FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Elegant, sporty, with her hair tied back in a bun and almost completely without makeup. She's in the café near work and has to greet a lot of people around her. But that's not a problem. At least none of them are the curious ones who stare at her intently, with the idea of fixing her in their memory, saying to themselves: Ah, is this Ndriçim Xhepa's wife?! She's been Bardha Xhepa for almost 17 years. She feels good with her new surname, and even more so as a member of the small family of three, which has transformed in the blink of an eye into the center of her universe. When she starts talking about her family, she seems liberated and without any complexes. And even friendly. If he lets her know that he thought differently about her, that he had imagined her as wild, uncommunicative and distant, she shows no surprise at all. In fact, she admits it herself: this is the first impact she creates with anyone she meets new. And she knows just as well that this is just a beginning that is overcome immediately. It has always happened to her like this. Some time ago, when she had just crossed the threshold of the university, she felt that her fellow students looked at her somewhat indifferently. But, it didn't last long. Only a few weeks passed, when she heard her classmates say: at first, they wondered how we would deal with this cold man for four years in the same class… The ice had already been broken. And history has repeated itself in countless new beginnings. Bardha Xhepa is actually friendly, committed to relationships, open… of course if she herself prefers to create a friendly relationship. But, let's stick to her story with the most attractive actor and one of the most prominent professionals of Albanian theater and film… How did they meet? How does the relationship work? What it means to live with a movie star... And Bardha confesses...
How did you meet Çim Xhepa?
Our acquaintance dates back to when I was in high school. It was actually a long-distance acquaintance. We would greet each other on the street whenever we met...
High school student, you must have undoubtedly been in love, albeit from afar, with the actor who has been so successful since his professional beginnings...
No, I can't say that. It was a kind of fear that didn't allow me to fall in love with him even virtually. What dominated me was an unflattering image: I told myself that getting involved with such a man was dangerous. It was, in my opinion, a dangerous environment, his environment, like the art environment, adored by hundreds of girls' eyes... When I saw him on the street, I would greet him and receive a greeting; what came to my mind was the idea... "he's not mine"... That's it. And the thought didn't bother me anymore...
As a high school student, I say yes, I was like that. But not anymore. Age has made me more balanced.
Let's go back to meeting Çimi, how did it go?
I remember, it was such a difficult year `97. I had decided to leave Albania. It was at that time that we met again, on the street as always, we said goodbye. And that was it… then…
I'll cut you off. Remember details like that, random greetings on the street. That makes me think you weren't as dismissive as you say.
I didn't say dismissive. I couldn't be dismissive. It was about a character so adored by everyone, so attractive. However, everything I remember I think was something that had remained inside myself without developing. If we hadn't become a family with Çimi, all these details that I'm telling you would have been erased from me. It was the subsequent events that brought them back to the surface.
I am waiting for the continuation of the story...
As I said, I left in 1997, and I would return to Albania for short visits. And it was during one of these visits that I met and got to know Çimi best.
Not quite like that. I had a friend, a daughter of Çimi's aunt. And on one of my visits to Albania, it was 2004, while I was having coffee with her at "Piazza", Çimi passed by. We exchanged the usual greetings. It must have been this greeting that provoked the idea of my friend and Çimi's cousin that we get to know each other better. I had no reason to object. So we met at a joint dinner. It was the dinner of our true acquaintance, which was followed by the exchange of phone numbers and subsequent meetings...
Did you leave Italy? Did you eventually return?
Not yet. The beginning of our relationship was a long-distance relationship. But the desire to stay together was becoming stronger and stronger. Very soon I started thinking about my return.
A strong part of the reason, although I had actually started to think about returning to Tirana, despite our acquaintance.
You said that when you were very young, Çimi was a character you kept at a distance... What made you start thinking differently? What was that trait of Çimi that was tearing away the curtain of "fear" to get closer to him?
I was no longer that possessive high school student. I thought differently. Life had made me more balanced. I had lost my possessive trait. And then Çimi, I have to say, had many traits that made me fall for him. First of all, his sincere nature. I don't like fake people. And I was noticing that Çimi also had the same "allergy" to masks, to unnecessary facades. So, what I appreciated first was his authenticity.
