FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Trumpi ka sugjeruar, që kur mori pushtetin, vizionin e tij për të kthyer Gazën në “Rivierën e Lindjes së Mesme”, duke përsëritur qëndrimin e dhëndrit të tij, Jared Kushner, i cili më parë kishte folur për potencialin e pasurive të paluajtshme dhe investimeve në Gaza.
Përpara takimit historik të kryeministrit izraelite, Benjamin Netanyahu, me presidentin e SHBA-ve, Donald Trump, pjesa më e madhe e fokusit u vendos mbi presionin e madh që lideri i rizgjedhur amerikan do të ushtronte mbi Netanyahun për të arritur marrëveshjen e armëpushimit dhe për të siguruar lirimin e pengjeve të mbetura.
E gjithë kjo u zhduk pasi Trump e zhvendosi vëmendjen nga pengjet te thirrja për marrjen e Gazës nga ana e SHBA-ve, e mbështetur nga zhvendosja e përhershme e çdo palestinezi në Gaza.
Ky koncept do të ishte i paimagjinueshëm vetëm dy javë më parë, megjithatë ky është shembulli më i fundit i ciklit të lajmeve me shpejtësi të frikshme që sjellin rrethana të paimagjinueshme.
Edhe insistimi i përsëritur i Trumpit për zhvendosjen e palestinezëve, diçka që më parë ishte e pamendueshme, ka evoluar në një element të nevojshëm të çdo bisede që ka të bëjë me të ardhmen e konfliktit israelo-palestinez.
Trumpi ka sugjeruar, që kur mori pushtetin, vizionin e tij për të kthyer Gazën në “Rivierën e Lindjes së Mesme”, duke përsëritur qëndrimin e dhëndrit të tij, Jared Kushner, i cili më parë kishte folur për potencialin e pasurive të paluajtshme dhe investimeve në Gaza.
Ironia e Trumpit që flet për Gazën që është kthyer në një “ferr” përballë një Netanyahu të heshtur dhe të qeshur, ngre pyetjen: Kush mendon Trumpi se e ka bërë çdo ndërtesë në Gaza të pabanuar dhe, si pasojë, përgjegjës për zhvendosjen e tyre të domosdoshme?
Edhe nëse Trumpi e konsideron këtë premtim si një manovër presioni për ta përdorur ndaj Netanyahu për të mbyllur luftën, mbetet krejtësisht e paqartë se si ai pret që kjo të mbyllet, duke pasur parasysh kundërshtimin e fuqishëm nga aleatët kryesorë arabë të Trumpit në mbarë botën.
Pavarësisht se Trumpi është shpresa e fundit e madhe për pengjet – ai dhe Dërguari i Posaçëm i SHBA-ve, Steve Witkoff, janë të vetmit që mund ta shtyjnë Netanyahu-n për të realizuar marrëveshjen – amerikanët, në fakt, i dhuruan Netanyahu-t një dhuratë në një pjatë argjendi.
Në vend që të përdornin autoritetin e tyre të vërtetë ndaj Netanyahu-t në një moment kur çdo çast është kritik – praktikisht çdo vëzhgues i konfliktit e vlerësoi këtë si vizitën më të rëndësishme për një kryeministër izraelit në Uashington në historinë e vendit – Trump dhe ekipi i tij ofruan respekt, ndërsa hodhën ujë të ftohtë mbi mundësinë e suksesit të marrëveshjes.
Kjo u bë e qartë që para se Netanyahu të arrinte në Shtëpinë e Bardhë, kur Witkoff kritikoi publikisht formulimin e marrëveshjes nga administrata Biden, hera e parë që ai sulmon pasardhësit e tij pas gati dy muajsh lavdërimi për bashkëpunimin e jashtëzakonshëm në sigurimin e armëpushimit.
“Pjesë e problemit është se armëpushimi Izrael-Hamas nuk ishte një marrëveshje kaq e shkëlqyer sa u nënshkrua fillimisht, që nuk u diktua nga administrata Trump. Ne nuk kishim asnjë lidhje me të”, tha Witkoff për gazetarët në Shtëpinë e Bardhë, pasi theksoi se bisedimet për fazën e dytë të armëpushimit janë në proces.
