FLASH
Shkruar nga Osvaldo De Paolini
The Chinese military's push to conquer European companies has regained momentum: brands, supply chains and technologies are changing hands before our eyes, while the Union is stuck in a rut of bureaucracy and self-destructive regulations. In the long term, there is a real risk that the EU's future will lie elsewhere...
There is nothing naive about what is happening to European industry. On the contrary, there is a convergence of interests, silences and conveniences that Brussels continues to call “market”, while others call “control”. The Chinese groups that have arrived on the “Old Continent” in recent months are not invading Europe with coups: they are buying what Europe has decided not to protect, taking advantage of a system that preaches openness but does little to achieve reciprocity. After years of pause, Beijing has reopened its portfolio selectively and strategically: not random investments, not neutral financial transactions, but targeted purchases of brands, technologies and key nodes in European production chains. And while China buys with a long-term vision, Brussels continues to find refuge in the rhetoric of market neutrality, as if capital, control and sovereignty were abstract concepts and not levers of real power.
Industrial balances
The result is clear to all: Europe debates the rules while others rewrite industrial balances. And when it finally reacts, it always does so too late, with defensive means and bureaucratic language, while strategic decisions have already been taken elsewhere. The latest sign of this came a few days ago, when Anta Sports bought 29% of the shares in the German company Puma, becoming its largest shareholder. No takeover bid, no red flags. Everything is officially legal. But who is really responsible when the reference shareholder is located in Beijing and not in Herzogenaurach?
Clear the script
By 2025, the scenario was clear. China's JD.com tried to take over Ceconomy, the heart of European electronics distribution. HongShan Capital invested in Golden Goose, a Made in Italy icon transformed into a global financial asset. Luxshare took control of Leoni, an important hub for German automotive components. Various deals, billions being moved, one direction: shifting the company's center of gravity, governance and strategy outside of Europe.
Brussels
Po Brukseli? Brukseli po vëzhgon. Gjithmonë një hap prapa. Sepse problemi nuk është se Kina investon; problemi është se Evropa nuk zgjedh, nuk bën dallime, nuk ndikon. Ajo e pranon kapitalin sikur të ishte i gjithë njësoj, sikur të vinte nga ekonomi që luajnë sipas të njëjtave rregulla. Nuk është kështu. Nuk ka qenë kurrë. Kina nuk blen për të diversifikuar portofolin e saj. Ajo blen për të kontrolluar zinxhirët e furnizimit, për të fituar ekspertizë dhe për të siguruar tregjet përfundimtare. E bën këtë me durim strategjik, ndërsa ne përgjigjemi me rregullore mbrojtëse të shkruara në zhargon burokratik që janë të vështira për t'u zbatuar.
Paradoksi
Paradoksi është se mjetet për të frenuar këtë sulm ekzistojnë: shqyrtimi i investimeve të huaja, masat antitrust dhe fuqitë e arta kombëtare. Por Brukseli i përdor ato si fikës zjarri, jo si arkitekturë industriale. Ai ndërhyn kur zjarri është i tërbuar, asnjëherë para se të shpërthejë. I vetmi përjashtim i vërtetë ishte Italia. Dhe këtu duhet të thuhet qartë. Në rastin Pirelli-Sinochem, Roma bëri atë që Brukseli as nuk mund ta konceptojë: vendosi. Ajo aktivizoi një nga fuqitë e arta më të ngurta të Evropës, duke parandaluar kinezizimin përfundimtar të një grupi strategjik, duke kufizuar qeverisjen e partnerit aziatik, duke bllokuar kontrollin e teknologjive të ndjeshme dhe duke mbrojtur aksesin në tregun amerikan.
Një zgjedhje e vështirë, por e domosdoshme. Dhe mbi të gjitha, një zgjedhje politike, në kuptimin më të lartë të fjalës. Reagimi evropian? Heshtje, madje i bezdisur. Sepse sa herë që një shtet përpiqet të mbrojë vërtet asetet e tij, Brukseli ngre alarmin: "kujdes nga tregu", "kujdes nga konkurrenca", "kujdes nga investitorët". Megjithatë, interesat strategjike nuk marrin asnjë vëmendje.
Ndërkohë, disa vende po luajnë lojën e tyre. Hungaria udhëheq, por jo vetëm. Stimuj, korsi preferenciale, kontrolle të dobëta. Fabrika baterish, fabrika automobilistike, sipërmarrje të përbashkëta të dyshimta. Çdo gjë për të sjellë në shtëpi investime afatshkurtra, edhe nëse kjo do të thotë shkelje e vijës së përbashkët evropiane dhe krijim i varësive industriale të pakthyeshme. Është hedhje gjeopolitike brenda Unionit. Dhe Brukseli e toleron atë.
Sektorët kryesorë
Përfundimi? Evropa vuan nga mungesat e prodhimit në sektorët kryesorë, bateritë, elektronikën, materialet e përparuara, dhe në vend që të rindërtojë kapacitetin e saj industrial, ajo shet atë që ka mbetur tek ata që e kanë tashmë. Pastaj habitemi kur zinxhirët e vlerës ndryshojnë, kur vendimet strategjike merren diku tjetër, kur industria evropiane bëhet nënkontraktori i vet. Problemi nuk është Kina.
Kina vepron si Kina. Problemi është një Evropë që vazhdon të jetë një spektatore morale në një lojë të pamëshirshme industriale. Brukseli flet për autonomi ose sovranitet strategjik sikur të ishte në një konferencë. Por autonomia dhe sovraniteti nuk deklarohen: ato ushtrohen. Me kufizime, kushte dhe zgjedhje selektive.
With the ability to say yes, but above all, to say no. As long as the Union continues to confuse openness with surrender, regulation with vision, and the market with control, the result will be one and the same: a continent rich in brands, poor in power, and devoid of an industrial future.
The dragon doesn't steal anything. He buys what is sold to him. The real scandal is that Brussels continues to pretend not to see the price. /Adapted from Moneta /
Lini një Përgjigje