FLASH
Shkruar nga Preç Zogaj
This kind of relationship, like Berisha's stay at the helm as eternal, has only diminished the DP. The youth and the people of protest are the opposition people that the DP lacks. In the scenario of its real renewal and reform, the DP would have carried the banner of protest and victory.
In its manifestation, the protest exposes episodes and speeches that are even antagonistic in their meaning. That's how it is. Multicolored, heterogeneous.
It wouldn't hold if it were a party. It centers around unifying demands and its mission to remove the autocratic caste and replace them with a new elite.
By vote, of course. But not by the narrow-minded vote offered by the anti-popular electoral law of the two establishment parties.
The pillar of the protest is the youth. They have defined their cause and have decided to give themselves to it with all their heart and soul.
As befits every generation that at a certain moment decides not to vegetate by leaving its fate in the hands of autocracy, or of elders who don't know how to leave (gerontocracy).
There are other ages in the protest, who take the floor to tell personal stories or proclaim political slogans of a certain current. Agora has this. Each to their own and everyone around the unifier.
But our voice has been given and will continue to be given by the young men and women of the youth band. A band that in our time spans two decades - high school students, students, graduates at home and abroad, professionals in the private sector, but also in the public sector, workers in crafts, the unemployed.
They are the epitome of the longest-running protest in Albania's history, the torch that keeps the flame burning with the certain potential to become a blaze whenever a major national meeting is scheduled.
Those living in Albania have been thrown into this great encounter with history by the dilemma of "to leave or to stay."
Those who have fled into exile have been faced with the dilemma of "should we continue to remain as immigrants in foreign lands, or should we return to populate and save our blessed country"? The protest they are participating in is their answer. They want to stay. They want to return. They want to take their destiny into their own hands.
They are the soldiers of Salamis, a global metaphor that was born to show the vanguard that opens a new path in history.
The new path in our country is participatory democracy, against the exclusion of the people from the regime that bears the name of the people, against the personalization of power by the prime minister, against the siege of elections by the state party, against the sterilization of elections with closed lists, against political-economic-criminal castes in symbiosis with each other, proven by a number of criminal investigations by SPAK.
Rruga e re është Shqipëria në Europë, që ka si kusht standardet jo në letra, por në zbatim. Standarde pa mbyllje të njërit sy për arsye gjeopolitike në rrethanën e rigjetjes së kohezionit BE-SHBA.
Do të thotë se me një elitë politike gjthnjë e më të njollosur nga aferat korruptive hyrja e Shqipërisë në BE rrezikon seriozisht të mbetet një mirazh.
Duke dalë në rrugë për standarde europiane me vepra, qytetarët në protestë dhe sidomos rinia, janë aktorët pararojë të integrimit. Europa po i njeh të tillë dhe do t’i mbështesë me shumë në vijimësi.
Prej shumë e shumë vitesh është ngritur me shqetësim në Shqipëri nga analistë dhe politikanë të lirë rreziku i asfiksimit të demokracisë nga kasta plurale solidare Berisha-Rama. Si? Duke bërë këta teatrin e demokracisë me fjalë “të forta”, me akuza “ të egra”, por duke u fuqizuar sakaq konsensualisht në krye të kazermave politike respektive me ligin e tyre elektoral të listave të mbyllura dhe me pikëtakime të tjera të interesit të ndërsjelltë në eter.
Kjo lloj marrëdhënieje, sikurse qëndrimi i Berishës në timon si i përjetshëm vetëm e kanë zvogëluar PD-në. Rinia dhe populli i protestës janë në tërësi populli opozitar që i mungon PD-së. Në skenarin e rinovimit dhe reformimit real të saj, PD do të kishte mbajtur flamurin e protestës dhe fitores.
Kjo lloj marrëdhënie i ka bërë një dëm akoma më të madh Ramës, duke e përkundur në mendimin letargjik se me një opozitë të drejtuar nga Berisha s’ka kush t’ia marrë pushtetin, çfarë do që të bëjë.
Kësisoj ka humbur pasqyrën dhe presionin real opozitar, duke u lëshuar pa duar në kursin e ëmbël të personalizimit ekstrem të pushtetit. Episodi i Zvërnecit ishte sinteza perfekte e këtij personalizmi, si ta kishte shkruar me dorë një mendje shumë e zgjuar. Në fakt e kishte shkruar një gjë më e zgjuar që është natyra e gjërave, pika e ujit që derdh gotën, lepuri i madh që del nga ferra e vogël, zullumi që këputet kur trashet.
Një kryeministër tjetër, që nuk do të kishte bjerrë aq shumë kontaktin me realitetin e gjallë në të ashtuquajturën vetmi të majave, mund të kishte gjetur të protesta e rinisë mademin e humbur të opozitës së munguar.
Mjerisht e ka parë si një komplot kundër tij, si një padrejtësi të madhe që i bëhet atij personalisht. Ndaj investohet sa mundet për zvogëlimin dhe shuarjen e saj, duke dëshmuar largësinë kozmike me motivet e thella të saj.
Në vitin e 1990 brezi i ri konceptoi Shqipërinë si gjithë Europa. Ëndrra humbi shumë nga gjenuiniteti i saj nëpër labirinthet e qeverive postkomuniste që vunë pushtetin e tyre mbi aspiratën rinore popullore. Rruga e integrimit njohu thyerje, pabesi të shumta, vonesa. Breza të rinjsh iu sakrifikuan mujsharisë sunduese brenda partive-kazerma.
It seems that the current young generation has learned its lessons. It has stepped onto the stage of history to direct destiny on the right path. The new Albania is the solution and the new choice of the elites' turnover and the taking of responsibilities by the generation of young men and women. Nothing can turn it back, once it took shape and filled their hearts.
Lini një Përgjigje