FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Speaking to " The Athletic " while he is preparing with the Albanian national team, the topic of representing his country in the European Championship this summer has just come up and, after 18 months of heartache, this is the chance Broja has been waiting for.
" If I'm involved, it will be an opportunity to show people who I am and what I'm about," he says. - Every time I think of the European, it brings a smile to my face. I have dreamed all my life to be part of something like this ".
Born to Albanian parents, mother Blerina and father Xhevahir, in 2001 in Slough, a town half an hour west of London, Broja was last week included in the 27-man provisional list for this summer's competition. He then scored a goal in a 3-0 win over Liechtenstein on Monday. Another name will be cut from the squad by head coach Sylvinho before the Europeans begin, but he is expected to be a back-up goalkeeper.
The inclusion of the 22-year-old Chelsea striker is quite an achievement, given everything that has transpired since December 2022, including:
A serious knee injury, which kept him out of action for 9 months. A rare role in Chelsea's first team after his return to the pitch.
A loan to Fulham saw him play just 82 minutes.
Now he awaits the chance to play on one of football's biggest stages, against superpowers such as Italy, Spain and Croatia, all World Cup finalists. " I have a lot to prove to people and to myself," Broja admitted. - There are many critics in football. People always doubt you. They only remember your bad games and judge you for the lowest level.
The real joy in football is overcoming all that. I will use all the negativity as fuel to prove people wrong. I have had to do this all my life, and this European Championship gives me this opportunity. I want to show that I'm back from my injury, that I can do it against some of the best national teams in the world, against some of the best defenders.
I just want to show the world, my country, my family, myself, the people who have doubted me, the people who have supported me, that I can reach my expectations and become the player that I know I can be ." It was Sylvinho, and not now ex-Chelsea boss Mauricio Pochettino or Fulham's Marco Silva, who provided the support Broja craved.
Tre muaj më parë ai luajti për Shqipërinë për herë të parë që nga rikthimi në formë të plotë, në miqësoret kundër Kilit dhe Suedisë. Forca e marrëdhënies së tij me ish-mbrojtësin brazilian të Arsenalit, Sylvinho, ishte vendosur shumë më parë.
“Kam folur me të shumë herë në telefon dhe personalisht, – thotë Broja për Sylvinhon. – Ai erdhi të më takonte në Angli kur isha ende me paterica, edhe kur u huazova te Fulham.
Trajneri vazhdoi të më thoshte se sa shumë dëshiron të punojë me mua, se unë jam një pjesë e madhe e asaj që kombëtarja shqiptare po përpiqet të bëjë. Ai më bëri të ndihem i dashur dhe i vlerësuar. Është diçka për të cilën lojtarët e rinj kanë nevojë.
Kur shkova në grumbullimin e Shqipërisë në mars, ndjeva dashurinë që në momentin që mbërrita. Ishte ndoshta një nga momentet më emocionale, kur luajta gjithashtu. I kisha të gjithë tifozët që bërtisnin emrin tim dhe stadiumi ishte plot. Sidoqoftë, është një realitet i trishtuar që përfundova duke luajtur më shumë minuta për Shqipërinë gjatë atyre dy miqësoreve ndërkombëtar sesa në katër muaj për Fulhamin”.
Në të vërtetë, Broja është thjesht mirënjohës që mund të hyjë sërish në fushë, pas këputjes së ligamentit të kryqëzuar të përparmë (ACL) në gjurin e tij të djathtë, në fund të vitit 2022. Kushdo që dëgjoi britmat e tij të agonisë, kur u rrëzua gjatë një miqësore kundër Aston Villa, nuk do t’i harrojë kurrë.
Ndeshja u luajt në Abu Dhabi si pjesë e përgatitjeve të Chelsea për rifillimin e sezonit të Premier League. Broja e nisi përpara Pierre-Emerick Aubameyang në formacion, me këtë të fundit gjithnjë e më shumë jashtë favorit nën drejtimin e trajnerit të atëhershëm të Chelsea, Graham Potter.
Broja, i cili shijoi eksperienca mbresëlënëse huazimi te Vitesse Arnhem në Holandë dhe Southampton, pasi kaloi në radhët e të rinjve të Chelsea, kishte shënuar golin e tij të parë për klubin vetëm dy muaj më parë. Por çdo shpresë për ta shtuar këtë numër përfundoi pasi sfidoi Ezri Konsa në zonën e penalltisë së Aston Villa.
