FLASH
Shkruar nga Rebeccah L. Heinrichs
General Grynkewich explained during the Congressional hearings that, despite Britain's initial and highly publicized refusal to allow the US to launch bombing attacks against Iran from the joint base on Diego Garcia, and despite criticism from some European politicians, the reality is that European countries are helping, and not just passively...
Many on the American right have joined President Donald Trump in harshly criticizing the behavior of European allies during Operation Epic Fury: risk aversion, a penchant for procedures instead of decision-making and action, and a general lack of readiness and capacity to confront the Iranian terrorist threat, while criticizing the only ally with the will and ability to do so.
The transatlantic alliance has long been unhealthy, dating back to the Obama administration, which, in collaboration with German Chancellor Angela Merkel, attempted to mend ties with Russia and pursued policies, including the Paris Climate Agreement, that weakened the West in favor of China. But the story is more complicated, and today both sides of the Atlantic must face some hard truths and work to end the rift. The United States needs NATO allies and remains the indispensable leader of the alliance for the foreseeable future.
“I am not currently recommending any further changes to our presence in Europe.” That was the testimony before Congress by General Alexus Grynkewich, commander of U.S. European Command and NATO’s Supreme Allied Commander Europe, on March 18. About six weeks later, the Department of Defense announced the withdrawal of 5,000 U.S. troops from Germany. The announcement came after a post by President Trump on Social Truth in which he suggested he was considering withdrawing troops after German Chancellor Friedrich Merz said Iran was “humiliating” the United States.
The Defense Department then sent a notice to Congress specifying that the deployment of a Long-Range Firepower Battalion (LRFB) to Germany had also been canceled. This deployment was made possible only because Trump, during his first term, withdrew the United States from the INF Treaty on intermediate-range nuclear missiles after Russia deployed banned systems in violation of the treaty. He did so in the face of strong opposition from Democrats. The Biden administration then faced the same acute Russian threat to Europe and, significantly, initiated the deployment of the LRFB to strengthen deterrence and prevent the expansion of Russia’s war beyond Ukraine. This deployment could have been a major strategic achievement of Trump’s second term. But it now risks being undone by his own Defense Department, if Congress allows it. There is already bipartisan opposition to this decision.
In early March, Merz declared that he and Trump were “on the same page on the removal of this terrible regime in Tehran .” He was right. The Islamic Republic’s export of terrorism and its missile arsenal have posed as much a threat to European security as they do to American and Israeli security. But the war is unpopular in Germany, and Merz’s claim that the Iranians were “humiliating” the United States was aimed at the domestic public. As problematic as the claim was, withdrawing U.S. troops from Germany is not a reasonable punishment because, despite Merz’s public complaints, Germany has quietly and consistently supported Trump’s ongoing war on Iran.
General Grynkewich explained during the Congressional hearings that, despite Britain's initial and highly publicized refusal to allow the US to launch bombing attacks against Iran from the joint base on Diego Garcia, and despite criticism from some European politicians, the reality is that European countries are helping, and not just passively.
Merz’s public insistence that “Germany is not a party to this war and does not want to be one” does not change the fact that Germany has been essential to Operation Epic Fury. Ramstein Air Base is a key command and logistics hub for the military campaign, and there are no flight restrictions on German bases. Germany under Merz has also been willing to accept American demands that Europeans shoulder more of the burden of defense in NATO and increase aid to Ukraine. Germany is the largest European buyer of American weapons and the largest supplier of weapons to Ukraine. Under Merz, Germany has agreed with Trump’s criticism of previous German policies on closing nuclear plants and reliance on Russian gas. Friedrich Merz is no Angela Merkel.
Në Londër, vendimi i kryeministrit Keir Starmer për të mos lejuar SHBA-në të përdorte lirshëm Diego Garcia u anulua brenda pak ditësh. Që atëherë, SHBA-ja ka operuar lirshëm nga baza e përbashkët, si dhe nga RAF Fairford në Gloucestershire dhe një rrjet bazash të tjera britanike, përfshirë RAF Menwith Hill, RAF Molesworth, RAF Croughton dhe RAF Digby. Dhe, pavarësisht dënimeve publike të Starmer ndaj luftës amerikane kundër regjimit iranian, ushtria britanike po bashkëpunon ngushtë me amerikanët në ndarjen e inteligjencës.
