FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Nga kërcënimet e Trump te diplomacia e ftohtë e Starmer, aleanca historike SHBA–Britani po testohet nga egoja, tarifat dhe një “special relationship” që sot duket gjithnjë e më pak special...
Përplasja mes Donald Trump dhe Keir Starmer është një nga ato episode që e zhveshin diplomacinë nga fjalori i saj i butë dhe e kthejnë në teatër karakteresh.
Ajo që dikur quhej me solemnitet “special relationship” mes Shteteve të Bashkuara dhe Mbretërisë së Bashkuar, sot po ngjan më shumë me një marrëdhënie ku njëra palë kërkon bindje të pakushtëzuar, ndërsa tjetra përpiqet të ruajë dinjitetin pa e përmbysur tavolinën.
Sipas raportimeve të GB News, Trump nuk e ka fshehur kurrë pakënaqësinë ndaj qeverisë laburiste të Starmer, duke e akuzuar atë se po “dobëson” interesat perëndimore dhe po e largon Britaninë nga linja e ashpër, me të cilën ai pretendon se garanton sigurinë globale.
Në thelb, problemi i Trump nuk është thjesht Starmeri, por ideja se Londra guxon të mendojë me kokën e saj. Çështje si politikat e sigurisë, marrëdhëniet me Evropën, tarifat tregtare apo menaxhimi i territoreve strategjike janë trajtuar nga Trump me një logjikë pronari: ose je me mua, ose je kundër meje.
Në këtë skemë, “marrëdhënia speciale” shihet si një kontratë besnikërie, ku Britania duhet të rreshtohet automatikisht pas Uashingtonit, pavarësisht kostos politike apo ekonomike. Kur Starmer e refuzon këtë rol dhe flet për dialog, rregulla dhe koordinim shumëpalësh, reagimi nga ana e Trump është i parashikueshëm: kritika publike, etiketime dhe një dozë e zakonshme sarkazme amerikane ndaj “dobësisë evropiane”.
Ironia është se Starmer nuk po bën asgjë revolucionare; ai thjesht po sillet si kryeministër i një shteti sovran që nuk dëshiron të shndërrohet në zgjatim të humorit presidencial amerikan. Por për Trump, kjo mjafton për ta parë Londrën si partnere problematike. Kështu, ajo që dikur ishte aleancë e bazuar në besim strategjik, sot rrezikon të reduktohet në një marrëdhënie transaksionale, ku miqësia matet me nivelin e bindjes.
Në këtë kuptim, përplasja me Starmer është vazhdimësi e përplasjeve të Trump me Evropën, me NATO-n dhe me çdo aktor që nuk i përgjigjet menjëherë thirrjes së tij.
Sarkazma e madhe qëndron në faktin se Trump flet vazhdimisht për forcë dhe respekt, por në praktikë po e shtyn Britaninë dhe aleatët e tjerë të mendojnë se “marrëdhënia speciale” është bërë e kushtëzuar dhe e paqëndrueshme. Një aleancë që varet nga temperamenti i një presidenti nuk është më aleancë, por bast politik.
Starmer, me gjithë përpjekjen e tij për të mos e përshkallëzuar konfliktin, e ka kuptuar se epoka e mirësjelljes automatike ndaj Uashingtonit ka mbaruar dhe se Londra duhet të flasë me zë më të pavarur, edhe kur kjo i prish qejfin Shtëpisë së Bardhë.
Në fund, kjo përplasje nuk ka të bëjë vetëm me Trump dhe Starmer si individë, por me krizën e vetë konceptit të “special relationship”. Nëse kjo marrëdhënie nënkupton bindje pa kushte, atëherë ajo ka pushuar së qeni speciale dhe është kthyer në hierarki. Nëse, përkundrazi, nënkupton respekt reciprok edhe në mosmarrëveshje, atëherë sjellja e Trump po e gërryen nga brenda. Dhe këtu qëndron paradoksi: duke kërkuar më shumë kontroll mbi aleatët, Trump po i shtyn ata të kërkojnë më shumë distancë. Një “marrëdhënie speciale” që mbahet gjallë me kërcënime dhe sarkazëm, në fund mbetet vetëm një slogan i vjetër që nuk bind më askënd./Pamfleti
Lini një Përgjigje