FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Gli Stati Uniti restano ineguagliabili in termini di capacità militare, ma la loro capacità di influenzare gli esiti politici si sta indebolendo in un sistema internazionale sempre più frammentato.
Il conflitto con l'Iran ha riacceso il dibattito sui limiti del potere americano nell'ordine internazionale. Sebbene gli Stati Uniti rimangano la principale potenza militare mondiale e possiedano un'elevata capacità di proiezione di forza e di colpire obiettivi con precisione, gli analisti affermano che tradurre questa superiorità in risultati politici a lungo termine sta diventando sempre più difficile. Le interruzioni degli scambi energetici e il rischio di un'escalation regionale evidenziano la complessità della situazione, mentre alcuni alleati esprimono riserve sulla strategia americana.
Secondo gli analisti, il mondo si sta muovendo da un ordine unipolare post-Guerra Fredda a un sistema di potere più distribuito, con la Cina e le potenze di medio livello che acquisiscono un ruolo maggiore. Tuttavia, gli Stati Uniti mantengono vantaggi significativi in termini di tecnologia, energia e rete di alleanze, in particolare la NATO. La sfida principale rimane quella di capire se Washington sarà in grado di adattarsi a questa nuova realtà globale, in cui il suo potere, pur rimanendo elevato, non è più dominante.
Analisi completa di Chris Kremidas-Courtney su EurActiv
La guerra con l'Iran ha messo in luce un paradosso ben noto del potere americano. Gli Stati Uniti possono colpire obiettivi con straordinaria precisione, proiettare la propria forza su più fronti e mantenere la superiorità militare su praticamente qualsiasi avversario. Eppure, tradurre tale potere in risultati politici duraturi è diventato molto più difficile.
Nel 2002, durante i preparativi per la guerra in Iraq, il sociologo Immanuel Wallerstein avvertì che gli Stati Uniti si trovavano di fronte a una scelta: gestire il proprio declino o accelerarlo. All'epoca, questa affermazione sembrava azzardata. Washington aveva appena dimostrato una schiacciante superiorità militare in Afghanistan, il dominio tecnologico della Silicon Valley appariva indiscusso e la Cina era ancora lontana anni luce dalla parità economica. Il primato americano sembrava un elemento stabile del sistema internazionale. Oggi, il succo dell'argomentazione di Wallerstein appare molto più attuale.
Gli Stati Uniti restano la potenza militare più forte al mondo e il loro ecosistema tecnologico continua a produrre livelli straordinari di innovazione. Il dollaro rimane la spina dorsale del sistema finanziario globale. Ma il potere non si misura solo in base alla capacità, bensì anche in base alla capacità di influenzare gli eventi, costruire coalizioni e mantenere la legittimità.
Uashingtoni ka treguar se mund të godasë objektiva iraniane me saktësi dhe të dominojë në disa fusha njëkohësisht. Megjithatë, mjedisi më i gjerë strategjik është bërë më i vështirë për t’u kontrolluar. Ndërprerjet në transportin detar përmes Ngushticës së Hormuzit kanë tronditur tregjet e energjisë, ndërsa rreziku i përshkallëzimit rajonal mund të tërheqë aktorë të tjerë në konflikt. Edhe aleatët që ndajnë shqetësimet për sjelljen rajonale të Iranit vënë në pikëpyetje strategjinë e kësaj fushate.
Pavarësia energjetike tani u jep Shteteve të Bashkuara më shumë hapësirë manovrimi. Ajo zbut goditjen ekonomike që dikur shoqëronte konfliktet në Gjirin Persik dhe u jep ndikim ndaj shteteve që varen nga tregjet globale të energjisë. Por kjo nuk e zgjidh sfidën më të thellë: ruajtjen e legjitimitetit në një sistem ndërkombëtar më të shpërndarë. Fuqia ushtarake e mbështetur nga pasuria energjetike është e frikshme, por jo e pakufishme. Ajo nuk mund të garantojë aftësinë për të formësuar rezultatet politike në një botë ku fuqia nuk është më e përqendruar në një kryeqytet të vetëm.