Politikanët britanikë mund t’i jenë drejtuar elektoratit vendas që kundërshton luftën, por mbrojtja ajrore britanike ka interceptuar qindra dronë iranianë që drejtoheshin drejt shteteve të Gjirit ku janë të vendosura forca amerikane, ndërsa Forca Ajrore Mbretërore po kryen misione në Lindjen e Mesme për të ndihmuar në zmbrapsjen e sulmeve iraniane.
Edhe Emmanuel Macron ka irrituar Trumpin. Në një darkë, Trump deklaroi se Macron ishte i gatshëm të ndihmonte për Ngushticën e Hormuzit, por vetëm pasi të përfundonte lufta. Trump talli presidentin francez dhe e quajti NATO-n “tigër prej letre”. Por Franca gjithashtu po luan një rol të rëndësishëm në mbështetje të Operacionit “Epic Fury”. Francezët po i japin SHBA-së akses në bazat sovrane franceze dhe po lejojnë fluturimet e qindra misioneve ajrore. Ata kanë dërguar sisteme të mbrojtjes ajrore, përfshirë një SAMP/T dhe disa helikopterë, në Emiratet e Bashkuara Arabe, Katar dhe Kuvajt.
Kjo shtohet mbi dhjetëra avionë luftarakë Rafale të dislokuar në Emiratet e Bashkuara Arabe për mbrojtje ajrore. Forcat e armatosura franceze kanë zhvendosur aeroplanmbajtësen e tyre të vetme nga Deti Baltik në Mesdheun Lindor, kanë pozicionuar tetë fregata në Oqeanin Indian Verior dhe po dërgojnë dy anije pastruese minash drejt rajonit.
Ndër anëtarët më të vegjël të NATO-s, mbështetja publike ka qenë më e qartë. Ministri belg i Mbrojtjes e quajti luftën amerikane “një kauzë të drejtë për të rrëzuar regjimin e ajatollahëve”. Të tre shtetet baltike kanë shprehur mbështetje për SHBA-në. Ministri i Jashtëm estonez Margus Tsahkna deklaroi se Estonia mbështet SHBA-në dhe Izraelin në “çdo veprim që kufizon kapacitetet e regjimit iranian”, ndërsa dhjetëra parlamentarë estonezë nënshkruan një deklaratë mbështetëse.
Presidenti i Lituanisë e formuloi çështjen troç: “nuk mund të themi me njërën dorë se prania e trupave amerikane në territorin e Lituanisë është diçka e natyrshme dhe e mirëpritur, por kur na kërkohet të kontribuojmë në misione ndërkombëtare, të themi se kjo nuk është puna jonë.”
Një shenjë e kohëve të çuditshme është se disa komentatorë, duke ndjekur tonin publik të Trumpit ndaj aleatëve europianë, tani sugjerojnë se shtetet e Gjirit janë aleatë më të dobishëm sesa Europa tradicionale. Është e vërtetë që Arabia Saudite, Katari dhe Emiratet e Bashkuara Arabe po bashkëpunojnë me SHBA-në dhe Izraelin duke ndarë inteligjencë dhe duke lejuar akses logjistik. Kjo përfaqëson një ndryshim pozitiv në rajon. Megjithatë, ky mbështetje e re nuk i afrohet kontributit që SHBA-ja merr nga aleatët europianë, integrimi i të cilëve me ushtrinë amerikane pasqyron dekada planifikimi të përbashkët, besimi të ndërtuar dhe aftësish ushtarake të forcuara në luftime në Lindjen e Mesme dhe stërvitje të përbashkëta kundër Rusisë.
Megjithatë, Trump ka kërcënuar të ndëshkojë europianët për mungesë mbështetjeje ose për kritika publike nga liderët e tyre. Përtej tërheqjes së trupave nga Gjermania, janë përmendur ide që variojnë nga largimi i trupave nga Spanja, pavarësisht rëndësisë së Bazës Detare Rota, deri te mosnjohja më e Ishujve Falkland si territor britanik, një raport që Sekretari i Shtetit Marco Rubio e hodhi poshtë.
Zhvendosja e forcave amerikane mund të jetë e nevojshme në disa raste, kur ndryshojnë kërcënimet, por largimi i trupave si ndëshkim nga vendet pritëse që mundësojnë projektimin e fuqisë amerikane është një veprim që dëmton vetë interesat e SHBA-së.
