FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Gli attacchi israelo-americani continuano a colpire obiettivi militari ed economici iraniani, mentre l'Iran risponde su diversi fronti nella regione
Sono trascorsi ormai nove giorni da quando le prime bombe israeliane e statunitensi hanno colpito l'Iran. L'attacco è stato presentato come una mossa preventiva per dissuadere gli ayatollah dal prendere di mira diversi obiettivi. Il presidente degli Stati Uniti Donald Trump ha fornito una motivazione diversa quasi ogni giorno: promuovere la democrazia e il cambio di regime, impedire alla Repubblica Islamica di attaccare Israele, impedire il ritorno a un programma nucleare o la costruzione di missili in grado di colpire l'America.
L'attacco americano è stato condotto senza una formale dichiarazione di guerra e senza un obiettivo chiaro. Per questo motivo, è difficile capire se gli Stati Uniti stiano vincendo. È più facile dire chi sta perdendo, l'Iran, e chi sta vincendo, Israele.
Le vittorie di Netanyahu
Almeno dal 1992, il primo ministro israeliano Benjamin Netanyahu ha messo in guardia dalla minaccia iraniana, definendola "la maledizione della regione", "la minaccia nucleare" e "l'apice dell'asse del male". Ogni leader sciita ucciso, ogni base militare distrutta e ogni infrastruttura che potrebbe sostenere le ambizioni della Repubblica islamica rappresentano per lui una vittoria.
Attacchi agli ayatollah
La teocrazia iraniana sta subendo colpi continui. Se si trattasse di un incontro di pugilato, perderebbe ai punti. Ma questa è una guerra. L'Iran ha solo bisogno di mantenere la posizione per considerarsi vincitore. Deve solo evitare rivolte interne o secessioni da parte delle minoranze. La devastazione materiale farà arretrare il Paese di anni, ma se la nomenclatura del regime manterrà il controllo, questo sarà un problema per i cittadini, non per i leader.
Tattiche
Le tattiche sono leggermente cambiate dal 28 febbraio, il primo giorno dell'aggressione. Inizialmente, l'aviazione israelo-americana, supportata da missili e droni, ha dato priorità alle uccisioni mirate e alla distruzione delle difese aeree e dei lanciamissili. Dopo aver ottenuto il controllo dei cieli, nel fine settimana è passata a colpire le infrastrutture economiche.
È sbagliato parlare di "bombardamenti massicci". Gli obiettivi vengono selezionati anche per evitare sprechi di munizioni. Ci sono stati errori, come il caso delle 165 ragazze uccise in una scuola, ma c'è una cinica mancanza di interesse nel colpire i civili da cui ci si aspetta una rivolta.
Ci sono anche segnali di incursioni delle forze speciali in territorio iraniano e di missioni di salvataggio di piloti abbattuti. Trump ha sempre avuto una preferenza per le forze speciali.
Quattro direzioni di reazione
Irani ka reaguar në katër drejtime: duke goditur Izraelin, bazat amerikane në rajon, rrjedhën globale të energjisë dhe duke mobilizuar milicinë aleate në Liban. Dje dukej se Ngushtica e Hormuzit mund të rihapej, por kjo mbetet për t’u verifikuar.
Qielli i Libanit
Në Liban Izraeli po vepron i vetëm, pa SHBA-në. Ai kontrollon dimensionin e katërt të luftës, qiellin, dhe planifikon rreth 300 inkursione në ditë. Vrasjet e shënjestruara me dronë izraelitë vazhdojnë edhe në hotelet e Bejrutit ku janë strehuar refugjatë.
Hezbollahu reagon me pak lëshime raketash që zakonisht kapen nga mbrojtja ajrore, por arrin ta bëjë të vështirë një pushtim tokësor. Disa inkursione me parashutistë ose tanke janë zmbrapsur.
Shifrat
Fronti nën sulm po pëson humbjet më të mëdha. Mjafton të përmendet udhëheqësi suprem Ali Khamenei dhe të paktën 200 gjeneralë, politikanë dhe klerikë të vrarë, si dhe 42 anije të fundosura, përballë 7 ushtarëve amerikanë të vrarë.
Sipas shifrave të publikuara nga qeveritë përkatëse, rreth 1.400 persona kanë vdekur në Iran, mes tyre 400 fëmijë. Në Liban numri i të vrarëve arrin në rreth 400, përfshirë 150 fëmijë dhe, sipas Izraelit, 200 militantë. Në Izrael janë vrarë 11 civilë, mes tyre 3 fëmijë. Dy ushtarë izraelitë janë vrarë në Liban, 7 ushtarë amerikanë në Gjirin Persik, 21 në vendet prodhuese të naftës, 4 në Siri dhe një në Jordani. Megjithatë këto shifra ndikohen nga censurat kombëtare.
Sulmet në Gjirin Persik
Rreth 300 mijë persona janë zhvendosur nga Teherani dhe 800 mijë nga zonat libaneze nën sulm. Mesatarja e sulmeve izraelito-amerikane është rritur në afro 800 në ditë, ndërsa ajo iraniane ka rënë nga shtatë valë dronësh dhe raketash në drejtim të Izraelit në fillim, në vetëm tre.
Në Gjirin Persik tendenca është e kundërt: nga katër valë sulmesh në dhjetë çdo 24 orë. Sipas Gardës Revolucionare, 40 për qind e lëshimeve të tyre janë drejtuar ndaj Izraelit dhe pjesa tjetër ndaj bazave amerikane. Të dhënat arabe tregojnë një zgjedhje të qartë politike: Emiratet e Bashkuara Arabe kanë pësuar gati 1.300 sulme, më shumë se dyfishi i atyre ndaj Izraelit (600) dhe Kuvajtit (500). Monarkitë e tjera – Katari, Arabia Saudite dhe Bahreini – kanë regjistruar rreth 430 sulme.
Po ndryshon gradualisht edhe armatimi. Irani tani përdor më shumë dronë, deri në 2.000 në ditë, ndërsa Izraeli dhe SHBA përdorin më shumë bomba dhe dronë. Të gjitha palët përdorin më pak raketa.
Mundësia e zgjerimit
Mediet izraelite kanë njoftuar disa herë për hyrjen në konflikt të vendeve që strehojnë baza amerikane të goditura nga Irani, por deri tani kjo mbetet vetëm një dëshirë. Kërkim-faljet e bëra ndaj fqinjëve arabë nga presidenti iranian tregojnë ndjeshmërinë e kësaj çështjeje.
I servizi segreti israelo-americani stanno cercando di convincere le milizie curde a intervenire. Dopo Hezbollah, Teheran vuole coinvolgere gli Houthi dello Yemen, ma si trovano ad affrontare la flotta americana.
Europa
D'altro canto, Israele conta sull'aiuto del governo libanese per disarmare Hezbollah, ma finora Beirut non ha preso misure concrete. L'Europa agisce senza una linea comune. Francia, Italia e Spagna hanno inviato navi per proteggere Cipro. La Turchia spera di mediare. Il Pakistan, potenza nucleare, sta monitorando gli sviluppi. La Russia ha ammesso di sostenere l'Iran, ma non è chiaro in quale forma, forse solo con informazioni satellitari. /Adattato dal "Corriere della Sera"
Lini një Përgjigje