FLASH
Shkruar nga Mario Lavia
Sovraniste por jo plotësisht Trumpiane, pro-evropiane por jo plotësisht pro-BE. Strategjikisht, një katastrofë...
Nuk ka problem pse ajo dëshiron të thyejë rekordin e jetëgjatësisë. Nuk ka problem pse parlamentarët duan të dalin në pension. Është në rregull që të udhëtosh botën dhe të kalosh kohë me të mëdhenjtë e botës. E megjithatë, për të bërë të gjitha këto, Giorgia Meloni ka një problem të vogël: çfarë t'u thotë italianëve për një vit e gjysmë tjetër?
Problemi i "historisë" së famshme. E cila më pas materializohet në mënyra konkrete. Dhe ja ku qëndron problemi.
Idetë janë të pakta, as edhe një aluzion për reforma të mëdha. Mungojnë paratë për të bërë gjëra të rëndësishme. Dhe tani skela prej letre që mbështeste narrativën e staturës ndërkombëtare të Kryeministres po shkërmoqet.
Ishte një iluzion optik, por për një kohë funksionoi. Në epokën e sovranizmit triumfues, Meloni kishte krijuar një hapësirë të këndshme për veten: Trumpianen e Evropës, një sukses jo i vogël.
Por situata ka ndryshuar. Burri në Shtëpinë e Bardhë po shkakton katastrofa njerëzore dhe ekonomike. Kjo është gjithashtu arsyeja pse humbët referendumin. Dhe ka të ngjarë që të dielën, zgjedhjet hungareze do ta dërgojnë Viktor Orbán-in, "vëllain" tjetër të Evropës, në shtëpi për të njëjtën arsye.
Çlirimi i vetes nga manjati nuk është i lehtë. Në të vërtetë, është i pamundur, përveç disa dallimeve të përkohshme dhe të lëkundshme. Dhe Evropa, e cila gjithmonë nuk i ka besuar Giorgia-s, sigurisht që nuk ka ndërmend t'i hapë dyert asaj.
I izoluar, pra. Sovraniste por jo plotësisht Trumpiane, pro-evropiane por jo plotësisht pro-BE. Strategjikisht, një katastrofë. "Ura" midis Shteteve të Bashkuara dhe Evropës që ajo donte të ishte është shembur, nga të dyja palët.
Prandaj është çështje rivendosjeje të një linje, më të fokusuar në politikën e brendshme. Por në krye të një koalicioni të lodhur dhe të frikësuar. Trazirat në Forza Italia janë një shembull kryesor, me një sekretar, Antonio Tajani, në thelb nën kontrollin e familjes Berlusconi. Dhe Lidhja është sulmuar nga pas nga Gjenerali Roberto Vannacci. Goditja në fytyrë e referendumit e shqetësoi kryeministren si ndoshta kurrë më parë.
Mund të jetë rastësi, por shkarkimi i Roberto Cingolani ishte vendimi i saj kur, pikërisht atë të martë, më 24 mars, një ditë pas fitores së Jo-së, Meloni gjeti një intervistë me CEO-n e Leonardos të publikuar në La Repubblica, në të cilën ai rilançoi projektin Michelangelo Dome. Një projekt që Meloni nuk e kishte vlerësuar kurrë.
Që më 13 shkurt, siç rrëfeu Simone Canettieri në Corriere, Cingolani po fluturonte me Melonin në aeroplanin që i çonte ata në një mision në Etiopi, dhe në atë rast kryeministrja ishte irrituar nga autonomia e tepërt në lidhje me çështjet strategjike. Midis këtyre, pikërisht, ishte programi Michelangelo Dome. Ripërsëritja e tij në La Repubblica ishte një burim pakënaqësie për të. Atje, Cingolani me shumë gjasa ra përfundimisht jashtë preferencave të Melonit. Një goditje vendimtare. gjë që zbulon nervozizmin e një kryeministreje që kërkon çelësin e problemit.
Nëse nuk e gjen dot, nuk do të hezitojë t’i kërkojë Presidentit të Republikës që të shpallë zgjedhje përpara të paktën pranverës së vitit të ardhshëm, nëse jo në fund të vitit 2026. Por tani problemi i Melonit është i ndryshëm, njëjtë si ai i ngritur nga Lenini: çfarë duhet bërë?/Përshtati "Pamfleti" nga "Linkiesta"
Edhe ne b*the i ka futur leket qe i ka vjedhur italianeve kjo bostani i italis prandaj i hap syte aq shum.po mir e ben kur gjen budallenj..leket e budallait gjithmone shkojn tek me i mencmi nder budallenjt ;)