Kjo nuk do të thotë se frustrimet amerikane ndaj aleatëve europianë nuk janë legjitime. Kritikat publike të Starmer ndaj luftës, deklaratat antagoniste për Izraelin dhe refuzimi fillestar për Diego Garcia shkaktuan zemërim jo vetëm te Presidenti Trump. Edhe republikanët në Kongres që vlerësojnë NATO-n dhe marrëdhënien speciale me Britaninë u zhgënjyen nga Londra.
Spanja, ishte dhe mbetet, aleati europian më sfidues ndaj Trumpit dhe më kundërshtues ndaj suksesit të Operacionit “Epic Fury”. Kryeministri Pedro Sanchez jo vetëm që dënoi luftën, por kritikoi ashpër Trumpin dhe refuzoi të lejonte sulme amerikane nga bazat spanjolle. Spanja prej kohësh ka qenë një anëtare problematike e NATO-s dhe ishte e vetmja aleate që refuzoi kërkesën e Trumpit për shpenzime ushtarake në nivelin 5 për qind të PBB-së.
Megjithatë, fakti mbetet se, ndonëse anëtarët e NATO-s ndajnë interesin për një fitore amerikane, Operacioni “Epic Fury” nuk është mision i NATO-s. SHBA-ja nuk informoi dhe nuk konsultoi aleatët para se ajo dhe Izraeli të hynin në luftë. Kishte arsye të forta për këtë mënyrë veprimi, por kjo e bëri politikisht të vështirë për liderët europianë të shfaqnin entuziazëm që në fillim të konfliktit.
Situata u rëndua edhe më shumë nga fakti se Trump nisi “Epic Fury” vetëm disa javë pasi kishte kërcënuar të merrte me forcë kontrollin e Groenlandës, territor i Danimarkës, dhe kishte poshtëruar publikisht liderë aleatë që kundërshtuan këto kërcënime.
Fokusi i Trumpit te Groenlanda nxori në pah interesin e madh strategjik të SHBA-së për të penguar Rusinë ose Kinën të kontrollojnë Arktikun. Por kërcënimi për marrjen me forcë të Groenlandës, edhe nëse shihej si një manovër maksimale negociuese e stilit Trump, shkaktoi një krisje serioze besimi mes aleatëve dhe shkatërroi kapitalin politik të fraksioneve më pro-amerikane në Europë, ku perceptimi pozitiv për SHBA-në ra në nivel rekord të ulët.
Konservatorët europianë nga Britania në Gjermani dhe Poloni, të cilët ndryshe shprehën solidaritet me Trumpin për çështje si emigracioni dhe siguria kufitare, e dënuan ashpër çështjen e Groenlandës. Po ashtu, nuk ka mbështetje politike në SHBA për marrjen e Groenlandës, gjë që ndoshta shpjegon pse presidenti e la mënjanë këtë çështje dhe ia kaloi Sekretarit Rubio dhe Sekretarit të Përgjithshëm të NATO-s Mark Rutte për një zgjidhje diplomatike me Danimarkën.
Ajo që e bëri episodin edhe më tronditës ishte koha kur ndodhi. Vetëm pak muaj më parë, Trump kishte lavdëruar Europën për gatishmërinë për të investuar më shumë në mbrojtje dhe për të mbajtur një pjesë më të madhe të barrës së NATO-s. Kriza e Groenlandës erdhi menjëherë pas operacionit të suksesshëm amerikan për kapjen e diktatorit venezuelian Nicolás Maduro. Ky sukses duhej të kishte dominuar ciklin mediatik dhe t’i kishte lejuar administratës të demonstronte kompetencën ushtarake dhe të frenonte kundërshtarët. Në vend të kësaj, kërcënimet për Groenlandën dëmtuan seriozisht ndikimin amerikan dhe punuan kundër objektivave më të gjera të Trumpit, përfshirë mobilizimin e aleatëve për të ndihmuar në hapjen e Ngushticës së Hormuzit.
Është një gjë t’u kërkosh aleatëve të rindërtojnë ushtritë dhe të mbajnë më shumë barrë për mbrojtjen kolektive; është krejt tjetër t’i poshtërosh publikisht apo të kërcënosh sovranitetin e tyre. Nuk duhet të habisë askënd që liderët demokratikë europianë sot nuk kanë mandat politik të brendshëm për t’iu bashkuar hapur luftës. Megjithatë, për shkak të interesave të përbashkëta afatgjata, europianët kanë punuar me SHBA-në për të realizuar “Epic Fury”, edhe nëse në mënyrë diskrete.
