FLASH
Shkruar nga Anthony Bellanger
Nëse pranojmë që gazetarët vdesin në Gaza, hapim rrugën që regjimet e tjera ta konsiderojnë vrasjen e gazetarëve një instrument normal lufte.
Në Gaza, është përjetësuar emri i Anas al-Sharif, një gazetar i ri i Al Jazeera-s i vrarë më 10 gusht 2025. Gaza gjithashtu do të kujtojë 222 gazetarët e tjerë palestinezë të vrarë në dy vitet e fundit nga ushtria izraelite, sipas monitorimit të vetë Federatës Ndërkombëtare të Gazetarëve. Por ata që zgjodhën të eliminonin këta punonjës të medias do të mbeten të dënuar përgjithmonë.
Gjatë këtyre 24 muajve, Gaza është bërë vendi më i rrezikshëm në botë për të ushtruar profesionin tonë. Izraeli u ndalon gazetarëve të huaj të hyjnë në territor, kështu që e vërteta mbështetet ekskluzivisht te gazetarët palestinezë, pothuajse të gjithë janë anëtarë të Sindikatës së Gazetarëve Palestinezë, të lidhur me IFJ-në.
Shumë shpesh ata punojnë pa mbrojtje dhe pa strehë për familjet e tyre. Dhe po ashtu shumë shpesh, ata janë në shënjestër të drejtpërdrejtë.
Asnjëherë më parë profesioni i gazetarisë nuk ka parë një masakër të tillë në radhët e saj. Federata Ndërkombëtare e Gazetarëve, e themeluar në vitin 1926 dhe që feston njëqindvjetorin e saj në Paris në maj 2026, nuk ka regjistruar një numër të krahasueshëm vdekjesh që nga formimi i saj, as gjatë Luftës së Dytë Botërore, as në Vietnam, Kore, Siri, Afganistan apo Irak. Gaza është bërë varreza më e keqe për gazetarët në historinë bashkëkohore.
Por kjo nuk është një seri tragjedish aksidentale. Është një strategji e qartë: vritni dëshmitarët, mbyllni Gazën, bllokoni rrëfimin. Parandalimi i hyrjes së shtypit ndërkombëtar do të thotë heshtja e vëzhguesve të huaj të pavarur ndaj këtij konflikti. Dhe në një kohë kur kryeministri izraelit, Benjamin Netanyahu, premton të rikolonizojë Gazën, kontrollimi i rrëfimit është po aq i rëndësishëm sa kontrolli i vetë territorit. Kolonizimi gjithashtu do të thotë fshirja e rrënojave, e të vdekurve, e të mbijetuarve dhe e atyre që tregojnë historitë e tyre.
Nga kufiri verior deri në qytetin e Gazës, qindra mijëra banorë janë detyruar të largohen drejt jugut. Por edhe atje jugu nuk është strehë: nuk ofron as siguri dhe as rrugëdalje. Familjet janë të ngjeshura së bashku, të bllokuara midis bombave dhe detit, pa asnjë mënyrë për t'i shpëtuar mizorive të kësaj lufte. Ky realitet i rrethimit total është edhe ai i gazetarëve, të dënuar të punojnë të mbyllur në një enklavë ku mbijetesa bëhet gjithnjë e më e pamundur çdo ditë.
Në këtë kontekst, njohja e shtetit të Palestinës nga një numër gjithnjë e në rritje vendesh në OKB është simbolike. Por vjen shumë vonë. Nuk mbron të gjallët dhe as nuk u sjell drejtësi të vdekurve. Diplomacia po kap ritmin me historinë, por vetëm pasi të jetë bërë e pariparueshme.
Pra, kush i mbron këta dëshmitarë? Nuk janë as Kombet e Bashkuara të paralizuara dhe as fuqitë e mëdha, bashkëfajtore përmes dërgesave të armëve dhe heshtjes së tyre. Gazetarët palestinezë vazhdojnë misionin e tyre të vetëm, deri në pikën e lodhjes. Deri në pikën e vdekjes.
IFJ, nga ana e saj, po ndërmerr veprime në terren. Ajo mbështet drejtpërdrejt gazetarët dhe familjet e tyre përmes Fondit të saj Ndërkombëtar për Sigurinë. Ajo rrëfen jetën e përditshme të kolegëve të saj , Sami Abu Salem, Ghada Al Kudr dhe të tjerëve, në mënyrë që realiteti i tyre mizor të mos reduktohet në statistika të thjeshta.
Dhe për disa vite, ajo ka bërë thirrje për një konventë ndërkombëtare të OKB-së që do t'i detyronte shtetet të mbronin gazetarët dhe të ndëshkonin vrasësit e tyre. Derisa të ekzistojë një konventë e tillë, pandëshkueshmëria do të mbizotërojë dhe do të mbrojë udhëheqësit izraelitë përgjegjës për këto krime.
Një kujtesë thelbësore e përsëritur për vite me radhë nga IFJ, për gazetarët dhe punonjësit e medias që mbajnë karta ndërkombëtare shtypi është: "Asnjë histori nuk vlen sa një jetë njerëzore".
Ky nuk është një slogan: është një rregull mbijetese. Misioni i gazetarëve nuk është të vdesin si martirë, por të raportojnë në siguri.
Mbrojtja e tyre është një përgjegjësi kolektive. Çdo helmetë, çdo jelek antiplumb, çdo kurs trajnimi për siguri dhe mjedis armiqësor është jetik.
Në Gaza, shumë nga kolegët tanë po pyesin veten: “Çfarë kuptimi ka të vazhdojmë?”.
Provat po shtohen, dëshmitë po grumbullohen, por asgjë nuk po ndryshon. Por dorëzimi do të ishte më keq, sepse heshtja është një fitore për xhelatët. Kjo u lejon atyre të thonë se nuk ka ndodhur asgjë.
Njëqind vjet pas krijimit të saj, Federata Ndërkombëtare e Gazetarisë (IFJ) përballet me sprovën më të tmerrshme në historinë e saj. Gaza është bërë varreza e gazetarisë.
Nëse pranojmë që gazetarët vdesin atje mes indiferencës, atëherë hapim rrugën që regjimet e tjera ta konsiderojnë vrasjen e gazetarëve si një instrument normal lufte.
Anas al-Sharif nuk donte të vdiste. Ai donte të informonte botën, në siguri. Vdekja e tij dhe e 222 kolegëve tanë na detyron të veprojmë.
Izraeli vret gazetarë. Vrasja e gazetarëve është vrasje e së vërtetës. Dhe një botë pa të vërtetë është një botë ku xhelatët mbretërojnë. / Marrë nga “The Guardian”, përshtati “Pamfleti”.
Lini një Përgjigje