FLASH
Shkruar nga PamfletiËndrrat e presidentit rus për të rivendosur pushtetin perandorak kërcënojnë NATO-n dhe BE-në, jo vetëm Ukrainën; Evropa duhet të qëndrojë pranë Kievit, të rrisë presionin mbi Moskën dhe të pengojë një sulm të ri rus.
Asnjë regjim autoritar nuk zgjat përgjithmonë dhe një ditë Vladimir Putini nuk do të jetë më në krye të Rusisë. Megjithatë, pavarësisht sinjaleve për dobësim të ekonomisë ruse, pakënaqësi në shoqëri dhe lëkundje të besimit brenda elitave të pushtetit, është ende herët për të parashikuar fundin e tij politik.
Analiza thekson se askush nuk mund të parashikojë kur dhe si do të përfundojë epoka e Putinit. Për këtë arsye, demokracitë evropiane duhet të përqendrohen jo te pritja e rrëzimit të tij, por te ndërtimi i një strategjie afatgjatë që pengon realizimin e objektivave të Kremlinit.
Sipas autorit, synimi kryesor i Putinit mbetet nënshtrimi i Ukrainës, rivendosja e ndikimit rus në hapësirën post-sovjetike, dobësimi i NATO-s dhe minimi i unitetit të Bashkimit Evropian. Pengimi i këtyre objektivave do të përbënte dështimin më të madh të projektit të tij politik.
Në këtë kontekst, mbështetja për Ukrainën konsiderohet elementi më i rëndësishëm. Lufta ka hyrë në një fazë ku asnjëra palë nuk duket në gjendje të arrijë një fitore vendimtare në fushën e betejës. Teknologjitë e reja, veçanërisht dronët, kanë transformuar natyrën e konfliktit, ndërsa të dyja palët po përpiqen të godasin infrastrukturën energjetike, ekonominë dhe moralin e kundërshtarit.
Megjithatë, analiza paralajmëron se edhe nëse luftimet ndalen, sfidat për Ukrainën nuk do të përfundojnë. Një armëpushim apo ngrirje e konfliktit mund të sjellë tensione të reja politike dhe sociale brenda vendit. Rreziku që Ukraina të mbetet e dobësuar ekonomikisht, e depopulluar dhe e përçarë politikisht do të përbënte një sukses indirekt për Kremlinin, edhe nëse Rusia nuk arrin ta kontrollojë drejtpërdrejt vendin.
Prandaj, argumenton autori, fitorja e vërtetë ndaj Putinit nuk do të matet vetëm me ruajtjen e territorit ukrainas, por me aftësinë e Ukrainës për t'u shndërruar në një shtet të qëndrueshëm, demokratik dhe të integruar në Bashkimin Evropian.
Një tjetër element i rëndësishëm është rritja e presionit ekonomik ndaj Rusisë. Pavarësisht sanksioneve të gjera ndërkombëtare, ekonomia ruse vazhdon të përfitojë nga eksportet e energjisë. Analiza argumenton se Evropa duhet të forcojë masat kundër eksporteve ruse të naftës dhe të kufizojë më tej rrjetet që ndihmojnë Moskën të shmangë sanksionet.
Po aq shqetësuese mbetet edhe mundësia e një përshkallëzimi të ri ushtarak. Autori vlerëson se periudha më e rrezikshme për sigurinë evropiane mund të jetë pikërisht faza e tranzicionit, kur Evropa po përpiqet të ndërtojë kapacitete më të pavarura mbrojtëse dhe kur angazhimi amerikan në NATO mbetet i pasigurt.
Në këto rrethana, Putini mund të tundohet të testojë kohezionin e aleancës me veprime të kufizuara në krahun lindor të NATO-s, duke synuar të provojë nëse aleatët janë të gatshëm të reagojnë në mënyrë të bashkuar.
Analiza ndalet edhe te lufta hibride që Rusia zhvillon kundër vendeve evropiane përmes dezinformimit, sulmeve kibernetike, sabotimeve dhe operacioneve të ndikimit politik. Sipas autorit, Evropa nuk mund të kufizohet vetëm te mbrojtja, por duhet të zhvillojë aftësi për të penguar dhe çrregulluar këto operacione.
Një aspekt tjetër i rëndësishëm është marrëdhënia me vetë shoqërinë ruse. Edhe pse dialogu me Kremlinin mbetet i nevojshëm, analiza argumenton se Perëndimi duhet të komunikojë edhe me segmentet e tjera të Rusisë: elitat ekonomike, profesionistët, shoqërinë civile dhe komunitetin e rusëve që jetojnë jashtë vendit.
Mesazhi duhet të jetë se ekziston mundësia e një marrëdhënieje ndryshe mes Rusisë dhe Perëndimit nëse vendi zgjedh një rrugë tjetër politike.
Autori paralajmëron gjithashtu se një nga sfidat më të mëdha për Evropën nuk vjen vetëm nga Moska, por edhe nga brenda vetë kontinentit. Rritja e forcave populiste, nacionaliste dhe euroskeptike në disa vende evropiane mund të krijojë mundësi të reja për Rusinë që të përçajë unitetin perëndimor.
Në fund, analiza arrin në përfundimin se arma më e fuqishme e demokracive nuk është vetëm forca ushtarake apo ekonomike, por aftësia për të ruajtur stabilitetin, prosperitetin dhe kohezionin e tyre. Ashtu si gjatë Luftës së Ftohtë, suksesi nuk do të varet vetëm nga politikat ndaj Rusisë, por edhe nga aftësia e shoqërive demokratike për të mbetur të forta, të sigurta dhe tërheqëse.
Ndryshimi në Rusi mund të vijë shpejt ose mund të kërkojë vite. Deri atëherë, përfundon analiza, sfida më e madhe për Perëndimin është durimi strategjik dhe ruajtja e unitetit përballë një kundërshtari që mbështetet te përçarja dhe lodhja e rivalëve të tij./ The Guardian
Lini një Përgjigje