FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Since the late 19th century, rabbis, intellectuals, and leaders of diaspora Jewish communities opposed the Zionist project, warning of the political and moral consequences that, according to them, the creation of a state based on Jewish nationalism would bring.
They had foreseen the deviation of Zionism, the severity with which it would be affirmed and the consequences it would bring. The most determined anti-Zionists of the beginning were precisely representatives of the Jewish community of the diaspora, a fact that still retains its importance. This is recalled by Brian McGlinchey in an article published in Stark Realities.
" A Judaism armed with cannons and bayonets would reverse the roles of David and Goliath and would be a parody of itself ," declared Rabbi Moritz Güdemann at the beginning of the last century in his work National Judaism. The criticism was directed at Theodor Herzl's political pamphlet, The Jewish State, destined to change contemporary history and inspire the most ardent Zionists.
Today, after the genocide in Gaza and the ethnic cleansing in the West Bank and Lebanon, the roles of David and Goliath have been reversed, with no need for the conditional. Over a hundred years later, rereading the opponents of Zionism helps to understand what is happening today.
The mission of Judaism was brotherhood
The First Zionist Congress was held in Basel in 1897, where Herzl gave political form to his project. But the Swiss city was not his first choice. He had wanted to organize the congress in Munich and also looked favorably on Vienna, but the leaders of the Jewish communities of these and other European cities wanted nothing to do with Zionism and resolutely opposed the initiative. For this reason, Basel was chosen.
It was in those days that the chief rabbi of Vienna, Moritz Güdemann, published a long refutation of the Jewish State. He wrote: " The historical mission of Judaism is not to support the centrifugal nationalist passions or fantasies of peoples, much less to nourish them, but to abolish the individualism of nations and to work for the unification of all humanity into a single family ."
Who knows what Rabbi Güdemann would think today, seeing how Israel, according to the author, has completely ignored this call to follow a path marked by crimes against humanity.
Zionism is an immoral colonial project
Even among secular Jews, opposition to the nascent Zionism was strong. The Jewish Labor Bund, a secular and socialist political party founded in Eastern Europe, defined Zionism as "the worst enemy of the Jewish proletariat" and considered it "an immoral colonial project."
Molly Crabapple, autore e një libri kushtuar Bund-it, shpjegon: "Ata mendonin se ishte një instrument i imperializmit. Bundistët denoncuan brutalitetin që ka shoqëruar gjithmonë sionizmin: nga shpronësimi i tokave palestineze te dëbimet e dhunshme të fermerëve vendas dhe deri te bashkëpunimi me pushtimin britanik".
Por kundërshtimi ndaj sionizmit nuk kufizohej vetëm te hebrenjtë socialistë të Evropës Lindore. Po në vitin 1897, Konferenca Qendrore e Rabinëve Amerikanë miratoi një rezolutë kundër sionizmit, duke deklaruar se "objekti i judaizmit nuk është politik apo kombëtar, por shpirtëror" dhe se misioni i tij ishte promovimi i "paqes, drejtësisë dhe dashurisë mes njerëzimit".
Një vit më pas, edhe Bashkimi i Kongregacioneve Hebraike Amerikane doli kundër sionizmit politik me fjalë po aq të qarta: "Hebrenjtë nuk janë një komb, por një komunitet fetar".
Kjo ishte dëshmi se, në të dy anët e Atlantikut, një pjesë e rëndësishme e botës hebraike e shihte me mosbesim të thellë projektin nacionalist të Herzlit, duke e konsideruar të huaj për traditën dhe vlerat e judaizmit.
Shqetësimet e kundërshtarëve të sionizmit vazhduan të shfaqeshin edhe në vitet pasuese. Pas Luftës së Parë Botërore, një pjesë e hebrenjve amerikanë i paraqiti madje një peticion presidentit Woodrow Wilson për ta paralajmëruar mbi rreziqet që, sipas tyre, sillte krijimi i një "Shteti Hebre në Palestinë".
Dhjetëra përfaqësues të komunitetit hebre amerikan, të udhëhequr nga Julius Kahn, nënvizuan "rrezikun e lartë të konflikteve të armatosura që do të lindnin nga krijimi i një shteti hebre në një zonë të banuar dhe të shenjtë edhe për myslimanët dhe të krishterët".
Ata dënuan gjithashtu idenë e krijimit të një shteti të bazuar mbi racën ose fenë hebraike, duke argumentuar se ajo ishte e papajtueshme me idealet demokratike. Letra drejtuar presidentit amerikan përfundonte me shpresën që Palestina të bëhej një "tokë premtimi" për të gjitha racat dhe të gjitha fetë.