Pra, çfarë ndodh tani? Europianëve do t’u duhen të paktën një dekadë ose më shumë për të ndërtuar kapacitetet ushtarake që zëvendësojnë atë që ofron SHBA-ja. Ata kanë nevojë që SHBA-ja të mbetet shtylla kryesore e NATO-s për të ardhmen e afërt. Dhe SHBA-ja ka nevojë për bashkëpunimin e aleatëve europianë jo vetëm për të garantuar sigurinë ndaj Rusisë, por edhe për të projektuar fuqi në Afrikë dhe Lindjen e Mesme nga bazat europiane.
Gjenerali Grynkewich e shpjegoi këtë në Kongres: “Për të fluturuar bombardues nga SHBA-ja ose edhe nga baza në rajon drejt Lindjes së Mesme, nevojitet një urë furnizimi me cisterna karburanti. Kjo urë mbështetet nga bazat e USEUCOM në Europë.” Në gjuhë të thjeshtë: SHBA-ja furnizohet në mënyrë të sigurt nga aleatë europianë të besueshëm. Heqja e infrastrukturës europiane që i jep forcave amerikane komunikim, zbulim armësh, inteligjencë dhe logjistikë do t’i kushtonte shtrenjtë Uashingtonit.
Ka ardhur koha që SHBA-ja dhe Europa t’i japin fund përçarjes.
Shtetet e Bashkuara po fitojnë kundër Republikës Islamike, por për ta kthyer suksesin ushtarak në një fitore gjeopolitike, Trumpit do t’i duhet një armadë ndërkombëtare për të shoqëruar anijet në Ngushticën e Hormuzit. Dhe për ta arritur këtë, ai duhet të ndryshojë qasjen diplomatike — jo ndaj armiqve, por ndaj aleatëve.
Në vend që t’i sulmojë publikisht aleatët, ai duhet t’i zhvendosë mosmarrëveshjet në kanale private. Duhet të ketë gjithashtu një garanci formale nga pala amerikane se nuk do të ketë më kërcënime ndaj territorit danez. Ndërkohë, liderët europianë duhet t’u shpjegojnë publikut skeptik se fushata amerikane kundër regjimit iranian ka shërbyer për interesat e tyre, i ka bërë më të sigurt dhe meriton mbështetje.
Kushtet e sigurisë në Ngushticën e Hormuzit janë tashmë të mjaftueshme për nisjen e misionit, prandaj SHBA-ja po kalon më agresivisht përmes ngushticës me shkatërrues të Marinës amerikane. Operacioni “Epic Fury” ka shkatërruar pjesën më të madhe të bazës industriale ushtarake iraniane, përfshirë arsenalin e raketave balistike, lëshuesit dhe dronët me rreze të gjatë. Marina iraniane është neutralizuar në masë të madhe pas humbjes së 150 anijeve luftarake dhe shumicës së minave detare. Janë vrarë më shumë se 250 zyrtarë të lartë iranianë dhe janë goditur rreth 2,000 struktura komanduese.
Megjithatë, regjimi iranian vazhdon të përpiqet të sulmojë anijet amerikane dhe duket se Trump është i gatshëm të rifillojë operacionet ushtarake për të dobësuar më tej Gardën Revolucionare Islamike. Liderët europianë duhet të mbështesin rifillimin e sulmeve amerikane dhe të jenë të gatshëm të kontribuojnë me një armadë shumëkombëshe sapo të përfundojë vala e fundit e operacioneve.
Sa më shumë që SHBA-ja të ndërkombëtarizojë përpjekjet për të rivendosur dhe mbajtur të hapur korridorin detar në Hormuz, aq më shpejt dhe më qëndrueshëm mund të rihapet kjo pikë kritike ku kalon rreth 25 për qind e energjisë detare globale.
Pozicioni zyrtar i Britanisë është se është e gatshme të ndihmojë për mbajtjen e ngushticës të hapur, ndërsa ministri francez i Mbrojtjes ka deklaruar se Franca, Belgjika dhe Holanda kanë një program të përbashkët për pastrimin e minave detare që mund ta kontribuojnë. Ata nuk janë partnerët e vetëm të mundshëm. Përfshirja e më shumë aleatëve në fushatë do të ndihmonte në neutralizimin e elementëve të mbetur të Gardës Revolucionare që vazhdojnë të kërcënojnë transportin detar.