Pasi administrata Trump ka luftuar me kujdes për t’i dhënë meritat Trump për marrëveshjen në çdo mundësi, fakti që ata tani po fillojnë të hedhin fajin te Biden është një shenjë jo e mirë për qëndrueshmërinë e saj.
Ndërkohë që Witkoff do të takohet me Kryeministrin Katarit, Mohammed Bin Abdul Rahman al-Thani, në Florida më vonë këtë javë, duke thënë “shpresojmë se do të arrijmë në pozicionin e duhur për fazën dy”, ai po përpiqet ta përshkruajë fazën e tretë të marrëveshjes si të pa realizueshme duke pasur parasysh shkallën e shkatërrimit në Gaza.
Ajo që Trump dhe ekipi i tij kanë bërë, qoftë qëllimisht apo jo, është t’i japin Netanyahut gjithçka që ai shpresonte të merrte nga kjo vizitë.
Ai tregoi për publikun e tij vendas që gjithçka është në rregull mes tij dhe Trumpit, i cili gëzon një mbështetje të paproporcionalisht të lartë në Izrael krahasuar me pjesën tjetër të botës, përfshirë Amerikën.
Trump, ashtu siç ishte parashikuar, e minimizoi në mënyrë të dukshme tensionin që e përcaktoi fundin e mandatit të tij të parë, duke mbështetur Netanyahu-n si liderin e duhur për Izraelin dhe duke e përshkruar marrëdhënien e tyre personale si “shumë të mira.”
Netanyahu do të kthehet gjithashtu në shtëpi me një siguri publike nga Trumpi që Arabia Saudite nuk po kërkon një shtet palestinez në këmbim të normalizimit – pavarësisht insistimit të menjëhershëm të Riadit për të kundërshtuar këtë pas shfaqjes së tyre të përbashkët.
Netanyahu gjithashtu po largohet me sigurinë që Trumpi nuk beson më se plani i tij i paqes i vitit 2020 është mënyra më e mirë për të ecur përpara – duke theksuar se “shumë gjëra kanë ndryshuar”.
Përtej kësaj, Netanyahu mund të kthehet në Izrael me një plan, pa marrë parasysh sa i parealizueshëm apo jorealist, që ai të mund të rrijë përpara partnerëve të tij të koalicionit të ekstremit të djathtë, nga të cilët varet e ardhmja e tij politike.
Pavarësisht këtyre shtyllave të zhvendosura, ekziston një precedent që Trump të ofronte rastësisht mbështetje për një plan për të realizuar ëndrrat e së djathtës izraelite, pavarësisht paralajmërimeve të botës arabe për shkeljen e ligjit ndërkombëtar dhe pasojat dramatike në Lindjen e Mesme.
Nëse dikush harron, thjesht kujtoni festimet e parakohshme të supozimit të lejimit nga Trump të aneksimit izraelit të Bregut Perëndimor gjatë mandatit të tij të parë.
Përtej kësaj, propozimi i ri i Trumpit nuk është çek i bardhë për zhvendosjen izraelite të Gazës, siç beson e djathta izraelite.
Në fakt, ai tha shprehimisht se nuk e mbështet domosdoshmërish rrëmbimin territorial të Izraelit, një fakt që duket se ka humbur mes mbështetësve të tij.
Nëse Trump do të shpenzojë seriozisht kapitalin politik për këtë çështje me Egjiptin dhe Jordaninë, si dhe vende të tjera pa emër, mbetet për t’u parë.
Por fakti që ky është tani fokusi i vëmendjes, në vend që të sigurojë lirimin e pengjeve, tregon se sa shumë Trump dështoi ta përdorte siç duhet levën e tij kundër Netanyahut.
Thënë kjo, ishte vetëm falë Trump që Netanyahu dërgoi në radhë të parë një ekip negociator në Doha.
Nëse ky shpërqendrim do të çojë apo jo në rënien e armëpushimit është ende e pacaktuar.
Megjithatë, është e vështirë të mos shikosh takimin Trump-Netanyahu dhe të ndihesh më pak i inkurajuar për fuqinë e qëndrueshme të marrëveshjes/ The Haaretz
Lini një Përgjigje