“Ishte një mëkat i madh ajo që ndodhi sepse, në atë pushim të Kupës së Botës, pata një shans të madh për t’u larguar me menaxherin (Potter), – thotë ai. – Shpresoja të depërtoja në formacion, ndihesha vërtet sikur isha në gjendje të hyja.
Kur erdhi lëndimi, unë vetëm po bërtisja në fushë, me lotët që më rridhnin në fytyrë, sepse nuk ndihesha mirë. Fizioterapistët hynë dhe më dhanë oksigjen menjëherë, por nuk mundja ta lëvizja këmbën time. Kjo më trembi. Mbaj mend që shkova në dhomën mjekësore dhe nuk mund ta shihja dot për shkak të lotëve. Fizioterapistët më dhanë telefonin tim që të mund të telefonoja mamin dhe babin.
Unë fola me Ben Chilwell (mbrojtësin e Chelsea) për këtë dëmtim, sepse e kishte kaluar më parë. Edhe klubi më mbështeti. Ishte e vështirë ta kaloja vetëm rehabilitimin, më dhimbte shumë të shikoja shokët e skuadrës duke u stërvitur dhe luajtur. Ana mendore ishte ndoshta pak më e vështirë për t’u përballuar sesa dhimbja fizike. E pata të vështirë të isha jashtë fushe për kaq shumë kohë.
Është një gjë e mirë për të reflektuar ndonjëherë, sepse tregon se si kam ecur përpara dhe jam bërë më i fortë. E vlerësoj që jam në gjendje të luaj edhe më shumë tani. Ka njerëz që nuk shërohen nga këto lloj lëndimesh. Mund të kishte shkuar lehtësisht ndryshe, mund të mos luaja më futboll. Kjo është e frikshme”.
Në një kthesë fati, Broja bëri rikthimin e tij kundër Aston Villa shtatorin e kaluar, por është fillimi i tij i parë, një derbi lokal kundër Fulham më 2 tetor, që i ka mbetur më shumë në mendje: “Ishte e pabesueshme, një nga momentet e mia më të mira. Nuk ishte goli më i mirë i karrierës sime, por ndoshta ai që do të thotë më shumë për mua. Ishte një gjë e madhe. Unë kam buzëqeshur pas atij goli për një ose dy javë.
Munda të luaja vetëm 60 minuta kundër Fulhamit, sepse këmbët e mia ishin të mbaruara (atë natë). Ishte e mahnitshme vetëm të isha atje. Kisha qenë jashtë fushave për kaq shumë kohë”.
Broja u emërua në ekipin e parë nga Pochettino shtatë herë të tjera dhe bëri gjithsej 11 paraqitje nga pankina. Me ngurrimin e trajnerit për të dërguar lojtarët e ekipit të parë tek U-21 për kohën e lojës, ose për të organizuar miqësore pas dyerve të mbyllura, e bëri më të vështirë për ata që ktheheshin nga lëndimi e të fitonin mprehtësinë e ndeshjes.
Në vend që ta lavdëronte Brojën pasi shënoi golin hapës në fitoren 4-0, në “FA Cup” ndaj Preston North End, Pochettino foli më pas për mënyrën sesi duhej të “ndryshonte gjuhën e trupit”.
Kur e pyet tani, nëse e befasuan ato komente, Broja përgjigjet: “Pak, sepse kam kaluar shumë me dëmtimin dhe ai po thoshte diçka për mua, që duhej të isha më i lumtur. Do të ishte mirë sikur të kisha pasur më shumë besim prej tij.
Unë kam qenë gjithmonë shumë kërkues me veten, sepse pres shumë, por gjithmonë kam pasur një qëndrim vërtet të mirë kur bëhet fjalë për stërvitjet dhe ndeshjet. Gjithmonë përpiqem të bëj më të mirën për ekipin. Unë nuk jam një lojtar që ankohet.
Mendova, kur Nicolas Jackson u largua me Senegalin në Kupën e Kombeve të Afrikës (në fillim të vitit 2024) se do të më jepej një mundësi për të luajtur më shumë. Startova tri herë në janar, por mendova se kishte raste që mund të isha shfrytëzuar më shumë. Po luftoja për të marrë formën time fizike dhe gjërat më kalonin në kokë si: Çfarë do të ndodhë me mua në janar?