Kundërshtimi i hebrenjve të Lindjes së Mesme
Kundërshtimi nuk ishte vetëm karakteristikë e Evropës dhe Shteteve të Bashkuara. Edhe shumë hebrenj të Lindjes së Mesme e hodhën poshtë projektin sionist, të bindur se ai do të rrezikonte bashkëjetesën e tyre shekullore me popullsitë arabe.
Në vitin 1947, kryerabini i Irakut, Sasson Khdouri, kujtoi se hebrenjtë dhe myslimanët kishin ndarë për shekuj të njëjtat të drejta dhe të njëjtën jetë qytetare, duke deklaruar pa hezitim: "Hebrenjtë irakianë nuk janë sionistë dhe nuk do të jenë kurrë".
Edhe në Palestinën nën mandat britanik nuk munguan zëra hebrenj kundër projektit të një shteti kombëtar. Mes tyre ishte rabini Chaim Joseph Sonnenfeld, i cili në vitin 1929 shkruante: "Populli hebre nuk dëshiron të marrë atë që nuk i përket dhe aq më pak të cenojë të drejtat e banorëve të tjerë të këtyre vendeve që i kanë ruajtur dhe nderuar."
Fjalë që sot duken shumë larg pretendimeve territoriale të mbështetura nga përfaqësues të qeverisë Netanyahu, si Itamar Ben Gvir dhe Bezalel Smotrich, si edhe nga drejtuesit e lëvizjes së kolonëve.
Paralajmërimi i Ajnshtajnit
I njohur ishte edhe kundërshtimi racional i Albert Ajnshtajnit ndaj sionizmit.
"Do të preferoja shumë më tepër një marrëveshje të arsyeshme me arabët mbi bazën e bashkëjetesës sesa krijimin e një Shteti Hebre", deklaronte ai.
Në vitin 1936 ai kritikoi edhe qëndrimin e gjyqtarit të parë hebre të Gjykatës së Lartë të SHBA-së, Louis Brandeis, sipas të cilit "e ardhmja e popullit hebre varej nga bashkimi brenda një territori të përbashkët".
Ajnshtajni u përgjigj se, përkundrazi, mbijetesa e komunitetit hebre ishte favorizuar pikërisht nga shpërndarja e tij gjeografike. Më pas ai shtoi një reflektim që, i rilexuar sot, duket më aktual se kurrë: "Ishte mirë që hebrenjtë nuk zotëronin instrumente pushteti që do të na lejonin të kryenim marrëzi të mëdha të diktuara nga fanatizmi kombëtar."
Qëndrimi i hebrenjve amerikanë
Në vitin 1942, një grup hebrenjsh reformistë amerikanë themeluan American Council for Judaism (ACJ), duke e bërë antisionizmin një nga parimet themelore të organizatës.
Tre vjet më vonë, presidenti i ACJ-së, Lessing Rosenwald, u përpoq të bindte Harry Truman se "Palestina nuk duhet të jetë një shtet mysliman, i krishterë apo hebre, por një vend ku njerëzit e të gjitha besimeve të mund të marrin pjesë në mënyrë të plotë dhe të barabartë".
Për Rosenwaldin, emigrimi i gjerë hebre në Palestinë ishte i mundur, por me një kusht: të braktisej njëherë e përgjithmonë ideja "se hebrenjtë kanë të drejta kombëtare të pakufizuara mbi atë tokë dhe se vendi duhet të marrë formën e një shteti racor ose teokratik".
Frika profetike e hebrenjve antisionistë
Studimi i origjinës së antisionizmit do të thotë edhe të rrëzosh një nga, sipas autorit, mistifikimet më të mëdha të përhapura nga Izraeli dhe aleatët e tij: idenë se antisionizmi është, nga vetë natyra e tij, një formë antisemitizmi.
Historia tregon diçka tjetër. Kundërshtarët e parë dhe më autoritativë të sionizmit ishin hebrenj, rabinë, intelektualë dhe drejtues të komuniteteve hebraike të diasporës, të cilët e shihnin projektin sionist si një tradhti ndaj vokacionit universalist të judaizmit dhe druheshin nga pasojat e tij politike dhe morale.
Their fears, more than a century later, according to the author, seem prophetic today. Many of these representatives of the Jewish community had predicted that the creation of a state based on Jewish nationalism would produce permanent conflicts, oppression and violence. A warning that remained tragically unheeded and that, according to the author, its relevance is proven by the ongoing genocide. / Adapted "Pamphlet" from "Inside Over"
Lini një Përgjigje