And you started thinking about the real, final connection?
Pikërisht kjo ishte çfarë nuk mendova. Së paku, jo që në fillim. Me ndërgjegje nuk doja ta mendoja këtë. Përgjithë – sisht nuk më pëlqen t’i cys gjërat, t’i bëj me detyrim, nuk e dua imponimin. Gjithçka, sidomos në një lidhje, është më mirë të vijë në mënyrë të natyrshme. Koha di vetë t’i vendosë gjërat në vendin e vet. Ashtu ndodhi edhe në lidhjen tonë. Erdhi vetvetiu gjithçka, pa u sforcuar… U ndodhëm duke u afruar me njëri-tjetrin si pa e kuptuar as vetë.
Çimi ishte sërish pjesë e të njëjtit mjedis “të rrezikshëm”. Frika juaj e dikurshme ishte fashitur tërësisht?
Nuk ishte krejt e fashitur frika ime e dikurshme. Edhe pse me përmasa të tjera, e ndjeja të më shfaqej herë pas here, sidomos në fillim të lidhjes. Ndodhte që ne ishim bashkë me Çimin në një kafene, dhe vinin vajza të panjohura për mua… I drejtoheshin vetëm Çimit, a thua se unë isha e padukshme. Më nervozonte kjo gjë. Ndjeja fije të vogla xhelozie. Por e mbaja përbrenda, e kontrolloja. Ndonjëherë reagoja me ndonjë shprehje ironike. Por, për hir të së vërtetës, nuk është se Çimit i pëlqente kjo mënyrë e imja e shprehjes së pakënaqësisë. Por, në fund më jepte të drejtë… Sa për mua, ajo që më bëri të ndihem përfundimisht e qetë, ishte njohja e Çimit. Shumë shpejt fillova të besoja tek ai… Ishte koha kur ai po kërkonte me këmbëngulje që ne të kishim fëmijën tonë.
Ishte një ide mikluese, sigurisht. Më joshte. E cila grua nuk e ëndërron një fëmijë. Por më shoqëronte një ndjenjë frike. Kësaj here, nga e panjohura. Ishte një frikë e bukur, gjithsesi… Dhe fati desh që të na e sillte Martinin.
Unë u transferova në shtëpinë e Çimit në kohën e shtatzënisë. Më parë shkoja herë pas here, fundjavave.
Tashmë jeni mama e një djali dhe gruaja e Ndriçim Xhepës… A ka lidhje familja që ju keni krijuar me përfytyrimin që më parë kishit për familjen? E kishit menduar pikërisht kështu, siç e keni?
Përfytyrimi im për familjen lidhet shumë me mjedisin në të cilin jam rritur. Për mua, babai im ishte idhulli, modeli ideal i burrit, dhe familja prej nga vij, modeli i familjes që do të krijoja. Ka dallime mes përfytyrimit dhe realitetit, por edhe të përbashkëta. E përbashkëta themelore mes tim eti dhe tim shoqi ka të bëjë me faktin se që të dy e duan shumë familjen. Tim atë e kam parë gjithnjë si perfeksion, imazhin e përkryer të burrit të familjes. Ndoshta edhe për shkak të lidhjes së fortë që kam pasur me të. Isha e përkëdhelura e tij… E vogël sigurisht nuk dija shumë gjëra. Por tani mendoj se mes prindërve të mi duhet të ketë pasur problematika që një çift ka, ashtu si dhe unë me Çimin. Familja është kështu, çifti është kështu…
Kurse dallimi mes përfytyrimit dhe realitetit në lidhje me familjen është madhësia e saj. Unë jam rritur në një familje të madhe. Jam fëmija i katërt pas dy motrave dhe një vëllai (isha e përkëdhelur, ndoshta për shkak të diferencës që kisha me më të mëdhenjtë, por kjo s’ka rëndësi në këtë rast). Jam ndjerë mirë në atë familje të madhe. Dhe tani më pëlqen kjo gjë, jo vetëm me marrëdhëniet që kam me motrat, por edhe me nipërit që tashmë janë të rritur. Sa herë kujtoj fëmijërinë time në atë familje të madhe, mendoj se do të kish qenë mirë që, në të njëjtën logjikë, ta kisha një familje po aq të madhe. Ndjehem disi në faj që Martini është vetëm dhe nuk ka një motër apo vëlla
Si ndryshoi marrëdhënia juaj me Çimin pas mbërritjes së Martinit?