Kishte shumë spekulime rreth meje në atë kohë, nëse do të shkoja në huazim. Doja vetëm përgjigje nga klubi, pak siguri dhe nuk e mora këtë. Në fund vendosa të huazohesha, sepse doja të merrja më shumë minuta. Mendova se ishte koha perfekte ku mund të luaja futboll vazhdimisht për katër muaj deri në Europian”.
Fatkeqësisht për Brojën, ai plan nuk funksionoi. Trajneri Silva kishte bërë një shtysë të madhe, por të pasuksesshme për të nënshkruar me të verën e kaluar, kur Fulham shiti sulmuesin e tij numër 1 për një kohë të gjatë, Aleksandar Mitrovic. Pra, kur ai kërkoi huazim në merkaton e dimrit, Broja tha ‘po’, sepse ndjeu se ishte vërtet i kërkuar në ‘Craven Cottage’.
Askush nuk mund të parashikonte që sulmuesi tjetër Rodrigo Muniz, i cili nuk kishte shënuar për Fulham në Premier League gjatë gjithë sezonit, do të shkonte në një seri prej 8 golash në po aq ndeshje. Broja e kaloi pjesën tjetër të sezonit në stol, duke bërë vetëm 8 paraqitje si zëvendësues. Zhgënjimi i tij është i kuptueshëm.
“Marco Silva donte dëshpërimisht që unë të bashkohesha me Fulham, – thotë Broja. – Ai më thoshte se do të luaja rregullisht, se do të kisha një mundësi për të marrë shumë minuta aktivizim. Nuk më ndihmoi fakti që Muniz filloi të shënonte menjëherë. Unë e kuptoj plotësisht trajnerin, se nuk mund të lësh në stol një lojtar që shënon ndeshje pas ndeshjeje. Kemi pasur biseda ku ai (Silva) më thoshte: Mos u shqetëso, thjesht vazhdo të bësh atë që po bën, do të kesh mundësi.
Bëra gjithçka që munda për t’u përfshirë. Nuk kishte të bënte me dëmtimin tim. U stërvita si profesionist. Shkova mirë me të gjithë lojtarët. Stafi ishte i mrekullueshëm. Të gjitha mendimet kalojnë nëpër kokën tuaj. Mendoj se kam humbur 4 muaj të karrierës sime vetëm duke u stërvitur te Fulham. Unë mund të kisha qëndruar te Chelsea ato katër muaj dhe do të luaja më shumë se kaq. Ishte një lëvizje e keqe, por ky është futbolli. Ju duhet të ecni përpara, unë e konsideroj këtë eksperiencë zhgënjyese si mësim”.
Pra, çfarë do të ndodhë më pas? Duket se Broja do të shitet këtë verë. Ndër klubet e interesuara janë Monaco e Ligue 1 të Francës, Milan në Itali dhe skuadrat e Premier League si West Ham, Everton, Wolves. Megjithatë, Chelsea nuk do të nxitojë në tryezën e negociatave. Ashtu si Broja, që synon të zhvillojë një Kampionat Europian të mirë, çka do ta ndihmojë të gjenerojnë një tarifë më të madhe.
Mundësia për t’u larguar nga klubi, të cilit iu bashkua në moshën 8-vjeçare, nuk e tremb atë. Ai ka parë kolegë të dalë nga akademia e Chelsea me të, Callum Hudson-Odoi dhe Dominic Solanke të lëvizin e ta përmirësojnë karrierën e tyre te Nottingham Forest dhe Bournemouth, respektivisht.
" Callum is a great talent and had a big injury (Achilles tendon, as in his case) at Chelsea, like me," says Broja. – Things didn't work out, so he joined Forest and now he's scoring goals, becoming himself again. They believed in him and that's what a player needs when he goes through an injury like that.
Dominic was not given games at Chelsea, or Liverpool (his future club), but now has five successful seasons with Bournemouth, where he has been allowed to make mistakes, to have bad performances, to do the wrong thing and proper. He finished this season as one of the top scorers in the Premier League. And if someone wants to buy it, it will cost a lot of money.
My future? Nothing is set yet, but if I have to go somewhere else to get back into my groove, then I certainly will. As a player there is no better feeling than being on the pitch and knowing you have a club and a team to protect you; a club that allows you to make mistakes because you know you're going to be somebody.
But, for the moment, all my focus is to do the best for Albania in the European. I am excited like every Albanian in the world, I can't wait for the competition to start in Germany ".
Lini një Përgjigje