FLASH
Shkruar nga Agron Gjekmarkaj
The reality is that corruption is not a deviation, but has become a system, a daily routine, a face.
In public life, there are moments when speech is not simply a means of communication, but an act of conscience to take the side of lies or truth!
Edi Rama tried to arouse pity for a former director presented as homeless, that of the ANA! I am not against pity when it is deserved! I am against it when it is fabricated, I am against it when it is used as a tool of public and political manipulation!
But yesterday SPAK spoke about about 50 million euros in property seizures of the lady and the gang behind her, these are the real things you do for Albania, someone gets 20, someone 50, someone 100, what you confess here and there is shamelessness! But as Aristotle reminds us, "justice is the virtue that gives everyone what they deserve". And in this case, the truth has given everyone not what they declare, but what they hide.
Because reality is not a propaganda narrative. The reality is that a “homeless person” ends up with several undeclared apartments, villas and other properties. A lawyer was telling a story these days that is not just an episode, but a metaphor for reality: for two arrested protesters, the prosecution had requested the measure “house arrest”. The problem? Both had no home. They were truly homeless. The defense found itself faced with an absurd dilemma: if they told the truth, they risked being sent to prison; if they didn’t, the question arose, where would the house arrest measure be applied?
The reality is that corruption is not a deviation, but has become a system, a daily routine, a face. Meanwhile, a few kilometers away from the luxury offices, in Lezha and in many other areas, honest citizens are still waiting for a roof over their heads. Some families even lost the roof they had over their heads in recent days! Years have passed since the 2019 earthquake and promises of reconstruction still remain in the air. Money has been distributed, tenders have been awarded, propaganda has been consumed, but houses are missing. The natural tragedy turned into a parody of corruption!
This is no longer a contradiction. This is an inverted moral order.
A system where:
– wealth is acquired through political connections, not merit;
– social assistance becomes an instrument of clientelism;
– and the ordinary citizen is treated as a spectator of everyday injustice.
But what aggravates this picture the most is violence. Violence against citizens who protest. Violence against those who dare to raise their voices against the capture of justice and corruption. Violence that is no longer episodic, but structured. Violence as a form of communication with society, the tree that they try to grow in the land of fear!
Në këtë kontekst, nuk mund të mos përmendet roli i drejtuesve të policisë, rasti i Skënder Hitajt, policia e të cilit në raportin e OSBE-ODIHR për qarkun e Fierit certifikohet si dhunuese e zgjedhjeve të lira!
Pas kësaj figure, që simbolizon zellin e tepruar në shërbim të pushtetit, vjen edhe zëri i squllur politik që përpiqet ta justifikojë këtë realitet, Lamellari. Me një diskurs që shpesh tingëllon si shtrembërim i vetë gjuhës shqipe, ministri si atentator i saj, i cili del përpara publikut për të shpëlarë dhunën policore dhe politike, duke e paketuar atë si “rend”, si “ligj”, si “domosdoshmëri”, duke lëshuar glaca zanore mbi protestuesit!
Retorika e ligjit nuk është fasadë për të mbuluar abuzimin, dhe fjala nuk mund të përdoret pafundësisht për të fshehur të vërtetën pa humbur çdo kuptim.
E kemi parë këtë edhe në sallën e Kuvendit dhe jashtë saj:
– ndaj Xhelal Mziut,
– ndaj Flamur Nokës,
– ndaj Klevis Balliut,
– ndaj Luciano Boçit,
– dhe në mënyrë të përsëritur ndaj liderit të opozitës, Sali Berisha.
Selektiviteti në zbatimin e forcës është forma më e rrezikshme e padrejtësisë, sepse ajo maskohet si ligj, ndërkohë që është arbitraritet. Një pushtet që vepron me nervozizëm dhe frikë është një pushtet që e ndjen se ka humbur legjitimitetin. Dhe si çdo pushtet i tillë, ai i drejtohet dhunës për të mbuluar boshllëkun moral. Sot, flamuri i kësaj qeverisjeje nuk është vizioni. Është shkopi i gomës. Shkopi i Ilirit, i Skënderit dhe nesër i Nuredinit! Doktrina e saj nuk është drejtësia.
Është korrupsioni. Gjuha e saj nuk është dialogu. Është propaganda dhe sharja.
Siç thoshte Hannah Arendt, “dhuna shfaqet aty ku pushteti është në rrezik”. Dhe sot, dhuna që shohim është dëshmia më e qartë e një pushteti që nuk bind më, por imponon. Dhe pikërisht këtu del në pah absurdi më i dhimbshëm i këtij sistemi.
Ky nuk është thjesht paradoks juridik. Ky është thelbi i sistemit tuaj. Për të varfrit, absurdi, frika dhe ndëshkimi. Për të korruptuarit, komoditeti, pasuria dhe mbrojtja. Prandaj pyetja mbetet: për kë qeveriset ky vend?
Për qytetarët që presin drejtësi dhe dinjitet? Apo për ata që numërojnë prona dhe privilegje? Përgjigjja nuk është më çështje interpretimi. Është përjetim i përditshëm. Dhe në fund, me gjithë ironinë që realiteti vetë na imponon, mbetet vetëm një apel: Nëse ky sistem vazhdon të prodhojë “të pastrehë” me vila dhe apartamente, ndërkohë që të pastrehët e vërtetë përballen me absurditete të tilla, atëherë nuk kemi më krizë të drejtësisë, kemi përmbysje të saj. Sepse në këtë realitet të përmbysur, i ndershmi ndëshkohet dhe i korruptuari rehatohet, madje edhe në arrest shtëpie. Ndaj shqiptarët ikin si të namur, nga trojet e veta, nga familja, kujtimet, tradita, si njerëz pa atdhe, sepse atdheu i tyre është pushtuar nga korrupsioni e banaliteti i një kaste!
I can't just blame the bad rulers, to paraphrase George Orwell, but also the society that allows itself to be ruled in this way!
Lini një Përgjigje