FLASH
Shkruar nga Pamfleti
The arrest of the mayor of Istanbul has sparked massive protests in Turkey. Accused of corruption, espionage and defamation, Imamoglu faces 2,352 years in prison, and has turned the trial into a political platform against the authoritarianism of Recep Tayyip Erdogan's regime.
His arrest more than a year ago on corruption charges sparked a wave of protests across Turkey. Imprisoned for more than thirteen months, Istanbul Mayor Ekrem Imamoglu remains considered President Recep Tayyip Erdogan's main political opponent.
While facing a possible sentence of 2,352 years in prison, he is using the judicial process as a political platform to denounce, in his view, the authoritarian slide of the regime and to embody the opposition's hope for change in the 2028 presidential elections.
His face shows fatigue. With his 1.80-meter height, always neat suit and confident gait, the 54-year-old still attracts attention. But after more than a year in prison and weeks of almost daily hearings since March 9 in the giant courthouse of the Silivri prison complex, on the far outskirts of Istanbul, Imamoglu looks weighed down.
His face reflects the weight of the charges and the gravity of the situation. The 80,000-page indictment and accompanying documents prepared by the prosecution seek up to 2,352 years in prison. He faces 142 charges of “corruption,” “espionage,” and “defamation,” along with 413 associates and officials from the Istanbul municipality, in a process that could last months or even years.
However, one thing remains certain: the opposition's declared candidate for the 2028 presidential election has not lost his oratorical skills. During one of the hearings, at noon on a rainy day on April 22, Imamoglu stood up before the packed audience and declared: " This is not a trial like all the others ."
He then recited verses by the Turkish poet Nazim Hikmet, written before World War I: “ A smoke had covered everything / a voice came from afar / hear the cry of the homeland / listen to it / judge your conscience / the broken spring of the homeland awaits your hope .”
His message to the court and the government was clear.
Once, the media competed to get interviews from him. Today, he responds by letter from his 12-square-meter cell. His responses are written on paper, digitized, and distributed by the communications team, which continues to function as if he were still at the helm of Istanbul's municipality.
Partia e tij, Partia Republikane Popullore (CHP), ka ngritur madje edhe një “zyrë të kandidatit presidencial” në Ankara, ndonëse Imamoglu nuk ka mundur asnjëherë të hyjë në të.
“Kur dëgjoj gjatë këtyre seancave atë që po përjetojnë qindra njerëz të pafajshëm, më dhemb zemra. Kjo është një çështje politike që prek fatin e të gjithë kombit. Ndjej përgjegjësi dhe jetoj me bindjen se për sa kohë nuk përulemi, autokracia që ka ndërtuar këtë proces të padrejtë nuk do ta përkulë kurrë popullin”, shkruan ai në një nga letrat e tij.
Në kohën e arrestimit të tij, më 19 mars 2025, Imamoglu kryesonte sondazhet dhe konsiderohej i vetmi politikan i aftë për të mposhtur Erdoganin, i cili ndodhet në pushtet prej gati një çerek shekulli.
Vetëm tre javë para arrestimit, ai kishte shpallur kandidaturën për presidencën e Turqisë. Më 23 mars, partia e tij pritej ta zyrtarizonte si kandidat përmes një procesi të hapur votimi.
Por arrestimi i tij ndryshoi gjithçka.
Megjithatë, në mënyrë të papritur, procesi i votimit u kthye në një plebishit popullor. Më shumë se 15 milionë qytetarë turq votuan në qendrat e ngritura nga CHP-ja për ta zgjedhur si kandidat presidencial, ndërkohë që ai ndodhej prej katër ditësh në burg.
Në javët që pasuan dhe deri në verën e vitit 2025, Turqia përjetoi valën më të madhe të protestave që prej demonstratave të Gezit në vitin 2013. Çdo ditë mijëra protestues, kryesisht të rinj, dolën në rrugë kundër asaj që e konsideronin një arrestim politik dhe antidemokratik.
Që prej fillimit të karrierës së tij politike, Imamoglu është krahasuar shpesh me vetë Erdoganin. Ashtu si presidenti turk, edhe ai vjen nga rajoni konservator i Detit të Zi, pranë Trabzonit. Si Erdogan në rininë e tij, edhe Imamoglu ka qenë i apasionuar pas futbollit dhe e ka luajtur atë në nivel gjysmë-profesionist.
Ai ka ndjekur gjithashtu mësime fetare dhe ka mësuar leximin e Kuranit që në fëmijëri, një element që CHP-ja e ka përdorur për të tërhequr elektoratin konservator.
“Kam marrë një edukim të mirë dhe fetar. Nuk e kam fshehur kurrë këtë. Por unë e jetoj besimin tim në mënyrë personale dhe nuk e përdor si mjet politik”, kishte deklaruar ai në vitin 2023.
