FLASH
Shkruar nga Paolo Rossetti
The details of the agreement remain to be specified, but the Iran-US treaty constitutes a pure triumph for the ayatollahs' regime. It serves merely to extend the ceasefire, not to guarantee a lasting peace.
Everyone wants to know exactly what the memorandum of understanding, which Iran and the US signed remotely yesterday (Trump signed it in Versailles, as a guest of Emmanuel Macron) and which has already entered into force, contains. However, beyond any detail, Rony Hamaui, professor of Banking Sciences at the Catholic University of Milan and expert in Islamic economics and finance, explains that the core of the agreement remains the same: a clear victory for the Iranians.
They will be able to control the Strait of Hormuz thanks to a pact that does not constitute a true peace agreement, but simply an extension of the ceasefire, which will plunge the region into a political chaos from which it will be difficult to emerge.
This situation resembles a kind of cold war, in which the Americans, now without any cards in hand to play, risk seeing a further decline in their influence in the Middle East.
There, the Gulf states are even reconsidering the presence of American military bases on their territories. In short, we are heading towards a region where Tehran and its regime will become increasingly imposing, helped by the unblocking of funds abroad and the easing of sanctions. All this is happening without offering any real solution to the problems that caused the war.
Rumors about the Iran-US memorandum are rapidly increasing. A draft published by Bloomberg and Al Arabiya was questioned by Iranians, who consider it inaccurate. Then came the news of the digital signature. What is certain about this memorandum so far?
Some aspects still remain unclear, and there are others about which we know something: the ceasefire, the opening of the Strait of Hormuz for at least 60 days, as well as a declaration of intent - albeit with little legal weight - on the nuclear issue, uranium enrichment, and a pledge not to build an atomic bomb.
According to some versions, there is also a privately funded fund of 300 billion euros that could be used to rebuild Iran. Is this a credible proposal?
These are the usual bombastic statements of Trump. The issue of reconstruction funds is a nice promise, but I see it as very difficult to realize. There is talk of companies that are ready to start work in Iran, but here we are in the realm of science fiction.
Deri të premten nuk ia vlen të vrasim mendjen se çfarë përmban saktësisht memorandumi. Është më mirë të presim tekstin e shkruar, duke pasur parasysh se, në çdo rast, mbetet për t’u parë se çfarë do të ndodhë gjatë 60 ditëve të ardhshme.
Megjithatë, Trump sapo ka deklaruar se, nëse marrëveshja përfundimtare nuk do t’i pëlqejë, do t’u rikthehet bombardimeve. A është gjithnjë aty pranë hija e luftës?
Jemi në një gjendje pezullie, në një situatë që është më e keqe se ajo fillestare. Iranianët kanë ndërgjegjësuar plotësisht rëndësinë e Ngushticës së Hormuzit, zotërojnë uranin e pasuruar që nuk do t’u merret dhe do të kenë në duar shumë para, pasi, përveç 20 miliardëve që do t’u zhbllokohen, do të përfitojnë edhe nga shfuqizimi i sanksioneve.
E vërteta është se kjo histori ka përfunduar shumë keq. Nuk do të arrihet një paqe e vërtetë, por do të ketë vetëm një luftë të pezulluar.
Me çfarë pasojash? Nëse arrihet heqja e sanksioneve ose një reduktim i ndjeshëm i tyre, a mund të shndërrohet Irani në një fuqi dominuese në rajon?
Do të jetë shumë më i fuqishëm, sepse do të mund të eksportojë lirisht naftën e tij dhe do të ketë hapësirë për të bërë shumë gjëra të tjera. Më duket e vështirë të bëhet një fuqi absolute me një regjim të tillë.
Gjithsesi, do të jetë një prani shumë më imponuese se sa sot dhe shumë vende arabe do të përpiqen të gjejnë një formë kompromisi. Omani e ka hedhur tashmë këtë hap dhe nuk do të jetë i fundit. Tek e fundit, të gjithë rreshtohen në krah të fituesit.
Pra, edhe vendet e tjera të Gjirit, për t’u siguruar që nuk do të bombardohen në rast të një lufte tjetër, do të priren të bëjnë marrëveshje me Iranin?
Me siguri që do ta shohin me më shumë armiqësi praninë e bazave amerikane në territoret e tyre. Unë nuk jam shumë optimist për këtë marrëveshje; nuk arrij t’i shoh asnjë anë pozitive, përveç faktit që nuk po shtihet me armë. Do të jetë një situatë armëpushimi të përhershëm, por nuk mund të besoj se do të arrihet një paqe e qëndrueshme.
Kjo nënkupton se mjafton incidenti i duhur për t’u rikthyer te konflikti?
Nisur nga përvoja e këtyre muajve, askush nuk do të dëshirojë t’i rikthehet luftës së mëparshme. Më shumë parashikoj një “mini-luftë të ftohtë lokale”. Nuk mendoj se gjatë këtyre 60 ditëve palët do të arrijnë të merren vesh më shumë nga sa është shkruar në memorandumin që, për momentin, rezulton i nënshkruar në formë dixhitale.
Të gjithë e dinë se kjo është thjesht një formë e zgjatjes së armëpushimit, me të vetmin ndryshim: lirinë e lundrimit në Ngushticën e Hormuzit për 60 ditë.
Në momentin që iranianët do të vendosnin tarifa kalimi (të cilat mbase mund t’i emërtojnë si “tarifa shërbimi”), a mendoni se do të ndërhynin amerikanët?
The Americans have burned all the cards they could play. It is more or less like they have handed over the Persian Gulf to the Iranians. Whether there will be a passage fee, small or large, it does not make much difference. Iranian control over the Strait is already a fait accompli./ Adapted from "Pamphlet", from "Il Sussidiario"
Lini një Përgjigje