Edhe pse dominimi energjetik amerikan i jep SHBA-së mundësinë të përballojë ndërprerjet në Hormuz, mbetet politikisht e dëshirueshme që Uashingtoni ta përfundojë luftën në mënyrë vendimtare dhe sa më shpejt të jetë e mundur, si dhe të ulë çmimet e karburanteve nën 3 dollarë për gallon. Për aleatët dhe partnerët e SHBA-së, rihapja e ngushticës nuk është thjesht e dëshirueshme, por jetike.
India, për shembull, siguron pothuajse gjysmën e naftës së saj bruto përmes Hormuzit dhe konflikti po sjell tashmë kosto për popullsinë e këtij partneri kyç të SHBA-së. Ndërsa vetëm rreth 4 për qind e importeve europiane të naftës kalojnë drejtpërdrejt përmes Hormuzit, Europa ka reduktuar varësinë nga energjia ruse duke siguruar rreth 8 për qind të nevojave për gaz të lëngshëm natyror nga Katari, furnizime që kalojnë gjithashtu nga Hormuzi.
Kjo lëvizje erdhi pas presionit të nisur gjatë administratës së parë Trump për t’i dhënë fund varësisë nga energjia ruse, përfshirë sanksionet ndaj gazsjellësit Nord Stream 2. Ndërkohë, 75 për qind e importeve europiane të karburantit për avionë vijnë nga rajoni i Gjirit. Për Japoninë, rreth 95 për qind e importeve të naftës kalojnë nga Hormuzi; për Korenë e Jugut, rreth 70 për qind.
Është e papranueshme që SHBA-ja ose aleatët e saj të lejojnë Iranin të funksionojë si një mekanizëm shantazhi duke vendosur tarifa për kalim të sigurt. Një gjë e tillë do t’i jepte Teheranit, dhe për rrjedhojë Kinës, mbështetësit më të fuqishëm të Iranit, një levë të papranueshme ndikimi dhe do të krijonte një precedent të rrezikshëm për ambiciet kineze në Detin e Kinës Jugore.
Pavarësisht nëse Trump thotë apo jo se ka nevojë për aleatë dhe pavarësisht nëse aleatët duan apo jo që kjo luftë të jetë edhe lufta e tyre, interesat e përbashkëta mbeten të qarta: Republika Islamike duhet të humbasë dhe SHBA-ja me Izraelin duhet të fitojnë.
Trump është më efektiv kur u kërkon europianëve të jenë të fortë dhe të bashkëpunojnë me SHBA-në. Siç tha Sekretari Rubio në fjalimin e tij në Mynih: “Ne besojmë se Europa duhet të mbijetojë, sepse dy luftërat e mëdha të shekullit të kaluar shërbejnë si kujtesë e vazhdueshme se, në fund të fundit, fati ynë ka qenë dhe do të jetë gjithmonë i lidhur me tuajin. Duhet të jemi krenarë për atë që kemi arritur së bashku në shekullin e kaluar, por tani duhet të përballemi dhe të përqafojmë mundësitë e një shekulli të ri, sepse e djeshmja ka mbaruar, e ardhmja është e pashmangshme dhe fati ynë i përbashkët na pret.”
King Charles III recently concluded a warm state visit to the US, which could not have come at a more opportune time. Trump and Charles got along very well, and Trump even lifted sanctions on Scotch whisky as a favor to Charles, even after the latter gave a speech to Congress praising Ukrainian courage and emphasizing the need to support NATO.
The visit gave Europeans a basis for rebuilding relations. Repairing transatlantic relations is essential, and Trump has shown he is willing to change course if it serves his interests. The decision to withdraw 5,000 troops from Germany could be reversed if, for example, the president moves them to NATO’s eastern flank, to Poland or Romania, and he could easily reverse the decision not to deploy the LRFB battalion. Poland has signaled publicly that it would welcome additional American forces.
The Russian threat to Europe remains acute, and such a move would send a clear signal to allies and Vladimir Putin that the US remains committed to NATO.
We have often heard that “America First” does not mean America alone. But if the United States behaves as a power that intimidates its allies, it may end up more alone than it wants. Trump has launched a war that American and Israeli forces have been waging with the discreet help of allies and for the benefit of the entire world. Allies will be needed even more publicly to win the peace. /Adapted from National Review /
Lini një Përgjigje