Në krye të Stambollit, popullariteti i tij vazhdoi të rritej. I admiruar nga nacionalistët kemalistë, i respektuar nga islamistët dhe i konsideruar figurë konsensuale nga kurdët, Imamoglu shihej si një politikan bashkues.
Një ish-bashkëpunëtore e bashkisë e përshkroi atë si “një punëtor të palodhur”, që bashkëpunonte si me nacionalistë të djathtë, ashtu edhe me figura të majta.
Sipas shumë analistëve, pikërisht kjo e bëri të rrezikshëm për pushtetin.
Pas arrestimit, Imamoglu u transferua në burgun famëkeq të Silivrit, një kompleks gjigant me rreth 20 mijë të burgosur, në perëndim të Stambollit. Vendi konsiderohet simbol i kthesës autoritare të Turqisë në vitet e fundit, ku mbahen jo vetëm kriminelë të zakonshëm, por edhe kundërshtarë politikë, artistë dhe gazetarë.
Ai mbahet i vetëm në qeli. Ka të drejtë të përdorë kompjuterin vetëm dy orë në javë dhe lejohet të dalë për ajrim vetëm 90 minuta në javë, në një fushë të vogël futbolli brenda burgut.
“Është i vetmi moment kur mund të shoh qiellin e hapur. Por nuk dramatizoj privimin tim nga liria. E dija se kjo mund të ndodhte. Në historinë e këtij vendi ka pasur njerëz që kanë paguar çmime shumë më të rënda”, thotë ai.
Kur pyetet nëse mendon se mund të rifitojë lirinë sa kohë Erdogani mbetet në pushtet, ai përgjigjet: “Nëse kjo do të varej vetëm nga ata që besojnë se mund të mbajnë pushtetin duke goditur demokracinë dhe ligjin, atëherë jo”.
Por më pas shton: “Jam i bindur se një ditë ata do ta humbasin kontrollin”.
Sipas Imamoglut, Erdogan “ka harruar nga e merr pushtetin”. Ai akuzon presidentin turk se është larguar nga gara demokratike dhe po e zhyt vendin në krizë politike, gjyqësore dhe ekonomike.
Vetëm në javët pas arrestimit të tij, autoritetet turke u detyruan të injektonin më shumë se 40 miliardë dollarë për të mbrojtur lirën turke nga rënia në tregje.
Në çdo seancë gjyqësore, nga e hëna në të enjte, Imamoglu hyn në sallën e gjyqit përmes një tuneli nëntokësor. Në sallë ndodhen qindra avokatë, përfaqësues të opozitës dhe vëzhgues.
Në rreshtin e parë ulet gjithmonë bashkëshortja e tij, Dilek Kaya Imamoglu. Ajo organizon çdo javë tubime në mbështetje të familjeve të të burgosurve politikë.
“Dita kur qeveria vendos vetë se kush janë kundërshtarët e saj është dita kur vdes demokracia”, kishte deklaruar ajo pas arrestimit të bashkëshortit.
Një nga figurat kryesore të mbrojtjes së Imamoglut është avokati Mehmet Pehlivan, i cili edhe vetë është arrestuar nën akuza për pastrim parash dhe tentativë për të ndikuar në procesin gjyqësor.
Gjatë mbrojtjes së tij, Pehlivan deklaroi se shumë nga të arrestuarit fillestarë kishin ndryshuar dëshmitë nën presion dhe se raportet financiare nuk kishin zbuluar asnjë provë për përvetësim fondesh.
Ai denoncoi gjithashtu përdorimin e dëshmitarëve anonimë, praktikë që sipas tij po përdoret gjithnjë e më shumë në proceset politike në Turqi.
Në fund të një seance maratonë, Imamoglu iu drejtua sërish sallës: “Dëgjojeni me kujdes. Mehmet është një avokat shumë i fortë. Çdo fjalë që tha është e vërtetë. E vërteta nuk zhduket kurrë”.
Nga qelia e tij, Imamoglu thotë se lexon shumë libra. Mes autorëve që përmend janë nobelisti turk Orhan Pamuk, ekonomistët Daron Acemoglu dhe James Robinson, si edhe romani “Duke pritur barbarët” i J.M. Coetzee.
“Burgu më ka ndihmuar të zhvilloj durimin dhe aftësinë për të reflektuar”, thotë ai.
Megjithatë, ai pranon se largësia nga familja dhe njerëzit është pjesa më e vështirë.
" I spent years among people. Now their absence creates a huge void in me. But this does not fill me with hatred or anger towards those who did this to us. On the contrary, it strengthens my faith in the good days to come ," he confesses. / Adapted from "Pamphlet" by "Le Monde"
Lini një Përgjigje