FLASH
Shkruar nga Barney Ronay
A reflection on the 2026 World Cup, the global perception of the United States, and the role of sport as a meeting space between cultures…
One of the most beautiful parts of following soccer around the world is the way it draws you to special places, local shrines, objects with a deep cultural connection. Of course, the United States has such sacred spaces too.
The line of pilgrims in Philadelphia on Thursday morning stretched along the sun-baked steps to the plaza below. Advancing slowly, the people in their ritual colors approached the figure at the top, arms outstretched in prayer, in a state of silent reverence. When his moment of communion finally arrived, the man at the head of the line adjusted Ronaldinho’s jersey, raised his fists above his head for the ceremonial Instagram photo and shouted: “Adrian! I did it!”
It's about, of course, the Rocky statue, the most visited public place in the cradle of American history and, for the thousands of Brazilian and Haitian fans who had come for the Group C match, the only place in the city where they could catch a pure slice of America.
The Rocky statue is all about those fists raised above the horizon, embracing the skyscrapers below and holding America's first city in its human-sized hands. I have a theory about the US and hands. Many of America's greatest self-mythologizing creations have been hand-sized. The hamburger. The .45 Colt revolver. The baseball glove. The pornography industry. The chocolate chip cookie, designed for workers to take with them to the fields and factories.
All of these creations are designed to fit the hand, in a scalable and democratizing way, suggesting that this vast, rugged land can be reduced to human size, that you can hold a piece of it in the palm of your hand. All Coca-Colas are the same, and all Coca-Colas are good. The colonizer's dream excludes no one. All you need is a pair of hands.
Of course, that's not true. The United States is also a country built on violent inequality, on slavery, with centralized power, with cruel edges, and with a recent history of bloody economic colonialism. It's not just a land of pancakes and donuts. But that's how dreams work. They're deceptive and confusing, but they can also contain a grain of truth.
Teoria ime vazhdon me përfundimin se momenti kur SHBA-ja nisi të humbte drejtimin dhe të hynte në rënie kulturore ishte kur humbi këtë lidhje me përmasën e dorës. Papritur Amerika nisi t’u servirte qytetarëve ushqime aq të mëdha sa nuk mund të mbaheshin më në duar: hamburgerë gjigantë që shpërthejnë në fytyrë, pako patatinash sa një thes plehrash, bidonë tregalonësh me Sprite vanilje. Ndërkohë po shpik mënyra për të alienuar jo vetëm veten, por edhe gjithë botën, duke i dhënë pushtet një grupi të çuditshëm perëndish teknologjike dhe duke zhvendosur ekzistencën tonë të përbashkët në një hapësirë digjitale pa gjymtyrë.
Fundi i Amerikës nuk do të vijë përmes revolucionit politik apo tankeve mbi kodra. Do të vijë kur ajo të mbytet nga një M&M sa një top basketbolli pas timonit të padukshëm të makinës vetëdrejtuese, ndërsa në lëndinën e Shtëpisë së Bardhë një president i inteligjencës artificiale në cloud hedh një top virtual jo-futbolli me pasardhësit e tij robotikë pa krahë. Dhe para se të ngrini dorën kundër kësaj propagande të çmendur antiamerikane evropiane, ndoshta duhet të shikoni poshtë. Nuk keni më duar.
Çfarë lidhjeje ka kjo me Kupën e Botës në Meksikë, Kanada dhe SHBA, 11 ditë pasi na është thënë se po zhvillohet ngjarja më e madhe që ka organizuar ndonjëherë njerëzimi? Në këtë fazë është zakon të vlerësohen aspektet futbollistike të turneut. Numri i spektatorëve, mesatarja e golave dhe organizimi i vendeve pritëse analizohen me kujdes.
Nuk është e vështirë të hartosh një listë me gjërat që nuk pëlqehen. Të këqijat: ndërprerja e mjerueshme dhe mashtruese për reklama në mes të pjesëve, poza e fryrë e presidentit të FIFA-s dhe adhurimi ndaj personazheve të famshëm pa lidhje me futbollin. Të mirat: qytetet amerikane, stadiumet amerikane, atmosfera e ngrohtë dhe funksionale e diasporave dhe vetë ndeshjet, të cilat kanë qenë të këndshme dhe argëtuese.
Por kjo Kupë Bote nuk ka qenë kurrë vetëm për futbollin. Ashtu si turneu i fundit në Katar, ajo do të konsiderohet sukses sipas kritereve të veta, pavarësisht se çfarë ndodh në fushë. Këto kritere janë: të gjenerojë 14 miliardë dollarë përmes marketingut të 300 orëve përmbajtje televizive; të largohet nga tregu tashmë i ngopur evropian dhe të depërtojë në tregun më të madh botëror të kohës së lirë; si dhe të forcojë bazën financiare të Gianni Infantinos përpara mandatit të tij të tretë.
Prandaj, kjo Kupë Bote ka qenë gjithmonë më shumë për SHBA-në sesa për futbollin dhe për pyetjen më të gjerë se çfarë duhet të ndjesh për këtë vend dhe çfarë është ai në të vërtetë: ende forca më e fuqishme kulturore dhe ekonomike në botë, por tashmë më armiqësore dhe më e përqendruar tek vetja, duke e përshtatur spektaklin më të dashur global sipas formës së saj.
