FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Debati politik po ndalet te largimi i Edi Ramës, ndërsa askush nuk po flet për pasuesin dhe mënyrën si do të zgjidhet. Rreziku nuk është ndryshimi i pushtetit, por ardhja e një kryeministri të rastësishëm, i prodhuar nga rrethanat dhe jo nga vullneti i qytetarëve
Shqipëria po hyn në një fazë ku problemi nuk është më Edi Rama, por ajo që mund të ndodhë pas tij. Debati vazhdon të sillet rreth qëndrimit, rënies apo konsumimit të një pushteti të gjatë, ndërkohë që askush nuk po flet seriozisht për pasuesin, për mënyrën si do të zgjidhet dhe për rrezikun që ai të mos vijë nga vullneti i qytetarëve, por nga rrethanat.
Kur një pushtet dobësohet dhe shoqëria nuk pozicionohet, tranzicioni nuk prodhon zgjedhje, por emërime. Nuk prodhon drejtim, por zgjidhje të shpejta dhe këtu lind rreziku i kryeministrit të rastësishëm, një figurë që nuk del nga një proces politik, por nga nevoja për të mbyllur një krizë sa më shpejt.
Një kryeministër i tillë nuk vjen sepse e kërkon populli, por sepse nuk e kundërshton askush. Nuk vjen me program, por me pranueshmëri. Nuk vjen për të marrë vendime, por për të mos hapur probleme. Dhe një vend që pranon këtë lloj drejtimi nuk zgjedh të ardhmen, por e lë atë në dorë të momentit.
Historia e tranzicioneve tregon se kur shoqëritë nuk flasin në kohë, vendimet merren jashtë vëmendjes. Nuk merren në zgjedhje, por në negociata dhe nuk merren nga qytetarët, por nga aktorë që kërkojnë stabilitet mbi çdo gjë tjetër. Stabiliteti, kur nuk buron nga politika e brendshme, prodhon drejtues pa rrënjë dhe pa detyrim ndaj votës.
Amerika nuk vendos kryeministra dhe nuk shpall emra, por ajo gjithmonë preferon rend dhe vazhdimësi. Kur një vend nuk e prodhon vetë pasuesin përmes një procesi të qartë, pasuesi del nga kompromisi dhe ky kompromis zakonisht prodhon figura që nuk trazojnë, por as nuk drejtojnë.
Rreziku për Shqipërinë nuk është ndryshimi i pushtetit. Rreziku është kalimi nga një kryeministër i kriminalizuar në një kryeministër të rastësishëm. Nga një pushtet që vendos në mënyrë të gabuar, në një pushtet që nuk vendos fare. Nga një figurë që nuk mban përgjegjësi, në një figurë që thjesht zë karrigen.
Prandaj momenti për të folur nuk është pas rënies, por tani. Jo vetëm për të rrëzuar dikë, por për të përcaktuar se kush duhet të na qeverisë. Sepse demokracia nuk humbet vetëm kur manipulohet vota, por edhe kur shoqëria pranon që drejtimi t’i vijë nga rastësia.
Nëse Shqipëria nuk e hap këtë debat sot, rrezikon të zgjohet nesër me një kryeministër që nuk e ka zgjedhur askush, por që të gjithë e kanë pranuar nga mungesa e alternativës. Dhe kjo është forma më e heshtur e humbjes së kontrollit.
Sa për Edi Ramën? Ai i përket tashmë së shkuarës... /Pamfleti
Hahah ju ka djeg Rama me ftesen nga Trump. Nuk po mund ta zhvleresoni me asnje gje. Do ta demtoni dhe helmoni vetem shendetin dhe shpirtin tuaj.
O kol palla, rama ka vdek, po shif ku do shkosh si patronazhist pas tij
Dëshira me largu Ramën nuk është vetëm e PDsë. Ky editorial me shumë drejtë shpalos pyetjen se kush do të jetë pasardhësi. Që qartësisht nënkupton stilin autoritar të një njeriu në krye të një shteti me themele të dobëta e me një nënbotë të fuqishme dhe mungesën e një apo disa kandidatëve të aftë. Zotëri Rama duhet të provojë pasuesit e tij, ndërsa Salih Berisha duhet ti hapë rrugën të rinjve shumë të aftë që rrinë në opozitë jo për besnikëri ndaj bajraktarit, por se janë anti-socialistë të bindur dhe nuk i kanë burimet dhe mbështetjen e organizuar për një alternativë që tërheq një shumicë votuese.