Rezultati është një epërsi ushtarake që nuk arrin të prodhojë rezultatet strategjike të dëshiruara. Wallerstein e paralajmëroi këtë dinamikë që në vitin 2002. Fuqitë hegjemonike rrallë shemben brenda natës, sepse autoriteti i tyre gërryhet përpara se të dobësohen kapacitetet. Aftësia për të imponuar rezultate zëvendësohet gradualisht nga nevoja për t’i zbatuar ato me forcë.
Në momente të tilla, veprimi ushtarak ofron demonstrime të dukshme të fuqisë dhe qetëson opinionin e brendshëm. Megjithatë, çdo ndërhyrje konsumon kapital politik. Aleatët bëhen më të kujdesshëm, shtetet neutrale përpiqen të mbajnë ekuilibër dhe fuqitë rivale përfitojnë nga turbulencat.
Ky model është bërë i njohur gjatë gjysmëshekullit të fundit. Lufta në Vietnam tregoi kufijtë e forcës ushtarake dërrmuese përballë një rezistence të vendosur. Iraku tregoi sa e vështirë është të shndërrosh fitoren në fushëbetejë në qeverisje të qëndrueshme. Afganistani dhe Libia dëshmuan se edhe forcat më të afta të armatosura në botë e kanë të vështirë të imponojnë rezultate afatgjata. Konflikti me Iranin rrezikon t’i shtohet kësaj liste.
Megjithatë, kjo nuk do të thotë se Shtetet e Bashkuara janë në prag të zhdukjes si fuqi e madhe. Ato ruajnë avantazhe të mëdha në teknologji, prodhim energjie, qëndrueshmëri demografike dhe, mbi të gjitha, në aleancën e NATO-s që i lidh me botën demokratike. Këto forca do të vazhdojnë të ndikojnë politikën ndërkombëtare për dekada.
Ajo që ka ndryshuar është vetë rendi ndërkombëtar.
The post-Cold War era created a unipolar moment, when the United States seemed able to set the rules of the system almost single-handedly. That era has been over for years. China has emerged as a systemic competitor, while middle powers have gained greater autonomy in their foreign and economic policies. Regional conflicts now unfold beyond the control of a single global actor.
Il mondo non sta tornando né alla bipolarità della Guerra Fredda né a un ordine multipolare stabile. Sta invece emergendo un sistema più distribuito, in cui il potere è ampiamente condiviso ma esercitato in modo diseguale. Per qualsiasi Stato leader, la sfida non è più il dominio, ma come orientarsi in questa nuova realtà. Perché nessuno Stato può farcela da solo.
Gli Stati Uniti hanno ancora la capacità di svolgere un ruolo stabilizzante. Mantengono alleanze che nessun rivale può eguagliare, istituti di ricerca di livello mondiale e mercati dinamici. Nonostante la polarizzazione interna, la loro cultura politica continua a proiettare ideali di libertà, diritti e partecipazione civica. Queste forze hanno maggiore peso quando rafforzano la legittimità piuttosto che quando si basano sulla coercizione.
La domanda posta da Wallerstein 24 anni fa rimane ancora senza risposta: gli Stati Uniti riusciranno ad adattarsi a un mondo in cui, pur rimanendo potenti, non sono più soli?
La risposta determinerà se questo nuovo ordine globale si svilupperà con relativa stabilità o in un clima di continuo tumulto.
La storia suggerisce che il declino non è la fase più pericolosa nella vita di una grande potenza. Il pericolo sorge quando i leader si rifiutano di riconoscerlo. Gli Stati Uniti possono ancora evitare questo schema, ma solo se considerano alleanze come la NATO non come un limite al potere americano, bensì come il suo fondamento. / Opuscolo /
Lini një Përgjigje