FLASH
Shkruar nga Massimo Nava
Vendimi i Emmanuel Macron për të rihapur dialogun me Rusinë mund ta ndryshojë ndjeshëm skenarin aktual...
Ndoshta francezët janë më dinakë, ose thjesht më diplomatë, duke e ditur se diplomacia shërben për të komunikuar me armiqtë dhe kundërshtarët dhe për të kapërcyer dallimet. Alternativa është, në fakt, vazhdimi i luftës. Fakti mbetet se vendimi i Emmanuel Macron për të rihapur dialogun me Rusinë mund ta ndryshojë ndjeshëm skenarin aktual. Mjafton të rilexosh gjysmë-fjalitë që dalin nga Pallati Elize për të kuptuar kuptimin e këtij veprimi. "Objektivi ynë është të konsolidojmë unitetin e ukrainasve, evropianëve dhe amerikanëve në një bazë të qartë dhe të lexueshme. Dialogu me Rusinë është i pashmangshëm në kontekstin e negociatave. Kur gjërat kristalizohen, është e nevojshme të hapen të gjitha opsionet."
Shkurt, shmangia e ngërçit dhe, në të njëjtën kohë, parandalimi i situatës ku sot, dhe veçanërisht nesër, Trump do të jetë i vetmi që flet me Putinin. Kremlini shfrytëzoi pozicionin e Pallatit Elize, madje duke e shfrytëzuar atë, për të nxjerrë në pah përçarjet brenda frontit evropian, përçarje që ekzistojnë dhe do të ishte naive të pretendohej se nuk ekzistojnë.
Në fund të fundit, mali i premtimeve bombastike (anëtarësimi në NATO), angazhimet e ndërprera (konfiskimi i fondeve ruse) dhe ëndrrat e shkatërruara (fitorja e Kievit) kanë lindur miun e vogël të një kredie prej 90 miliardë eurosh gjatë dy viteve, të ndarë midis njëzet e shtatë. Por "përpjekja e madhe" e BE-së për Ukrainën, logjikisht, do të shërbejë vetëm për të paguar disa paga dhe pak municion për të kaluar dimrin. Në thelb, ajo do të zgjasë agoninë e një populli që mbijeton nën bombat e Putinit. Paqja është ende larg; marrëveshjet do të bëhen nga Uashingtoni dhe Moska, me një çmim të ulur nga shpresat e Kievit. Kjo është arsyeja pse Macron po përpiqet të ndryshojë skenarin më të keq.
Prandaj është e rëndësishme të shikohen gjërat edhe nga optika franceze, duke mbetur brenda sferës së hipotezave. Macron pranoi se BE është e bllokuar në çështjen e aseteve ruse dhe se aktivizmi teutonik i Kancelarit Friedrich Merz, ka thelluar përçarjet midis kryeqyteteve evropiane. E zënë midis pozicioneve maksimaliste pro-Ukrainës dhe qëndrimeve më të buta ndaj Rusisë, Evropa, e dënuar unanimisht nga kontrata e saj institucionale, rrezikon të humbasë rëndësinë, përveç nëse iniciativa e një udhëheqësi i trazon gjërat.
Përballë një borxhi publik jashtë kontrollit dhe një krize të gjatë politike, rezultati i së cilës është ende i pasigurt, Pallati Elize ka hapësirë të kufizuar për manovrim, gjë që sugjeron një qasje më pragmatike dhe të kujdesshme, duke përfshirë edhe shpenzimet e mëtejshme për Ukrainën. Aktivizmi diplomatik dhe gatishmëria, në të ardhmen, për të siguruar trupat e veta për të ruajtur zonën e demilitarizuar që po diskutohet aktualisht janë një çështje krejtësisht tjetër.
Në këtë pikë të konfliktit, Macron beson se nuk është më në interesin e askujt të vazhdojë me narrativën e mbrojtjes së Ukrainës me çdo kusht dhe ndërprerjes së marrëdhënieve me Rusinë, një ndërprerje e marrëdhënieve që tashmë ka sjellë kosto të mëdha ekonomike për vendet e BE-së, duke rezultuar në prishjen e marrëdhënieve tregtare dhe korridoreve të energjisë. Me fjalë të tjera, duke pasur parasysh përçarjet dhe hezitimet e evropianëve, ekziston një rrezik serioz për t'u lënë në dorë ndërsa rusët dhe amerikanët bëjnë paqe në kurriz të ukrainasve. Duke parë përpara, çmimi mund të jetë më i lartë nëse amerikanët, në marrëveshje me Moskën, menaxhojnë rindërtimin dhe sektorët e minierave dhe agro-ushqimit. Kontaktet dhe kontratat ekzistuese flasin vetë.
Franca ka një vend në Këshillin e Sigurimit të OKB-së dhe është e vetmja fuqi bërthamore midis njëzet e shtatë vendeve. Ky avantazh politik i ofron presidentit francez një hapësirë të caktuar për manovrim dhe iniciativë, që synon ta rikthejë Evropën në hartë. Nëse, si gjatë Luftës së Vietnamit, rruga drejt paqes do të kalonte përsëri nëpër Paris, një faqe e kësaj historie do të shkruhej nga Macron, jashtëzakonisht i dobët dhe i kontestuar në vend, por ende një lojtar kyç në skenën ndërkombëtare.
Natyrisht, rihapja e dialogut me Putinin nuk do të thotë tërheqjen e mbështetjes për Ukrainën, por përkundrazi pranimin, pas kaq shumë sakrificash, të shkallës së kësaj mbështetjeje ende të mundshme. Afati kohor për rindërtimin dhe normalizimin e Ukrainës me Rusinë do të zgjasë një brez, por fillimi i diskutimit të saj në mënyrë pragmatike është tashmë një hap përpara! Dhe gjithashtu një akt guximi i kthjellët./Përshtati “Pamfleti” nga “Corriere Della Sera”
Franca lavire e ruseve ka qene qe pas renies se Napoleonit.