Megjithatë, Kupa e Botës në SHBA ka zbuluar deri tani një gjë interesante dhe të papritur. Duke udhëtuar nëpër vend gjatë dy javëve të para, nga Kalifornia në Teksas e deri në Nju Jork, më është dukur se ndoshta Kupa e Botës mund të nxjerrë në pah më të mirën e Shteteve të Bashkuara, jo më të keqen.
Po, askush nuk i beson më klisheve të zakonshme të sportit të madh për bashkim, lidhje dhe miqësi universale. Lojërat Olimpike Londër 2012 nuk e transformuan Britaninë. Spektakli i hapjes nuk krijoi një vend më të sigurt dhe më gjithëpërfshirës. Nuk ka trashëgimi magjike, përveçse ndoshta një shoqëri më të zemëruar dhe më të dëshpëruar në vitet që pasuan.
Por ndoshta kjo Kupë Bote mund të jetë ndryshe. Jo vetëm sepse futbolli modelon vetë idenë e bashkëpunimit dhe lidhjes, por sepse natyra e izolimit të SHBA-së nga pjesa tjetër e botës është specifike.
Pjesa më e dukshme e qëndrimit këtu është konfirmimi i faktit se sa shumë njerëz në botë e urrejnë instinktivisht SHBA-në ose e shohin atë vetëm si një entitet kërcënues dhe të urryer, një burim të së keqes.
Ka arsye reale për këtë perceptim. SHBA-ja hyri në këtë Kupë Bote pasi kishte vrarë së fundmi kreun e shtetit të ekipit të renditur i dyti në Grupin G; vazhdon të mbështesë një konflikt shkatërrues në Palestinë; administrata Trump po luan me rrezikun e destabilizimit të ekonomisë globale; ndërsa agjencia ICE po ndjek me politika të ashpra emigracioni pjesë të popullsisë së vet. Edhe vetë Kupa e Botës, sipas autorit, është një formë dhune ekonomike për shkak të çmimeve të paarritshme.
Megjithatë, urrejtja ndaj SHBA-së si një entitet i vetëm është po aq konfuze. Ajo nënkupton demonizimin e një vendi jashtëzakonisht të larmishëm dhe kompleks bazuar vetëm në veprimet e disa politikanëve republikanë të lidhur me lëvizjen MAGA.
Nëse Amerika është shndërruar në këtë imazh të vetëm në mendjen e shumë njerëzve, ndoshta kjo ndodh sepse kështu funksionon sot përvoja jonë e informacionit. Gjithçka rrafshohet, shkurtohet dhe shndërrohet në zhurmë. Kjo Kupë Bote është ngjarja e parë globale që zhvillohet kaq thellë brenda hapësirës online, e përjetuar kryesisht përmes ekraneve dhe rrjeteve sociale.
Kjo është edhe mënyra se si Donald Trump arriti pushtetin: duke mbushur hapësirën informative me mesazhe të thjeshta që mbizotëronin mbi zhurmën e përgjithshme. SHBA-ja mund të duket si një shprehje e përhershme e forcës, lakmisë, dëshirës dhe mizorisë njerëzore, por Amerika nuk është vetëm Trump. Për të votuan 77 milionë njerëz; 272 milionë të tjerë jo. Një vend me 350 milionë banorë dhe më shumë se 100 komunitete të rëndësishme emigrantësh nuk mund të reduktohet në një identitet të vetëm.
SHBA-ja është bota e përmbledhur në një kokërr shumë të madhe rëre: pafundësisht e pasur në bukurinë, energjinë, të metat dhe veset e saj. Të urresh këtë është një ide e çuditshme. Nëse nuk të pëlqen Amerika, atëherë çfarë të pëlqen? Sepse kjo është ajo që janë njerëzit.
And like everyone else, Americans are oppressed in their own country, both by a class of unelected tech oligarchs and by a divisive regime. This is a country that has been harming its own people for a century, whether through violence and division, or through food, drugs, and mental degradation.
Despite everything, the gathering of people under the banner of this compromised FIFA World Cup has reminded us of something else important: the meeting of people in real spaces. This is almost a form of revolutionary resistance to the loss of the human dimension.
The reception from ordinary people at this World Cup has been warm. You often hear Americans wanting to talk about how their country is seen in the world, to apologize, to explain, and to oppose Trump's isolationism.
Who knows? Perhaps the very basic mechanics of sport could tell us something else. Many teams represent the exact opposite of division and isolation. For example, the representatives of Curaçao and Cape Verde, built on their diasporas, tell the story of their countries, their relationships with the world, and their shared human experiences.
Does this have any real value? No one knows for sure. But when Egypt and Iran play in Seattle in late June, coinciding with the city's Pride celebrations, two countries where different sexualities are illegal will be confronted with this reality. That's the best thing about sports: forcing people to face each other in the real world and realize that they're not just symbols or abstract enemies.
Football will not unite the world. But it can hold up a small, useful mirror before us. This spectacle continues to offer a model of what America claims to be at its best: a place on a human scale, an idea that can be held in one’s hand. And a reminder that to hate this country, as any other, is to fall into the trap of those who are happy to use that hatred as a weapon. /Adapted from The Guardian /
Lini një Përgjigje