FLASH
Shkruar nga Federiko Rampini
Pse Kamala Harris nuk arriti të bindë se mund të ishte pasuesja e Biden në krye të Shtëpisë së Bardhë?
Ngurrimi i Joe Biden për të bërë një hap prapa dhe për të deklaruar se nuk do të kandidojë më, ka një shpjegim: Emri i saj është Kamala Harris.
Është një tabu, e cila rrallëherë ka gjurmë në mediat pranë Partisë Demokratike. Por në darkat mes personaliteteve të partisë, në Uashington, Nju Jork apo Kaliforni, flitet shpesh për zv/presidentin.
Dilema është kjo: si të eliminohet një zv/president që pothuajse të gjithë e konsiderojnë të paaftë, pa shënuar autogol të tmerrshëm dhe pa shkaktuar një sherr me Gardianët e Revolucionit të Identitetit? Si të eliminohet një grua me ngjyrë duke shmangur akuzat për seksizëm dhe racizëm? Për të mos përmendur përdorimin që Partia Republikane do t'i bënte largimit të saj.
Është e dobishme të kujtojmë se si u zgjodh numri dy i Presidencës në vitin 2020. Biden kishte filluar shumë dobët në zgjedhjet paraprake të atij viti, duke mbledhur fillimisht shumë më pak mbështetje se dy kandidatët e së majtës ekstreme "socialiste", Bernie Sanders dhe Elizabeth Warren, dhe kandidati qendror, por i ri dhe novator Pete Buttigieg.
Në një debat të paharrueshëm televiziv, Kamala Harris, gjithashtu një kandidate në nominim, nisi një sulm shumë të ashpër kundër Bidenit, që rrezikoi ta fundoste atë përfundimisht. Harris e kishte akuzuar hapur për racizëm. Pse?
Në fillim të karrierës së tij si senator, Biden kritikoi politikën e "autobusit" (Busing). Fjalë për fjalë transporti me autobus, ishte një sistem i aplikuar në vitet 1970 për të përzier nxënësit e bardhë dhe ata me ngjyrë në shkollat publike dhe për të kapërcyer një ndarje të lidhur me përqendrimet e ndryshme etnike në lagje. "Autobusimi" u kritikua nga e majta, pasi sipas tyre, ky sistem ishte vetëm për shkollat publike, ndërkohë që dihet se “borgjezët” fëmijët i shkollojnë në shkolla jo publike.
Sulmi i Kamala ndaj Bidenit në atë debat televiziv të vitit 2020 ishte i njëanshëm dhe ndoshta i padrejtë; por ajo "kalëroi" duke ngritur një lëvizjeje shumë agresive antiraciste. Kjo e detyroi Biden ta afronte pas vetes.
Biden u shpëtua papritur nga njerëzit me ngjyrë. Afrikanët e moderuar të përhapur në jug mbështetën kandidaturën e tij. Megjithatë, ai mbeti një politikan mashkull, i bardhë, i moshuar, heteroseksual, katolik dhe me një karrierë të gjatë si centrist i moderuar.
Kur zgjodhi numrin dy të tij, Biden zgjodhi Harrisin për arsye e thjesht "identitare": grua, me ngjyrë (prindërit e saj janë indianë dhe afro-xhamaikanë), shumë më të rinj se ai. Si një ikonë e politikës së identitetit, Harris ishte një manipulim që në fillim. Prindërit e saj i përkasin një bote emigrantësh elitarë: nëna e saj indiane vinte nga kasta e lartë e Brahminëve dhe kishte mbërritur në Amerikë si studiuese mjekësore; babai i saj është një ekonomist i njohur, një akademik i famshëm. Historitë e prindërve të Harrisit ishin, konfirmimi i asaj ëndrre amerikane të lidhur me meritokracinë: një temë e mallkuar nga antiracistët e rinj, për të cilët është e turpshme të përshkruhet Amerika si një vend i mundësive.
Harris gjithashtu nuk kishte qenë kurrë në linjë me të majtën ekstreme. E mbaj mend kur ishte ministre e Drejtësisë e Kalifornisë: ajo zbatoi një politikë mjaft rigoroze penale, jo dekriminalizimin e gjithanshëm të vendosur sot nga të ashtuquajturit prokurorë progresivë. Pas kontaktit të parë me nënpresidencën, Harris shpërtheu menjëherë. Në fillim të vitit 2021 Biden i besoi asaj një dosje shpërthyese, natyrisht: imigracionin. Por nëse doni të demonstroni se në të ardhmen mund të jeni presidentja e parë femër e Shteteve të Bashkuara, nuk mund të prisni që të merreni vetëm me çështje të lehta. Në emigracion, Harris iu desh menjëherë të hiqte maskën e saj. Në kufirin me Meksikën, fluksi i emigrantëve të paligjshëm po rritej, të tërhequr nga mesazhet e dobëta të së majtës ekstreme (Alexandria Ocasio Cortez, për të përmendur një) për kufijtë e hapur.
Në udhëtimin e saj të parë në Amerikën Qendrore, Harris shkoi për të thënë: "Ne nuk ju duam. Ne do t'ju ndihmojmë të qëndroni në shtëpinë tuaj". Imazhi i saj u shemb menjëherë. Mediat që e kishin lavdëruar e kanë braktisur. Të gjithë ata që e kishin lavdëruar, filluan të flisnin për "Kamalën e vërtetë": shpesh vulgare, e pakëndshme nga dëshira për të qenë e mirë, e paaftë dhe një fabrikë gafash pothuajse po aq të turpshme sa ato të Bidenit.
Fundi i Harrisit u dekretua pothuajse unanimisht në muajt e parë të kësaj administrate. Tani, megjithatë, ajo është një personazh i rëndë për t'u eliminuar. Biden mund ta bëjë menjëherë: presidenti ka të drejtë t'i kërkojë të japë dorëheqjen menjëherë dhe ta zëvendësojë atë. Por do të ishte një lëvizje e rrezikshme, ndoshta një autogol.
Në atmosferën doktrinare dhe dogmatike që ende kushtëzon pjesën më të madhe të Partisë Demokratike, është e vështirë që krahu i majtë dhe baza më militante të gëlltisë spektaklin e një plaku të bardhë që pushon nga puna një grua me ngjyrë. Për sa i përket të djathtës, ai do të kundërshtonte: “Tashmë pas tre vitesh po e kuptoni që kishit vënë në vendin e dytë më të lartë të shtetit një person që nuk ishte në lartësinë e detyrës?”. Kurthi i Kamala është vdekjeprurës. /Përshtati “Pamfleti” nga “Corriere Della Sera”
Lini një Përgjigje