimit të alkoolit në SHBA, fajtorët kryesorë nuk ishin njerëzit që pinin, por ligjet absurde që krijuan tregun e zi.
Kush po e paguan çmimin më të lartë?
Kolumbia ka një furnizim të pafund të të rinjve që hidhen në vijën e parë të frontit për të vdekur. Shumë prej tyre trajnohen si vrasës me pagesë në moshën 15 ose 16 vjeç dhe rrallë arrijnë të festojnë ditëlindjen e tyre të 25-të. Është një jetë nihiliste.
Fiton para shpejt, por jeton me bindjen se nuk do të arrish kurrë moshën 30 vjeç. Por të gjithë paguajmë çmimin. Në SHBA mbi 100 mijë njerëz vdesin çdo vit nga mbidozat. Pra më shumë sesa numri i amerikanëve të vrarë në Irak dhe Afganistan.
Po ashtu, lufta kundër drogës u jep autoriteteve më shumë pushtet për të kontrolluar qytetarët. Nuk mendoj se kjo luftë i sjell dobi askujt.
A janë qeveritë përgjegjëset kryesore për këtë dështim?
Të gjithë kemi pjesën tonë të përgjegjësisë. Vazhdojmë të zbatojmë të njëjtat politika që kanë dështuar. Problemi është se askush nuk di se çfarë të bëjë. Lufta kundër drogës nuk funksionon, por shumica nuk janë gati as për legalizimin.
Prandaj vazhdojmë të përsërisim të njëjtat gabime. Politikanët veprojnë vetëm kur ndihen nën presion. Askush nuk po i kërkon Donald Trumpit të ndalojë luftën kundër drogës në Amerikën Latine. Përkundrazi, ai po e përshkallëzon atë.
Çfarë ndikimi ka rikthimi i Trump në Shtëpinë e Bardhë?
The pressure on Latin American governments is great. In Mexico, Trump is demanding more action against the cartels. Ecuador seems more willing to accept American aid. While in Colombia everything will depend on the outcome of the upcoming presidential election.
As for Venezuela, the situation is interesting. There used to be constant talk about the so-called “Cartel of the Suns.” The war on drugs and the war on terrorism were merged into the same narrative.
But today almost no one talks about this cartel anymore. Even if some ships are transporting cocaine, the solution is not to bomb them. In a state of law, people are arrested, brought to court and tried.
Cocaine consumption in Europe is growing rapidly. Could violence reach Latin American levels?
Not to the same extent, but I think Europe is approaching a serious wave of violence. Cocaine always follows the same cycle. At the beginning there is the golden period, when everyone is making money and when there is no reason for conflict.
But then the criminal groups become so powerful that they no longer want to share the market. Today, the mafias in Barcelona, Madrid and London are earning staggering amounts of money. What do they do with this money? They become stronger.
The situation in Rotterdam is out of control. Corruption in the ports is rampant. In cities like Marseille, there are already teenagers acting as hired killers. Meanwhile, in this criminal world, veteran soldiers from Eastern Europe.
This is a recipe for something very ugly. This is what scares me. Europe is not prepared for this. I think there will come a moment when Europe will wake up and say in horror: "We let this problem get too big..." / Pamphlet from "El Pais"
Lini një Përgjigje