Gjithnjë kam menduar se një grua e mençur di të jetë e vëmendshme për burrin e saj, të tërheqë në çdo çast vëmendjen e tij, të jetë në dispozicion të tij… pavarësisht impenjimeve të tjera. Sado që e dija një gjë të tillë, kur lindi Martini vëmendja ime kaloi tërësisht tek ai. E pastaj unë jam disi maniake, ndoshta të gjitha nënat janë kështu. Sidoqoftë, në një farë mënyre, Çimi u spostua nga qendra e vëmendjes sime. Ishte një periudhë kalimtare, nuk mund të them se ishte problematike. Çimi edhe pse mund ta ketë ndjerë që qendra e vë – mendjes sime ishte djali, nuk ka reaguar. S’u ankua kurrë. Ndoshta sepse, edhe për të qendra e vëmendjes u bë Martini. Jeta jonë ndryshoi në përgjithësi: më parë ishim një çift i lirë. Tashmë jemi një çift i impenjuar.
Djalë apo vajzë? E mendonit këtë gjë ndërsa akoma nuk e dinit?
Për mua s’qe ndonjëherë e rëndësishme. Çimi ëndërronte vajzë. Ndoshta ngaqë ishte rritur mes vëllezërish. Por mendonte edhe se vajzat janë më ledhatare dhe kjo i pëlqente. Dhe unë, ndoshta për kënaqësinë e Çimit, mund të kem nanurisur ndonjëherë idenë e vajzës. Por tani Martini është magjepsja ime. Merret me mend.
Pas më shumë se1 5 vjetësh jetë të përbashkët, ç’do të thoshit për dallimet ose të përbashkëtat që keni me bashkëshortin tuaj?
Ngjajmë dhe nuk ngjajmë. Fola pak më sipër për natyrën e sinqertë të Çimit. E këtu jemi njëlloj. As unë nuk i dua njerëzit e shtirur. Nga ana tjetër, Çimi është natyrë emocionale. Edhe unë shpesh reagoj me emocione, madje me shumë impulsivitet. Jam në anën e tij dhe e mbështes kur një padrejtësi e inatos. Por nuk jam dakord me reagimin e skajshëm të tij. Për të vetmet arsye, se i bën keq vetë njeriut një reagim i fortë emotiv.
Si reagoni në rastet e sjelljeve emocionale të Çimit?
Tashmë e njoh mirë. E dalloj nëse diçka nuk shkon për të sapo e shoh në derë. Përpiqem që, në raste të tilla, t’i krijoj një mjedis të qetë. Të mos i shtoj ngarkesa ekstra në këto raste. Ndodh shpesh, për shembull, para premierave…
Çfarë prodhon konflikt mes jush?
Tashmë e njohim njëri-tjetrin, aq mirë sa dimë të hapim rrugë sa herë duhet për të mos shkuar pikërisht te konflikti. Edhe Çimi, pavarësisht natyrës së tij emocionale, di mirë të vendosë ekuilibrat, sa herë unë demonstroj një pakënaqësi…
Si ju bën të ndiheni fakti që jeni gruaja e Ndriçim Xhepës?
(buzëqesh) Mua, të qenit gruaja e Çim Xhepës, më krijon ndonjë privilegj. E pastaj, ai është natyrë shumë e thjeshtë. Nuk ecën mbi re…
Thuhet, për artistët, se janë pak narcizistë, duan të jenë të adhuruar…
Edhe nëse është kështu, unë nuk e shoh të tillë Çimin, së paku në marrëdhënien mes nesh. Ai nuk është aspak narcizist me mua.
