FLASH
Shkruar nga Enrico Letta
The global economy is being reorganized around continental-sized blocs, where power stems from size, level of integration, and domestic economic dynamism...
Every few months, a new shock hits Europe and, just as often, we return to the same old responses: a crisis management summit and, finally, an emergency package. A temporary solution to keep the situation under control until the next blow comes. Each response is reactive, often inevitable and, ultimately, insufficient.
The EU must recognize that we are currently undergoing a systemic change. The global economy is being reorganized around continental-sized blocs, where power comes from size, level of integration and domestic economic dynamism. In this context, the EU’s main weakness is not a lack of talent, capital or ideas. It is fragmentation.
In a world where economic weight translates directly into geopolitical influence, Europe's internal divisions push it to the periphery of decisions that will shape our future and deepen its dependence on others for the technologies and resources our economies need. Fragmentation is a strategic weakness, and our competitors understand this better than we do.
Nowhere is this more evident, and nowhere is the damage more self-inflicted, than in the financial sector. Europe has no shortage of savings. But it remains chronically incapable of putting them to work.
Year after year, the wealth of European households is being taken out of the continent to finance economic growth elsewhere, above all in the United States, while our companies are forced to seek capital outside Europe to expand. In the real economy, the US and EU blocs are still roughly on the same level. The EU represents around 18 percent of global GDP, compared to around 25 percent for the US. But in capital markets the gap is much wider. US companies account for more than 60 percent of the world's investable capital, while European companies account for only around 10 percent.
None of this is a coincidence. After the last financial crisis, Europe made stability its top priority, and rightly so. We rebuilt a system that was on the verge of collapse. This stability has been a great achievement and must remain at the heart of everything we do.
Megjithatë, vetëm stabiliteti nuk ka krijuar një sistem financiar që nxit rritjen ekonomike. Evropa vazhdon të financojë ekonominë e saj kryesisht përmes bankave, ndërsa arkitektura rregullatore e ngritur pas krizës, e cila i bëri ato më të sigurta, u hartua mbi të gjitha për të ruajtur stabilitetin, për të kufizuar rrezikun dhe për të parandaluar një tjetër kolaps sistemik. Kjo mbetet thelbësore, por i njëjti kuadër sot kufizon edhe kapacitetin huadhënës që bizneset kanë nevojë për të investuar, për të inovuar dhe për t'u zgjeruar.
Ky kuadër nuk ka nevojë të çmontohet, por të rikalibrohet, në mënyrë që një sistem bankar i ndërtuar për të qenë i sigurt të mund të financojë njëkohësisht investimet, inovacionin dhe zgjerimin e bizneseve. Një raport i kohëve të fundit vlerëson se thjeshtimi i kërkesave për kapitalin bankar në BE mund të zhbllokojë triliona euro kredi shtesë për ekonominë reale.
Ky është premtimi i Unionit të Kursimeve dhe Investimeve (SIU). Qëllimi i tij është t'i shndërrojë kursimet e familjeve evropiane, burimin më të nënshfrytëzuar të kontinentit, në investime për të ardhmen e vetë Evropës dhe jo të ekonomive të tjera. Kjo nënkupton t'u krijohet bankave më shumë hapësirë për të dhënë kredi dhe të ndërtohen tregje kapitali mjaftueshëm të thella dhe të integruara, në mënyrë që kapitali të shkojë aty ku nevojitet më shumë, duke ruajtur njëkohësisht mekanizmat mbrojtës që e bëjnë ekonominë tonë elastike. Një ekonomi që financon ambiciet e veta dhe ndan përfitimet është një ekonomi më e fortë dhe më autonome sesa një ekonomi që eksporton kursimet e saj dhe importon varësinë.
Shumica e propozimeve për SIU-në janë të njohura dhe shumë prej tyre ndodhen tashmë në tryezë. Ajo që ka munguar është vullneti për t'i trajtuar ato si pjesë të një zgjedhjeje të vetme strategjike, në vend që të shihen si një listë çështjesh për negociata, derisa çdo ambicie të zbehet në heshtje.
Pikërisht për këtë arsye koha ka rëndësi. Këtë muaj, Irlanda ka marrë për herë të tetë presidencën e Këshillit të BE-së, nën moton e vjetër irlandeze: nuk ka forcë pa unitet. Pak vende e kuptojnë më mirë se çfarë mund të arrihet përmes integrimit sesa Irlanda, e cila e ka parë ekonominë e saj të transformohet brenda një brezi falë hapjes dhe tregut të vetëm.
Irlanda ka tani një mundësi të rrallë për të çuar përpara axhendën ambicioze "Një Evropë, Një Treg", të miratuar nga institucionet e BE-së në prill. Ky është një plan veprimi me afate të qarta për përfundimin e tregut të vetëm, mbi bazën e traktateve që tashmë janë në fuqi. Ai duhet të zbatohet me vendosmëri dhe të përfundojë plotësisht.
The choice before us is clearer than we would like to admit. Either Europe builds a financial power that matches its economic weight, or it accepts a slow and managed decline into dependence and loss of influence. In a fragmented world, size is strength. And for the EU, that strength can only come through unity./ Adapted from "Pamphlet" by "FinancialTimes"
Lini një Përgjigje