Ju bezdisin njerëzit në rrugë?
S’mund të them bezdi. Ose ndoshta tani jam mësuar. Por çfarë më ka krijuar një ndjesi të çuditshme, ndoshta habie, ishte në fillimet e lidhjes sonë (edhe tani, po në një shkallë shumë më të vogël) kureshtja e njerëzve. Të njohur ose të panjohur të Çimit, kur na shinin bashkë, përqendroheshin tek unë. Dhe unë sikur ia ndjeja pyetjen, edhe pse të pashprehur me zë të lartë: kush është kjo që ka marrë?! Sidoqoftë, duhet ta pranoj se ndihem disi e përkëdhelur nga fakti që jam në krah të Çimit. Jo se ai është një person i njohur, por sepse është dikush, një njeri që ka bërë diçka, të cilën edhe unë vetë e vlerësoj.
Thatë se burri juaj nuk është narcizist. E megjithatë, sa e vështirë është të jetosh me të? E kam fjalën për teka të mundshme, me të cilat rëndom artistët përfytyrohen…
Përgjigja e parë që më vjen ndërmend: është e thjeshtë të jetosh me Ndriçim Xhepën. Çimi nuk ka teka. Është shumë komod. E thashë, është natyrë emocionale dhe shpesh mërzitet për gjëra që një tip tjetër do t’i kalonte me lehtësi. Shpesh ka nevojë për mbështetje, e unë përpiqem t’ia jap. Shpesh është i papritur. Në mënyrë të paparashikuar të bën të qeshësh, është shumë gazmor, e tjetër herë i mbyllur dhe i inatosur me diçka që nuk i ka shkuar siç duhet. I pëlqen të jetë i lirë dhe unë nuk e trysnoj, duke e marrë në telefon në çdo çast… Por në asnjë çast nuk mund të thuhet se është i vështirë. Rëndësi ka që është natyrë familjare. Shpesh më ndihmon. Por edhe kur nuk e bën këtë gjë, pranon me lehtësi diçka që unë mund ta kem lënë pas dore në detyrat e mia si zonjë shtëpie…
Meqë jemi këtu: Cila jeni ju si zonjë shtëpie?
Besoj që gatuaj mirë. Kuzhinën italiane e njoh në mënyrë të përsosur. Por, sidoqoftë, avantazhi im është që jetoj me një burrë që të vëzhgon në çdo çast për të të vënë notë si zonjë shtëpie…
Kush është ministri i financave në shtëpinë tuaj?
(qesh) Portofolin e familjes e mbaj unë…
Ka edhe një detaj që nuk dua ta shpërfillim: jeni gruaja e Ndriçim Xhepës, por edhe nusja e Margarita Xhepës. Ç’marrëdhënie keni me vjehrrën?
Një marrëdhënie të ekuilibruar. Fakti që jetojmë në shtëpi të ndryshme është në favorin e marrëdhënies sonë. Çdo të diel jemi të ftuar për drekë në shtëpinë e sime vjehrre. Është një rit që e respektojmë rregullisht. E përveç kësaj, Martini çdo ditë pas kopshtit kthehet tek ajo, derisa unë vij nga puna. Ndonjëherë bën edhe ndonjë prapësi. E unë e kërcënoj: po bëre sërish gabim, nuk do të shkosh te nëna… Por ai prapë shkon atje (qesh).
Si e thërrisni vjehrrën tuaj?
Mom. I noticed very quickly that Çimi liked me calling him that. So, why not?
What do you remember from the beginning of the daughter-in-law-in-law relationship?
I remember when I was waiting for Martin to be born. I would often talk to my mother-in-law, expressing my fears, and she would say to me: “Don't worry, you'll make a very beautiful boy.” And it happened as she said.
I don't often see you come out, show up...
It's my nature. I prefer to be at home, with my family. I don't like noise... going out, gala evenings... I feel like I'm out of my depth in social settings... I prefer a glass of beer with close friends. /Albanian Actors
Lini një Përgjigje